Χαρά Τσιώλη: «Η εξουσία φοβάται τη σάτιρα, αλλά και τη χρειάζεται» (video)

Την Κωνσταντοπούλου ακόμη τη μελετάει. Για τον πρωθυπουργό και τον Άδωνι Γεωργιάδη, πάλι, η Χαρά Τσιώλη έχει καταλήξει: «Είναι ένα δώρο στους κωμικούς που θέλουν να σατιρίσουν τους πολιτικούς». Αυτό το υλικό τής έχει φέρει εκατομμύρια προβολές, μαζί με επιθέσεις από όσους αναζητούν πίσω από τα αστεία της μια κομματική προτίμηση. Η ίδια λέει ότι θέλει να σατιρίζει όποιον την εμπνέει, αν και έχει αναρωτηθεί μήπως, τρολάροντας τον Μητσοτάκη, τον βοήθησε επικοινωνιακά. Λίγο πριν φέρει το «Στο Ράφι» στο Ράδιο Σίτυ, μιλά στο The Opinion για αυτή την αμφίβολη σχέση της σάτιρας με την εξουσία, για τη φορά που αισθάνθηκε ότι ξέφυγε και για τις απαιτήσεις με τις οποίες μεγαλώνουν οι γυναίκες, από τα προξενιά μέχρι τα dating apps.

Μέσα από τη δουλειά σου φαίνεται ότι έχεις μεγάλη άνεση με τη δημόσια έκθεση. Αναρωτιέμαι, όμως, αν κάποιες στιγμές αισθάνεσαι εσύ εκτεθειμένη.

Κοίταξε, ναι, εννοείται ότι αισθάνομαι εκτεθειμένη. Είναι και η πολιτική σάτιρα που κάνω, η οποία είναι αρκετά αιχμηρή. Εκτός από το ότι βγάζω το πρόσωπό μου σε δημόσια θέα και αυτό μπορεί να με κάνει μερικές φορές να νιώθω λίγο περίεργα.

Αλλά το βασικότερο είναι η πολιτική σάτιρα. Όταν τα βάζεις με τους πολιτικούς -εντός εισαγωγικών πάντα, γιατί σε προσωπικό επίπεδο δεν τα βάζω σχεδόν ποτέ με κανέναν – νιώθεις εκτεθειμένη.

Απέναντί σου μπορεί να έχεις ανθρώπους με αντίθετες ή ακόμη και ακραίες απόψεις, που γίνονται επιθετικοί στα σχόλια. Το έχεις νιώσει αυτό;

Το έχω νιώσει πολύ. Έχω φάει πολύ hate. Νομίζουν, για κάποιον λόγο, ότι εγώ είμαι αριστερή, ότι πρεσβεύω κάποιο άλλο κόμμα. Έχω πει άπειρες φορές ότι δεν συμπαθώ κανέναν πολιτικό. Έτσι μπορώ και είμαι αντικειμενική. Θεωρώ ότι ένας κωμικός που κάνει πολιτική σάτιρα οφείλει να μην παίρνει πολιτική θέση. Εγώ θέλω να σατιρίζω όποιον με εμπνέει.

Και με εμπνέουν ιδιαίτερα ο πρωθυπουργός και ο Άδωνις. Αυτοί οι δύο δίνουν πολύ υλικό για κωμωδία. Η Κωνσταντοπούλου επίσης δίνει υλικό. Δεν έχω βρει ακόμη τον τρόπο να τη σατιρίσω καλά. Τη μελετάω πάντως. Ίσως και ο Κασιδιάρης. Και τον Τσίπρα τον έχω σατιρίσει κάποιες φορές. Αλλά θεωρώ ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο πρωθυπουργός είναι ένα δώρο στους κωμικούς που θέλουν να σατιρίσουν τους πολιτικούς.

Το αισθάνεσαι λίγο και ως καθήκον; Υπάρχει ένα ηθικό κομμάτι πίσω από τη σάτιρα που κάνεις;

Φυσικά. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, γίνεται από την εποχή του Αριστοφάνη. Ένας άνθρωπος που έχει ταλέντο στη σάτιρα οφείλει να το κάνει. Φαντάσου να μην υπήρχε ένας Λαζόπουλος, ένας Αριστοφάνης… Κάποια στιγμή, μου είχε πει ένας δημοσιογράφος: «Χαρά, είσαι η πιο ισχυρή μορφή αντιπολίτευσης της χώρας». Ήταν όταν είχα κάνει όλα αυτά τα viral βίντεο για τον «Κούλη», που είχαν εκατομμύρια προβολές.

Θεωρώ ότι έτσι κάνω τον κόσμο να σκέφτεται τι συμβαίνει πίσω από όλα αυτά. Όπως είναι χρέος κάποιων δημοσιογράφων να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, χωρίς να χρηματίζονται, χωρίς να ανήκουν σε κάποια πολιτική παράταξη, έτσι θεωρώ και χρέος κάποιων κωμικών να βγαίνουμε μπροστά και να λέμε κάποιες αλήθειες.

Θεωρείς ότι η εξουσία φοβάται τη σάτιρα;

Εννοείται. Αλλά και η εξουσία τη χρειάζεται.

Μπορεί να εξυπηρετείται, εννοείς, σε κάποιον βαθμό;

Εννοείται. Ξέρεις κάτι; Θα σου μιλήσω ειλικρινά. Εγώ πιστεύω ότι γι’ αυτό δεν με έχει ενοχλήσει ποτέ η κυβέρνηση. Έχω μάθει ότι βλέπουν τα βίντεό μου και γελάνε.

Πολλές φορές πιστεύω ότι η σάτιρα μπορεί να ενισχύσει ένα κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία. Είναι μια άτυπη διαφήμιση, παρόλο που εμείς τους κράζουμε. Αυτό που λένε, «there is no bad publicity».

Ίσως, μάλιστα, τον Μητσοτάκη στις προηγούμενες εκλογές να τον βοήθησα να βγει εν αγνοία μου. Όταν πήγαινα στο Ντουμπάι και έλεγα «κοίτα τι ζωάρα κάνω με τα λεφτά που μου έδωσες, με τα market pass και όλα αυτά». Εγώ τον τρόλαρα. Μιλώντας, όμως, με έναν επικοινωνιολόγο, μου λέει: «Αυτό που έκανες ήταν βούτυρο στο ψωμί του». Αυτοί που θέλουν να αφυπνιστούν, αφυπνίζονται. Αυτοί που θέλουν να γελάσουν, γελάνε. Ένα μαχαίρι μπορείς να το πάρεις για να κόψεις και μπορείς να το πάρεις για να σκοτώσεις. Το πώς θα χρησιμοποιηθεί η σάτιρα είναι μια άλλη κουβέντα.

Υπήρξε, όμως, στιγμή που αισθάνθηκες ότι ξέφυγες από τη σάτιρα και πήγες στην προσωπική επίθεση;

Η δική μου σάτιρα θεωρώ ότι διακατέχεται και από μια ευγένεια, παρόλο που είναι αιχμηρή. Μία φορά θεωρώ ότι πρόσβαλα άτομο και αυτό ήταν η Ιωάννα Τούνη. Εκεί ξέφυγα και δεν ήταν καν σάτιρα. Ήταν προσωπική επίθεση, γιατί είχα θυμώσει πολύ.

Μετάνιωσες;

Δεν μετάνιωσα. Θα μπορούσα, όμως, να το είχα κάνει λίγο καλύτερα, να το είχα κάνει ένα σατιρικό βίντεο. Απλώς μέσα μου «θύμωσε» το ηθικό μου κομμάτι και υπερίσχυσε του σατιρικού καλλιτέχνη. Γιατί και ο κωμικός είναι άνθρωπος. Μπορούμε να κάνουμε λάθη και επιτρέπεται να κάνουμε λάθη.

Θυμώνω πολύ με την υπεραξία που έχουμε δώσει στην ύλη έχει καταπιεί τα πάντα, τις αξίες, τα ήθη, τον τρόπο ζωής. Και μάλιστα, την στιγμή που υπάρχει τόση φτώχεια. Μερικές φορές δεν το κρατάω καλά σε ισορροπία. Τώρα το δουλεύω. Νομίζω ότι αρχίζω να τα καταφέρνω καλύτερα.

Έρχεσαι στην Θεσσαλονίκη στις 11 Νοεμβρίου με την παράσταση «Στο Ράφι». Τι περιλαμβάνει, λοιπόν, αυτό… «το Ράφι»;

Είναι μια αναδρομή στη γυναικεία παρουσία, από την παλιά Ελλάδα, με τα προξενιά, με την απόδειξη της παρθενίας, με όλα αυτά που πέρασαν η μάνα μας και η γιαγιά μας, μέχρι αυτό που ζούμε σήμερα, όπως το χάος με τα dating apps, τα διαζύγια, τα αδιέξοδα στον γάμο. Είναι μια σάτιρα στις σχέσεις του σήμερα και κυρίως στο πώς μπορεί μια γυναίκα να ισορροπήσει ανάμεσα σε όλα αυτά που της έμαθαν η μάνα και η γιαγιά της και στις σημερινές προκλήσεις. Με τα μπότοξ, με όλη αυτή την υστερία με την εξωτερική εμφάνιση. Σε όλους αυτούς τους ρόλους προσπαθούμε να ισορροπήσουμε.

Την παράσταση την είχα γράψει για την ομογένεια. Έπειτα από σειρά sold-out παραστάσεων σε πόλεις της Αμερικής, τη φέρνω στη Θεσσαλονίκη, εμπλουτισμένη με αλλαγές αλλά και ενσωματωμένη την εμπειρία μου από την Αμερική.

Μιλώντας για θέματα φύλου, τα τελευταία χρόνια βλέπουμε γυναίκες κωμικούς να βγαίνουν πιο δυναμικά μπροστά. Πως το βλέπεις αυτό;

Σίγουρα ήταν καιρός! Θεωρώ ότι η αντίληψη πως οι γυναίκες δεν έχουν πλάκα ανήκει σε μια παλαιολιθική εποχή. Είναι βαθιά ρατσιστική και πατριαρχική. Ευτυχώς που επιτέλους υπάρχουν και Ελληνίδες κωμικοί και βγαίνουμε προς τα έξω. Θεωρώ ότι αργήσαμε κιόλας πολύ. Γιατί κάποια στιγμή αυτή η ισότητα πρέπει να γίνει και στην πράξη, όχι μόνο στη θεωρία.

Πληροφορίες Παράστασης

Πότε: Τετάρτη 11 Νοεμβρίου, στις 21.30 Πού: Radio City Παραστάσεις έως 15 Νοεμβρίου 11-13/11, στις 21.30 και 14/11 στις 21.00, 15/11 στις 20.00 Προπώληση εισιτηρίων εδώ

Τη φωτογραφία παραχώρησε στο The Opinion η κα Τσιώλη