Η ΠΟΛΗ-τιστική ατζέντα του TheOpinion

Θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, φεστιβάλ και δρώμενα, γεμίζουν καθημερινά την πόλη με κόσμο, ήχους και εικόνες.

Καθώς η άνοιξη δίνει σταδιακά τη θέση της στο καλοκαίρι, η Θεσσαλονίκη αποκτά έναν πιο εξωστρεφή ρυθμό, με την καλλιτεχνική δραστηριότητα να απλώνεται και στους ανοιχτούς χώρους.

Θεατρική Σκηνή

• Θέατρο ΑΜΑΛΙΑ

“THE EFFECT” της Lucy Prebble, ένα πείραμα για τέσσερις ανθρώπους ερωτευμένους και θλιμμένους | Μετάφραση: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης | Σκηνοθεσία: Ανδρέας Παράσχος | 21 έως 23 Μαΐου

Ένα επιστημονικό θρίλερ που αγγίζει, με βαθιά ανθρωποκεντρικό τρόπο, καίρια ερωτήματα γύρω από την ψυχική υγεία, τα ηθικά όρια της ιατρικής, την ταυτότητα και τoν έρωτα.

Η ιστορία ξεδιπλώνεται στο πλαίσιο μιας κλινικής δοκιμής ενός νέου αντικαταθλιπτικού φαρμάκου, στην οποία συμμετέχουν δύο νεαροί εθελοντές, η Κόνι και ο Τρίσταν. Όσο η δοσολογία αυξάνεται, ο έρωτάς τους φουντώνει, γεννώντας αμφιβολίες τόσο στους ίδιους όσο και στους ψυχιάτρους που τους παρακολουθούν: ο έρωτάς τους είναι αληθινός ή παρενέργεια της φαρμακευτικής ουσίας που τους χορηγείται;

Παράλληλα με τη σύνδεση των δύο εθελοντών, εκτυλίσσεται και η σύγκρουση ανάμεσα στους ψυχιάτρους που ελέγχουν το πείραμα. Η Λόρνα αντιμετωπίζει με επιφυλακτικότητα τη φαρμακευτική παρέμβαση και προβληματίζεται για τα ηθικά όρια της επιστήμης. Για τον Τόμπι, αντίθετα, «αγάπη είναι η φαρμακευτική αγωγή» και ο ανθρώπινος νους ένα σύστημα που μπορεί —και πρέπει— να ρυθμιστεί.

Όταν το πείραμα ξεφεύγει από τον έλεγχό τους, η επαγγελματική τους αντιπαράθεση μετατρέπεται σε σύγκρουση εξουσίας και, τελικά, κοσμοθεωρίας: πού τελειώνει η επιστήμη και πού ξεκινά η ανθρώπινη εμπειρία;

Bloom: «Θέατρο χωρίς εκπτώσεις»

• Θέατρο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ

«Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ» του Τομ Σούλμαν | Μετάφραση: Νικολέτα Κοτσαηλίδου | Σκηνοθεσία & Δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης | Μουσική: Μαρίζα Ρίζου | 22 έως 24 Μαΐου

Δεκαετία του ’60, ο αντισυμβατικός καθηγητής λογοτεχνίας, Τζον Κήτινγκ (Άκης Σακελλαρίου), έρχεται να διδάξει στο συντηρητικό ιδιωτικό λύκειο Γουέλτον, όπου οι μαθητές μεγαλώνουν υπακούοντας στις αυστηρές θεμελιώδεις αρχές του σχολείου: «Παράδοση! Τιμή! Πειθαρχία! Υπεροχή!».

Ο κ. Κήτινγκ, με βασικό εργαλείο του την ποίηση, θα τους μάθει, σταδιακά, πώς να αγνοούν τις προκαταλήψεις, τις συνήθειες και τις επιρροές, τις οποίες μας επιβάλλουν οι γονείς, οι παραδόσεις και η κοινωνία μας, πώς να έχουν τη δική τους οπτική στα πράγματα και πώς να επιτρέψουν στην πραγματική τους φύση να μιλήσει.

Ο αντισυμβατικός, αλλά ουσιαστικός τρόπος διδασκαλίας του, θα καταφέρει να εμπνεύσει τον καθένα από τους νεαρούς μαθητές, οι οποίοι, κάνοντας την προσωπική τους επανάσταση, θα ακολουθήσουν την κλίση τους ενάντια στο κατεστημένο.

• Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ

«Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΒΑΝ ΙΛΙΤΣ» του Leo Tolstoy, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνας Νικολαΐδη | Μετάφραση (από τα ρωσικά): Παύλος Στεφάνου | 22 έως 24 Μαΐου

Ο ευκατάστατος δικαστής, Ιβάν Ιλίτς, αρρωσταίνει βαριά. Η αρρώστια και ο επικείμενος θάνατός του εκμηδενίζουν όλη την προηγούμενη ζωή του. Επιτυχίες, ανούσιες συναναστροφές, εξουσία, κύρος και χρήμα στέκουν αδύναμα μπροστά στο τέλος.

Ολόκληρη η ύπαρξη του Ιβάν Ιλίτς σείεται συθέμελα, γιατί, όσο κι αν προσπαθεί να αποδεχτεί το συμπέρασμα ότι «ο Γάιος είναι άνθρωπος, οι άνθρωποι είναι θνητοί, άρα και ο Γάιος είναι θνητός» που διδάχτηκε κατά την περίοδο των φοιτητικών του χρόνων, το «εγώ» του τον κρατάει γερά δέσμιό του.

Ο Γάιος ναι… αυτός, όμως, όχι. Αυτός μπορεί να ξεγελάσει τον θάνατο.

• Θέατρο Τ

«ΔΥΟ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΧΟΡΕΥΟΥΝ» του Καταλανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ ι Ζουρνέτ, με την Έφη Σταμούλη και τη Σοφία Βούλγαρη | Σκηνοθεσία: Γλυκερία Καλαϊτζή | 22 έως 24 Μαΐου

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκονται δυο γυναίκες που δεν μοιάζουν σε τίποτα εκτός από ένα: καμιά τους δεν είναι διατεθειμένη να ζήσει τη ζωή που της έχουν προδιαγράψει οι άλλοι.

Από τη μία πλευρά, μια ηλικιωμένη γυναίκα με έντονη προσωπικότητα, χιούμορ, αδυναμία στα κόμικς και πείσμα να διατηρήσει την αυτονομία της. Από την άλλη, μια νεότερη γυναίκα που κουβαλά απώλειες, σιωπές και μια εσωτερική κόπωση που επηρεάζει τη στάση της απέναντι στη ζωή. Ανάμεσά τους, γνώριμες, «καλοπροαίρετες» αποφάσεις τρίτων που πάντα «ξέρουν καλύτερα».

Κάπως έτσι, ξεκινά μια αναπάντεχη σχέση. Η μία αρνείται να γίνει η γιαγιά που της επιβάλλουν. Η άλλη δεν θυμάται πότε σταμάτησε να θέλει.

Δυο γυναίκες, δυο κόσμοι, δυο μοναξιές που αποκαλύπτονται, συγκρούονται και τελικά συντονίζονται, βρίσκοντας τον δικό τους ρυθμό και τα βήματα για να χορέψουν μαζί.

Γλυκερία Καλαϊτζή στο TheOpinion: «Το θέατρο, για μένα, πρέπει να είναι ένα θέατρο για όλους»

Έφη Σταμούλη: «Δεν επενδύουμε στον σύγχρονο πολιτισμό. Μας αρκούν οι αρχαιότητες»

• Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης

«ΓΙΑΤΙ ΒΡΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΕΝΤΑ;» μια διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος της Aglaja Veteranyi, στο πλαίσιο της Ανοιχτής Θεατρικής Σκηνής της Πόλης | Δραματουργία & Διασκευή: Γεωργία Διάκου | 18 & 21 Μαΐου

Μια γυναίκα επιστρέφει στην παιδική της ηλικία. Μεγαλωμένη σε ένα περιοδεύον τσίρκο —κόρη καλλιτεχνών και πολιτικών προσφύγων από τη Ρουμανία— θυμάται έναν κόσμο όπου το σπίτι είναι μια σκηνή που στήνεται και ξεστήνεται συνεχώς, μια μητέρα που αιωρείται από τα μαλλιά της, έναν πατέρα που δεν είναι πραγματικά πατέρας, και ένα παιδί που μεγαλώνει ανάμεσα στα φώτα του θεάματος και στη σκοτεινή πλευρά της περιπλάνησης.

Μέσα σε έναν τόπο που δεν την αναγνωρίζει, η ηρωίδα παλεύει με το αίσθημα του «μη ανήκειν». Ονειρεύεται να γίνει σταρ του σινεμά και να βρει στον Δυτικό κόσμο μια ζωή διαφορετική.

Η μνήμη της επιστρέφει διαρκώς στην ιστορία ενός παιδιού που βράζει σε μια κατσαρόλα με πολέντα· ένα παραμύθι που γίνεται εικόνα της παιδικής ηλικίας της, ένα μοτίβο μνήμης σε έναν κόσμο που η αθωότητα καίγεται αργά, μέσα σε έναν θόρυβο από μουσικές και θεάματα.

Μια ιστορία ενηλικίωσης στο περιθώριο του θεάματος. Μια ιστορία για τη μνήμη, την επιβίωση, την παιδική εργασία και την ανάγκη να ανήκεις κάπου.

«Γιατί βράζει το παιδί στην πολέντα;»: Μια παράσταση αφιερωμένη στα παιδιά που υποφέρουν

“BIRTHMARK”, a dance play by Choreology | Καλλιτεχνική διεύθυνση: Μιχάλης Ποργιάζης | 22 & 24 Μαΐου

Η καλλιτεχνική ομάδα Choreology φέρνει στη σκηνή μια παράσταση που «παντρεύει» την τέχνη των χορών του δρόμου και του σύγχρονου χορού με αυτήν του θεάτρου, δημιουργώντας ένα δυναμικό και πολυεπίπεδο αποτέλεσμα.

Το έργο εξερευνά το σημάδι ως «καθρέφτη» του ανθρώπινου βίου. Κάθε σημάδι που φέρουμε, κάθε ίχνος που μένει μέσα μας, αποκαλύπτει επιλογές, συγκρούσεις και τη συνύπαρξη με τον εαυτό μας και τον κόσμο.

Είτε ορατό είτε αόρατο, το σημάδι είναι πανταχού παρόν: στον εσωτεριικό μας κόσμο, στις σχέσεις μας, στην κοινωνία. Κάθε ζωή φέρει το δικό της σημάδι, σαν ίχνος χαραγμένο στον χρόνο.

Μια παράσταση για όλα όσα κρύβουμε μέσα μας. Για όλα όσα μας καθορίζουν. Για την επιλογή να ζούμε με ή χωρίς αυτά.

• Καφενείο «Η Πρίγκηπος»

«ΙΠΠΗΣ meta», σε διασκευή & σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη | 19 & 20 Μαΐου

Μια πολιτική αλληγορία: δυο δούλοι, παραγκωνισμένοι από έναν τρίτο που έχει την εύνοια του κυρίου τους και τους κακομεταχειρίζεται, βρίσκουν έναν τέταρτο, χειρότερο, που αναμετριέται μαζί του, τον κερδίζει και τον αντικαθιστά στην καρδιά και την υπηρεσία του αφεντικού.

Με τους Ιππείς που του φέρνουν το πρώτο βραβείο στα Λήναια, το 424 π.Χ., ο Αριστοφάνης στρέφεται κατά του ισχυρότερου, μετά τον θάνατο του Περικλή, άνδρα των Αθηνών και αρχηγού της φιλοπόλεμης μερίδας, Κλέωνα, που παρουσιάζεται ως φαύλος και ποταπός δημαγωγός. Του λαού, που προσωποποιείται σ’ έναν ξεμωραμένο ευεπίφορο γέρο, τον Δήμο. Των «ατελειών» του δημοκρατικού πολιτεύματος, που επιτρέπουν την άνοδο στην εξουσία των πιο αισχρών υποκειμένων. Της γενικευμένης διαφθοράς και ασυδοσίας.

Το έργο, που αφορμάται από την αντίληψη ότι «τον κακό πολιτικό τον διώχνεις μόνο μ’ έναν χειρότερο», προσφέρεται σε δύο τουλάχιστον αναγνώσεις: η μία συμφωνεί με το γράμμα της κωμωδίας και δέχεται ότι ο χειρότερος μπορεί να βελτιώσει την άθλια κατάσταση (καθ’ υπόδειξή του, ο γερο-Δήμος ξανανιώνει μετά από βράσιμο). Η άλλη δυσπιστεί και υπογραμμίζει τον σαρκασμό —άρα την απελπισία— που ενέχει μια τέτοια απίθανη αναμόρφωση.

Το γέλιο συναντά τον πυρήνα του, παρόμοιο μ’ εκείνον της τραγωδίας: την οντολογική αγωνία. Κι ο Αριστοφάνης δικαιώνεται ως μέγας ποιητής.

• Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

“GROUP THERAPY” της Πένυς Φυλακτάκη | Σκηνοθεσία: Λευτέρης Πλασκοβίτης | Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών – Φουαγιέ, 20 έως 24 Μαΐου

Στο ιατρείο της ψυχολόγου, ο Κλεομένης Πρόβουλος, διευθυντικός στέλεχος μεγάλης πολυεθνικής, διεκδικεί εκτάκτως προτεραιότητα στη λίστα των ραντεβού, γιατί κάτι «κοσμοϊστορικό» τού έχει συμβεί.

Από την άλλη, ο Τσάκι, youtuber, influencer, tiktoker, βρίσκεται ήδη εκεί ως δήθεν ασθενής, για να προσεγγίσει ερωτικά την Τζίνα, τη γραμματέα της ψυχολόγου, που την παρακολουθεί κρυφά εδώ και καιρό.

Ποιος θα ξεφορτωθεί ποιον; Ποιος είναι «καλά» και ποιος είναι «ασθενής» τελικά;

Πόσο εύκολα ξεχωρίζουμε το «πρέπει» από το «θέλω», όταν για χρόνια βαφτίζουμε το ένα με το όνομα του άλλου; Κι αν σβηστούν οι διαχωριστικές γραμμές και οι ετικέτες που έχουν μπει, τι μένει;

Πένυ Φυλακτάκη στο TheOpinion: «Το μοναδικό πράγμα που μπορεί να μας σώσει, είναι η ουσιαστική επαφή με τον άλλον»

«ΜΙΑ ΖΩΗ – Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΜΙΑΣ ΜΟΔΙΣΤΡΑΣ» του Πέτρου Ζούλια, με τη Νένα Μεντή | Βασιλικό Θέατρο, 20, 22 έως 24 Μαΐου

Μια ηλικιωμένη μοδίστρα έρχεται αντιμέτωπη με κομμάτια της ζωής της, καθώς μαζεύει ρούχα από το ατελιέ της για να μετακομίσει.

Η προσωπική της ιστορία συναντά κομμάτια από την ιστορία της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας. Μόνιμη συντροφιά στο ταξίδι των αναμνήσεών της, τα τραγούδια που σημάδεψαν γεγονότα και στιγμές της πορείας της.

Ένας ύμνος στον καθημερινό άνθρωπο που αναπολεί πώς έζησε και αγωνιά πώς θα συνεχίσει να ζει σε έναν κόσμο που γρήγορα και άγρια αλλάζει.

Νένα Μεντή στο TheOpinion: «Το θέατρο μου δίνει παράταση, μου δίνει ζωή»

«ΤΟ ΨΥΓΕΙΟ» (Le Frigo) του Αργεντίνου συγγραφέα και κομίστα Copi, στο πλαίσιο του 12^ου Φεστιβάλ Δάσους | Μετάφραση: Δημήτρης Οικονομίδης | Σκηνοθεσία: Κατερίνα Νικολάτου | Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών, 20 έως 22 Μαΐου

Γραμμένο το 1983, οπότε και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε σκηνοθεσία και ερμηνεία του ίδιου του Copi —ο οποίος γνώριζε ότι η ζωή του φτάνει στο τέλος της λόγω AIDS— «Το Ψυγείο» μιλά για την ομοφοβία, τη μοναξιά και τον θάνατο, ξεγυμνώνοντας μια κοινωνία βαθιά υποκριτική, εγκλωβισμένη μέσα στην επιτηδευμένη κανονικότητα και τα προσχεδιασμένα πρότυπα ευπρέπειας.

Γκροτέσκο, σαρκαστικό και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό, «Το Ψυγείο» αποκαλύπτει έναν απόκοσμο αλλά οδυνηρά οικείο κόσμο, έναν κόσμο όπου όσα θάβουμε, επιμένουν να επιστρέφουν.

Πόσα μπορούμε να κρατήσουμε «παγωμένα» μέσα μας;

• Σύγχρονο Καλλιτεχνικό Καφενείο «Σαμποτάζ»

«Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΟΥ ΜΠΟΤΙΤΣΕΛΙ» της Ροδής Στεφανίδου | Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σπορίδης | 24 Μαΐου

Με αφορμή τον εμβληματικό πίνακα του Σάντρο Μποτιτσέλι «Η Γέννηση της Αφροδίτης», η συγγραφέας, Ροδή Στεφανίδου, δημιουργεί έναν σύγχρονο θεατρικό μονόλογο. Συνθέτει το πορτρέτο μιας γυναίκας γεμάτο αλήθεια, αυτοσαρκασμό και ευαισθησία.

Η Έλλη είναι ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας. Ένα κορίτσι που μπορεί να συναντήσεις σε ένα καφέ ή στον δρόμο. Ενώ περνά τη μία δυσκολία μετά την άλλη, αυτοσαρκάζεται και γελά με τις αποτυχίες της. Πίσω, όμως, από το χιούμορ, κρύβεται μια βαθιά ανάγκη: να μοιραστεί. Να ακουστεί. Να λυτρωθεί.

Μια σύγχρονη «Αφροδίτη» όχι γεννημένη από τον αφρό της θάλασσας, αλλά από τα συντρίμμια των εμπειριών της. Μια γυναίκα που παλεύει να σταθεί ξανά όρθια, διεκδικώντας τον χώρο και τη φωνή της.

Το κωμικό συναντά το τραγικό. Η παιδική πληγή από τους γονείς της. Ο μεγάλος έρωτας που κατέληξε σε εξαπάτηση. Οι διαψεύσεις, οι αναποδιές, οι μικρές και μεγάλες καταρρεύσεις. Και στο τέλος, τι;

• Artbox Fargani Theater

«Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥ» από την ομάδα Dulcinea, σε σκηνοθεσία Άννας Μαρίας Ιακώβου | 18 & 19 Μαΐου

Το έργο συνομιλεί με το διήγημα του Άντον Τσέχοφ «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου» και μεταφέρει τον πυρήνα του στον σύγχρονο κόσμο, εκεί όπου η κοινωνική απαξίωση και η ενοχή του καλλιτέχνη έχουν, πλέον, εσωτερικευτεί.

Στο δραματουργικό υλικό της παράστασης ενσωματώνονται, επίσης, θεατρικές διασκευές των διηγημάτων του Άντον Τσέχοφ «Ο Πιανίστας» και «Στο Νεκροταφείο».

Αντλώντας από τη σκέψη του Theodor W. Adorno, η παράσταση προσεγγίζει την τέχνη ως πεδίο κοινωνικής ενοχής: το «λαμπερό θέαμα» συχνά οικοδομείται πάνω στην ανασφάλεια, στην έκθεση και στη ματαιότητα εκείνων που το παράγουν.

Δύο ηθοποιοί, ένας μουσικός και μία δημόσια υπάλληλος συνθέτουν ένα θέατρο που σταδιακά καταρρέει, μέσα από σκηνικές εικόνες που παραπέμπουν στην αισθητική των κλόουν και των παλιών μπουλουκιών.

Μια παράσταση για τη μικρή καθημερινή απαξίωση που γίνεται εσωτερική καταδίκη.

• Goethe-Institut Thessaloniki

«ΑΓΡΙΟ ΑΙΜΑ» των Nurkan Erpulat & Jens Hillje | Δραματουργία: Πηνελόπη Χατζηδημητρίου | Σκηνοθεσία: Θάνος Νίκας | 18 έως 20 Μαΐου

Σε μια σχολική αίθουσα ενός υποβαθμισμένου σχολείου, τα στερεότυπα για τη μετανάστευση και τη βία επιβεβαιώνονται κάθε μέρα. Μια δασκάλα, η Σόνια, έρχεται αντιμέτωπη με μια τάξη εφήβων, που έχουν μάθει να ορίζουν τον κόσμο τους μόνο μέσα από την επίδειξη ισχύος, την παραβατικότητα και τον φυλετικό και σεξουαλικό ρατσισμό.

Οι λέξεις της Λογοτεχνίας φαντάζουν ανίσχυρες μπροστά στην οργή τους, μέχρι που μια τυχαία στιγμή πυροδοτεί την έκρηξη και το μάθημα μετατρέπεται σε ομηρία.

Η δασκάλα επιχειρεί να διδάξει τον ανθρωπισμό του Φρίντριχ Σίλερ μέσα από την κάννη ενός όπλου. Μετατρέπει τους μαθητές της σε απρόθυμους πρωταγωνιστές του κλασικού θεάτρου, αναγκάζοντάς τους να ενσαρκώσουν ήρωες από το έργο «Οι Ληστές» ως μια απέλπιδα προσπάθεια να τους «εκπολιτίσει».

Σε αυτήν την τάξη, η ελευθερία διδάσκεται υπό απειλή, η γλώσσα επιβάλλεται ως κανόνας και η παιδαγωγική μετατρέπεται σε παιχνίδι εξουσίας. Η Σόνια, στην προσπάθειά της να σώσει τους μαθητές της και να υπερασπιστεί τις δυτικές της αξίες, «βουτάει» μέσα στην ίδια βία που επιχειρεί να πολεμήσει και γίνεται ο θύτης που μέχρι χθες αποστρεφόταν.

Είναι οι «ευρωπαϊκές αξίες» το ύψιστο ιδανικό του πολιτισμού μας ή μήπως ο ανθρωπισμός του Σίλερ αποτελεί την τέλεια δικαιολογία για να ασκήσει ένας «πολιτισμένος» άνθρωπος βία σε όποιον δεν του μοιάζει;

Η παράσταση «Άγριο Αίμα» παίρνει τη σκυτάλη από την σύγχρονη επικαιρότητα, στήνοντας μια επικίνδυνη αναμέτρηση με τα όρια της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Παιδική Θεατρική Σκηνή

• Θέατρο ΑΘΗΝΑΙΟΝ

«ΕΛΜΕΡ Ο ΠΑΡΔΑΛΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ» | Κείμενα & Στίχοι: Παύλος Μητσόπουλος | Σκηνοθεσία: Ιωάννα Γεωργαντά | 23 Μαΐου

Οι ελέφαντες απολαμβάνουν ένα πρωινό στη δροσιά της ζούγκλας. Ξαφνικά, μια δυνατή βροχή ξεκινάει!

Δεν πτοούνται, χαίρονται περισσότερο κι ευχαριστιούνται τη δροσιά της βροχής. Μα, τι συμβαίνει; Ένας ελέφαντας «ξεβάφει». Είναι ο Έλμερ!

Ο Έλμερ είχε βαφτεί γκρι για να μην ξεχωρίζει από τους άλλους ελέφαντες… Γιατί ο Έλμερ απέκρυψε τη μοναδικότητα των χρωμάτων του;

Η βροχή σύντομα θα σταματήσει. Το ουράνιο τόξο θα ξεπροβάλει. Ωωω! Κάτι τρομερό συμβαίνει. Το ουράνιο τόξο έχει χάσει τα χρώματά του. Είναι, πλέον, γκρι.

Οι ελέφαντες το κοιτάνε σαστισμένοι και ανήσυχοι. Ο Έλμερ παίρνει την πρωτοβουλία: «Θα πάμε να βρούμε την αρχή του ουράνιου τόξου και θα του δώσω εγώ τα χρώματά μου. Έτσι, θα ξαναγίνει πολύχρωμο!». Ο ξάδελφος Γουίλι συμφωνεί να τον ακολουθήσει μέχρι την άκρη της ζούγκλας. Η περιπέτεια ξεκινάει!

«ΜΙΑ ΚΑΜΠΙΑ ΠΟΛΥ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΗ», βασισμένο στα βιβλία του Έρικ Καρλ | Μετάφραση & Προσαρμογή στα ελληνικά: Παύλος Μητσόπουλος | Σκηνοθετική επιμέλεια: Νίκη Αναστασίου | Μουσική, Σύνθεση & Ενορχήστρωση: Νέιτ ‘Έντμονσον | 24 Μαΐου

Τα εβδομήντα πέντε ζώα του Έρικ Καρλ (γλυπτές κούκλες) αναδύονται μέσα από τις σελίδες των βιβλίων, δημιουργώντας ένα μοναδικό θέαμα για μικρούς και μεγάλους.

Οι ηθοποιοί της παράστασης αφηγούνται τέσσερις διαχρονικές ιστορίες: «Μία Κάμπια Πολύ Πεινασμένη», «Πες μου καφέ Αρκούδα τι βλέπεις», «Τα 10 Κίτρινα Παπάκια», «Μία Πυγολαμπίδα Πολύ Μόνη», αλληλεπιδρώντας με το κοινό στο άκουσμα μιας γλυκιάς μουσικής.

Ένα εικαστικό αριστούργημα φτιαγμένο από τον μετρ του παιδικού θεάτρου, Τζόναθαν Ρόκεφελλερ, με παραπάνω από 2.000 παραστάσεις σε όλο τον κόσμο.

«ΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΒΑΡΚΑ» | Κείμενο: Εύα Ιεροπούλου | Σκηνοθεσία & Μουσική διδασκαλία: Νεφέλη Μπραβάκη | 24 Μαΐου

Μια όμορφη κι ευαίσθητη ιστορία για ένα παγκάκι, που δεν θέλει να μένει καρφωμένο στην ίδια, πάντα, θέση. Ονειρεύεται να γίνει κάτι άλλο. Κατά προτίμηση… βάρκα, για να γυρίσει όλο τον κόσμο.

Το προσπαθεί. Και, τελικά, καταφέρνει όχι να αρμενίσει, αλλά να βουλιάξει στον βυθό. Εκεί, έρχεται αντιμέτωπο με μια διαφορετική πραγματικότητα, που το βοηθά να δει με άλλα μάτια την παλιά του ζωή και τη δική του ταυτότητα.

Θα επιστρέψει εκεί από όπου ξεκίνησε; Θα συνειδητοποιήσει ποια είναι, τελικά, η δική του ταυτότητα;

• Θέατρο Κήπου

«ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕΤΡΑΕΙ Τ΄ΑΣΤΡΑ» του Μενέλαου Λουντέμη, από την παιδική σκηνή Γιάννη Χριστόπουλου | Κείμενο: Έλενα Αγγελοπούλου | Θεατρική διασκευή & Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ρήγας | 23 Μαΐου

Ο ήρωας του Λουντέμη, ο Μέλιος, είναι ένα παιδί που, μέσα από κοινωνικές αντιξοότητες, διεκδικεί το δικαίωμά του στη γνώση.

Ένα παιδί που παλεύει ενάντια στις παλιές ιδέες, έχοντας στη «φαρέτρα» του την ορμή της νιότης του, το ήθος και το πάθος του για δικαιοσύνη.

Ένα παιδί που κοντράρει το άδικο —ακόμα κι όταν χάνει— και ονειρεύεται έναν κόσμο γεμάτο δίκαιο και αγάπη…

Ένα παιδί που ονειρεύεται έναν πιο όμορφο κόσμο, κάτω από τον απέραντο, γεμάτο άστρα, ουρανό της οικουμένης…

Ένα παιδί που μετράει τ΄ άστρα στον δικό του ουρανό και τα βρίσκει όλα σωστά…

• Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης

«ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ» της Lidia Brankovic | Θεατρική διασκευή: Βασίλης Αραμπατζής, Χριστόφορος Χριστοφορίδης | Σκηνοθεσία: Χριστόφορος Χριστοφορίδης | 24 Μαΐου

«Κάθε μέρα είναι διαφορετική στο Ξενοδοχείο των Συναισθημάτων, γιατί και τα συναισθήματα διαφέρουν»…

Ο Λουκάς, ο πρωταγωνιστής μας, έχει ένα μικρό πρόβλημα όταν ξαφνικά ξυπνάει στο δικό του Ξενοδοχείο Συναισθημάτων. Εκεί, κατοικούν ο Θυμός και η Λύπη· ο πρώτος φωνάζει δυνατά, τραντάζοντας το δωμάτιο, ενώ η δεύτερη ψιθυρίζει απαλά και πλημμυρίζει με τα δάκρυά της το μπάνιο. Δίπλα τους ο Φόβος, γεμάτος γκάφες και φοβίες.

Η Ελπίδα και η τολμηρή Ρεσεψιονίστ θα βοηθήσουν τον Λουκά να τα καταφέρει. Κι όταν έρχεται η Αγάπη, το ξενοδοχείο γεμίζει φως και γέλιο.

Μουσική Σκηνή

• ΔΕΘ – TIF Helexpo (προαύλιος χώρος)

THESSALONIKI STREET FOOD FESTIVAL | 20 έως 24 Μαΐου

Για ακόμα μία χρονιά, το Thessaloniki Street Food Festival επιστρέφει με ένα πλούσιο μουσικό πρόγραμμα.

Οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν εμφανίσεις σε δύο διαφορετικά music stages, ένα αφιερωμένο στα live acts και ένα γεμάτο DJ sets, καθώς θα γεύονται τις street food επιλογές τους.

Thessaloniki Street Food Festival 2026 – Το μουσικό πρόγραμμα

• Θέατρο Δάσους

«Η ΖΩΗ ΜΟΥ, Ο ΑΛΛΟΣ»| 24 Μαΐου

Η παράσταση αποτελεί μια σύγχρονη καλλιτεχνική πρόταση, η οποία συνδυάζει ποίηση, αφήγηση και μουσική, προσεγγίζοντας διαχρονικά ερωτήματα για την ανθρώπινη ύπαρξη και τη σχέση με τον «άλλον».

Συμμετέχουν ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, ο Παντελής Θαλασσινός, η Βιολέτα Ίκαρη, η Γεωργία Νταγάκη και το μουσικό σύνολο «Μαΐστρος».

Τα κείμενα αποδίδει ο ηθοποιός, Δημήτρης Αλεξανδρής. Η καλλιτεχνική επιμέλεια ανήκει στον Πάνο Δημητρακόπουλο και η επιμέλεια κειμένων στον Ηλία Λιαμή.

Τα έσοδα από τη συναυλία θα διατεθούν μέσω του Γενικού Φιλόπτωχου Ταμείου σε υποτροφίες φοιτητών, που χορηγεί μηνιαία η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.

• Eightball live stage

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΜΟΛΗΣ LIVE vol.2 | 23 Μαΐου

Tα πατώματα, όταν το παρκέ είναι σφουγγαρισμένο από δάκρυα, γίνονται η ιδανική μουσική σκηνή. Το έπος των απανταχού χωρισμένων παίρνει «σάρκα και οστά» στη σκηνή του Eightball live stage.

O oικοδεσπότης, τραγουδοποιός και ηθοποιός, Δημήτρης Σαμόλης, φιλοδοξεί να μας πάρει από το χέρι και να μας κάνει παρέα στο ταξίδι από τον έρωτα ως τον χωρισμό, μέσα από τα τραγούδια του νέου του άλμπουμ «Το έπος του χωρισμού μου θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία», αλλά και μέσα από παλαιότερα τραγούδια του και απρόσμενες διασκευές.

+1 forum ιδεών και σύγχρονης κουλτούρας

reworks agora: REASONABLE DOUBT: A Motivating Power | 22 έως 24 Μαΐου

To Reworks Agora είναι το διεθνές διαθεματικό φόρουμ που φιλοξενεί ομιλίες, συζητήσεις, διαλέξεις, προβολές και μουσικές δράσεις, δίνοντας τον λόγο σε δραστήριες προσωπικότητες, πρωτοπόρους και ειδικούς από τον χώρο της δημιουργικής οικονομίας, των τεχνών, της τεχνολογίας και της σύγχρονης διανόησης.

«Αγορά» στην Αρχαία Ελλάδα ήταν ο χώρος συνάθροισης, το μέρος όπου οι ελεύθεροι πολίτες συγκεντρώνονταν, ανταλλάσσοντας απόψεις σε σημαντικά ζητήματα. Αυτός ακριβώς είναι ο στόχος του Reworks Agora σήμερα.

Δείτε περισσότερες λεπτομέρειες για το περιεχόμενο του φετινού προγράμματος

Σου υπενθυμίζουμε ότι στον επίσημο λογαριασμό του TheOpinion στο instagram κληρώνουμε προσκλήσεις, για να απολαμβάνεις τις θεατρικές και μουσικές παραστάσεις με τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Μέχρι την επόμενη φορά, καλή θέαση/ακρόαση!