Γιατί το πανάκριβο ξύλινο ντεκ στην Παλιά Παραλία;

Μετά από σχετική ερώτηση στο προχθεσινό δημοτικό συμβούλιο, δόθηκε μια εκτίμηση κόστους για το ξύλινο ντεκ στην Παλιά Παραλία. Σύμφωνα με τον αρμόδιο αντιδήμαρχο, υπολογίζεται σε τουλάχιστον 50.000.000 ευρώ. Δυστυχώς, ο Πρόδρομος Νικηφορίδης επιβεβαίωσε τις πληροφορίες και τις εκτιμήσεις του The Opinion. Στο βωμό της ωρίμανσης,  δρομολογείται μια πανάκριβη -μόνο κατ’ όνομα ελαφρά- κατασκευή 13.200 τμ. Δηλαδή 13 στρεμμάτων.

Αντί δυσανάλογα υψηλού τιμήματος  και εξόδων συντήρησης, αυτή θα αντιμετωπίσει μονάχα δύο προβλήματα των πολιτών: την κίνηση πεζών και ποδηλατών -προβλήματα συγκεκριμένων ωρών και εποχών του έτους.

Όσο για τα υπόλοιπα, τα μονιμότερα; Θα συνεχιστεί η κίνηση οχημάτων όλο το 24ωρο, 365 ημέρες το χρόνο. Δεν θα βελτιωθεί η κατάσταση στο βόρειο πεζοδρόμιο, μπροστά στις πολυκατοικίες και στα καταστήματα εστίασης. Δύσκολα θα προχωρήσει η μείωση λωρίδων στην Εγνατία και η διαμόρφωση περισσότερων πεζοδρόμων· οι ασφυκτικές κυκλοφοριακές συνθήκες δεν θα επιτρέψουν ανάλογες μεγάλες επεμβάσεις. Αξίζει να σημειωθεί πως παραπλήσιο συνολικό κόστος θα έχει η ενοποίηση αρχαιολογικών χώρων, έργο με πολύ ευρύτερες θετικές επιπτώσεις στον αστικό ιστό.

Αφού ταλαιπωρηθεί από τα κύματα, σε 20-30 χρόνια η κατασκευή θα χρειάζεται ολική αντικατάσταση. Δεδομένου ότι θα εξακολουθούν να κυκλοφορούν αυτοκίνητα (ίσως περισσότερα από σήμερα), μάλλον τότε θα αντιμετωπιστεί ριζικά το θέμα, με σχεδίαση παρόμοια -ή όμοια- εκείνης του Δημήτρη Κορρέ: μέσω της πόντισης caissons όπως στον Προβλήτα 6, και διαμόρφωσης υπόγειου δρόμου.

Έως τότε θα ακολουθηθεί πιστά η προσέγγιση που επέβαλε μια μικρή μα ηχηρή μειοψηφία, από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα. Μια μειοψηφία που -καταχρηστικά- ταυτίζει τα οικονομικά συμφέροντα και τις αισθητικές προτιμήσεις της με το συλλογικό καλό. Μια μειοψηφία με ιδιοκτησιακή λογική, που επιμένει να επιβάλει τη θέλησή της σε όλη την πόλη, ενώ αγνοεί όσα συμβαίνουν έξω από τις γειτονιές της. Μια ελίτ με ισχυρή κοινωνική επιρροή στους τοπικούς αιρετούς, αλλά και στην πρωτεύουσα.

Αν και επιλεκτικά διεκδικητική, η εν λόγω ελίτ είναι ομολογουμένως αποτελεσματική. Απαξίωσε οποιαδήποτε διαπλάτυνση της Λεωφόρου Νίκης. Δεν υποστήριξε τη στάση στη Βενιζέλου, αδιαφορώντας για όσους ταλαιπωρήθηκαν. Σνομπάρει τα πολυώροφα κτίρια στους Λαχανόκηπους και αλλού, διατυπώνοντας παιδαριώδη αντεπιχειρήματα. Εξαιτίας επιθυμιών της, το ιστορικό κέντρο κατέστη μη φιλικό σε αμέτρητες οικογένειες και μικρές επιχειρήσεις. Λατρεύει τόσο το κράτος, ώστε να χειροκροτά την οικοδόμηση των Στάβλων Παπάφη, ενός πολύτιμου ελεύθερου χώρου. Δεν διεκδίκησε ποτέ μεθοδικά τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις εντός του πολεοδομικού συγκροτήματος, παρά τις υποτιθέμενες ευαισθησίες της. Χάριν φιλικών συναναστροφών, σιωπούσε για το –ευτυχώς ματαιωμένο– φαραωνικό σχέδιο της ΔΕΘ, όταν δεν το υποστήριζε.

Συνδυασμένες με ένα υπεροπτικό πείσμα, τέτοιες παλινωδίες καταλήγουν να ζημιώνουν πολλαπλά την πόλη. Την εμφανίζουν στενόμυαλη και ανακόλουθη. Και καθώς η ελίτ τούτη φροντίζει να διαιωνίζεται ευνοιοκρατικά, η επίδρασή της στην εικόνα της Θεσσαλονίκης παραμένει σημαντική. Θα το επαναλάβουμε λοιπόν και σήμερα: απαιτείται ριζική ανανέωση της τοπικής εκπροσώπησης, σε όλα τα επίπεδα. Ας ξεκινήσει επιτέλους στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, και ας συνεχιστεί παντού.