Ό,τι δεν χωράει σε λέξεις υπάρχει και το… κάρβουνο

«Εάν η Τ.Α. δεν αποφασίσει να συγκρουστεί, θα παραμείνει προέκταση της κεντρικής εξουσίας χάνοντας τον πραγματικό της ρόλο, αυτό του πιο κοντινού συμπαραστάτη του πολίτη…» μας λέει ο Αγάπιος Σαχίνης

Ό,τι δεν χωράει σε λέξεις υπάρχει και το… κάρβουνο

Για τα χρόνια που εκπροσωπούσε το κόμμα του και τους δημότες της Θεσσαλονίκης στα έδρανα του Δημοτικού Συμβουλίου ισχυρίζεται πως δεν φώναξε όσο δυνατά του επέτρεπε η φωνή του, ούτε έτρεξε όσο του επέτρεπαν τα πόδια του…

Ό,τι δεν χωράει σε λέξεις υπάρχει και το… κάρβουνο

Με δεκαοκτώ έργα κάρβουνου, σινικής μελάνης και μολυβιού, ο πρώην αυτοδιοικητικός και νυν εικαστικός Αγάπιος Σαχίνης επιστρέφει σε εκείνο τον τρόπο που πάντα ήξερε «να τα ρίχνει», αυτή τη φορά όχι με λέξεις που εξανεμίζονται και έχουν χάσει τη σημασία τους, αλλά με σχέδια που αποτυπώθηκαν στον ίδιο για πάντα.

Όπως κάποτε, μέσα και έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο, έδινε φωνή σε προβλήματα έτσι και τώρα, πάνω στο χαρτί, δίνει τη ψυχή του κι όσα βασανιστικά έζησε και κουβαλάει άλλοτε ως ασήκωτο βάρος, κι άλλοτε ως τιμή και μνήμη για όσα πίστευε πώς άξιζαν τις προσπάθειες και τις προσωπικές του θυσίες.

“Η ανάγκη που με έκανε να φτιάξω και τα δύο βιβλία -το Σφαγείο και μετά αυτό- προέκυψε από την οργανωμένη προσπάθεια που γίνεται τελευταία, συντονισμένα σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, να ξαναγραφτεί η… ιστορία” μας λέει και συμπληρώνει “Να μπαζωθεί. Να μην γνωρίζουμε ότι υπήρξε το Νταχάου, να μην γνωρίζουμε ότι υπήρχαν στρατόπεδα συγκέντρωσης, να ξεχάσουμε την οδό Μπουμπουλίνας και την ταράτσα της Ασφάλειας Αττικής. Να μας πείσουν ότι δεν υπήρξε ούτε καν η δικτατορία στην Ελλάδα”.

Ό,τι δεν χωράει σε λέξεις υπάρχει και το… κάρβουνο

Ο Αγάπιος Σαχίνης γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1947 στα προσφυγικά της Κάτω Τούμπας. Μεγάλωσε ανάμεσα σε ανθρώπους που κουβαλούσαν ακόμα τη μνήμη της Μικρασιατικής Καταστροφής, μπήκε στην πολιτική και στο ΚΚΕ και υπήρξε υποψήφιος δήμαρχος και συνεπής στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Όταν μιλάει για εκείνα τα χρόνια υποστηρίζει πως δεν φώναξε όσο δυνατά του επέτρεπε η φωνή του, ούτε έτρεξε όσο του επέτρεπαν τα πόδια του, έστω κι αν όσοι καλύπταμε τότε το αυτοδιοικητικό ρεπορτάζ ακόμη ακούμε τη φωνή του και ακόμη έχουμε την εικόνα του σε δρόμους να διαμαρτύρεται για όσα θεωρούσε άδικα. Το βέβαιο είναι ένα, όπως μας λέει «χαίρομαι που δεν συμβιβάστηκα, που δεν άφησα το σύστημα να με κάνει σαν τα μούτρα του».

Αυτή η ίδια αντίσταση είναι που τον εμπνέει για μια νέα δημιουργική φάση. «Η αποκάλυψη των ομαδικών τάφων στις Συκιές, εκεί που για ογδόντα χρόνια κρατούσαν κρυμμένα τα πτώματα των περίπου τετρακοσίων εκτελεσμένων του Επταπυργίου, έβγαλε στο φως όλο το μέγεθος της βαρβαρότητας». Στα έργα του, το τείχος του Γεντί Κουλέ, βαραίνει πάνω από τα πρόσωπα, οι φιγούρες στέκουν πυκνές, σχεδόν αόρατες η μία πίσω από την άλλη, και το σκοτάδι δεν είναι μόνο χρώμα, είναι η σιωπή ίσως και η αμηχανία που κράτησε δεκαετίες.

«Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει γίνει προέκταση της κεντρικής πολιτικής συμπεριφοράς των κυβερνήσεων» απαντάει σε σχετική μας ερώτηση. «Κάθε χρόνο οι πολίτες πληρώνουν, βάσει της φοροδοτικής τους ικανότητας, για να έχουμε νοσοκομεία, σχολεία, δρόμους φωτισμένους και καθαρούς. Κι όμως κάθε τριάντα μέρες η κεντρική κυβέρνηση υποχρεώνει τους δήμους να μας… ξαναφορολογούν, δηλαδή δώδεκα ακόμη φορές τον χρόνο για τα ίδια πράγματα. Αν η τοπική αυτοδιοίκηση δεν αποφασίσει να συγκρουστεί με αυτή την πολιτική δεν θα είναι και δεν θα γίνει τίποτα διαφορετικό από ένα γρανάζι της κεντρικής εξουσίας».

Για δημάρχους αποφεύγει να μιλήσει με ονόματα θεωρεί ότι όλοι είναι εγκλωβισμένοι στις αποφάσεις της κεντρικής διοίκησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Στο βαθμό που ένας δήμαρχος δεν αποφασίζει να συγκρουστεί, είναι καταδικασμένος από τη φύση των αποφάσεων που καλείται να εφαρμόσει, να μετατρέψει τον δήμο του, σε έναν σκληρό φοροεισπρακτικό μηχανισμό. Δεν θα νοιάζεται ποια θα είναι η πραγματική ανάπτυξη της πόλης, μια ανάπτυξη που δεν πρέπει να στηρίζεται μόνο στην παροχή υπηρεσιών, όπως δυστυχώς αυτό συμβαίνει. Κι αυτή η ανάπτυξη, κακά τα ψέματα, δεν έχει ούτε παρόν, ούτε μέλλον». Το «Φως στο φως στο σκοτάδι» δεν είναι απλώς συνέχεια του «Σφαγείου». Είναι η ίδια… κίνηση, εικαστική αυτή τη φορά, αντίστασης, μνήμης, και τιμής σε άλλο σημείο του χρόνου, όπου το παρελθόν συναντά ή μπερδεύεται με το μέλλον. Ο Αγάπιος Σαχίνης ξέρει και από τα δύο, πολλά τα… προέβλεψε όπως την επικράτηση των καμερών, την παράδοση των προσωπικών μας δεδομένων, την ακόμη μεγαλύτερη απόσταση καθημερινότητας και νομοθετημάτων. Ούτως ή άλλως, εκφράζονταν από παλιά μέσα από τη σύγκρουση και τη αιχμηρή επισήμανση απλά σήμερα βρίσκει τον τρόπο να το κάνει και με το… κάρβουνο.

Ό,τι δεν χωράει σε λέξεις υπάρχει και το… κάρβουνο

«Δεν υπήρξαν αποτελέσματα. Α…γνωστος»