Ανδρομάχη Μπάρδη στο TheOpinion: «Με ενδιαφέρει το ζήτημα της επαφής των καλλιτεχνών με το υλικό τους»

Η υπαρξιακή «Ρόζα», εμπνευσμένη από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Maurice Pons, ανεβαίνει για λίγες ακόμη παραστάσεις στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης.

Τέσσερις ηθοποιοί αποπειρώνται να σκηνοθετήσουν από κοινού μια παράσταση, που θέτει τα εξής ερωτήματα: Υπάρχει ευτυχία σε αυτόν τον κόσμο ή μόνο έξω από αυτόν; Και ποιος είναι, τελικά, ευτυχισμένος;

Μήπως από την ευτυχία μάς χωρίζει απλώς μια πόρτα, αλλά επιλέγουμε τη δυστυχία, επειδή φοβόμαστε όσα μπορεί να βρίσκονται πίσω από αυτήν; Μήπως ο Παράδεισος είναι εδώ… ή και όχι;

Η «Ρόζα», μ’ έναν ανάλαφρο τρόπο, επιδιώκει να συζητήσει τη ματαιότητα  —ή μη— της ύπαρξης, μέσα από την ιστορία ενός ολόκληρου στρατού που ήρθε αντιμέτωπος με μια… αινιγματική ταβερνιάρισσα.

Ανδρομάχη, με ποιον τρόπο η «Ρόζα» του Maurice Pons αποτέλεσε την αφετηρία των παραστάσεων της ομάδας δίpus άpterus;

Πρόκειται για ένα έργο αλλά και έναν συγγραφέα, που δεν είναι ευρέως γνωστοί στην Ελλάδα. Το κείμενο «έπεσε στα χέρια μου» τυχαία και θεώρησα ότι αξίζει να παρασταθεί. Ξεκίνησε να το διασκευάζει ο Ιωάννης Καμπούρης και, στη συνέχεια, συνέβαλα κι εγώ.

Αυτή η παράσταση μάς αγγίζει πολύ. Σχολιάζει τα θέματα της ευτυχίας και της δυστυχίας, της εξουσίας και της ελευθερίας, σ’ έναν κόσμο που βαλτώνει και παρασύρει τους ανθρώπους του στον «βούρκο». Όλα αυτά, τα θίγει μέσα από το μαύρο χιούμορ και τη γιορτινή χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα.

Η «Ρόζα» είναι η πρώτη παράσταση της ομάδας δίpus άpterus και αποτελεί ένα «πείραμα», καθώς σκηνοθετήθηκε από τους ηθοποιούς της. Δημιουργήσαμε αυτήν την ομάδα, με σκοπό να παρουσιάζουμε ιστορίες που μας αφορούν εξ ολοκλήρου και να δουλεύουμε ενεργά στις παραστάσεις, όχι μόνο από την πλευρά του ηθοποιού.

Προσωπικά, με ενδιαφέρει το ζήτημα της επαφής των καλλιτεχνών με το υλικό τους. Νομίζω πως ό, τι κάνεις, πρέπει να σε ακουμπάει βαθιά. Μόνο τότε έχεις πιθανότητες να μεταβιβάσεις οποιαδήποτε εμπειρία στον θεατή, να τον ταξιδέψεις στον κόσμο ενός έργου. Αν δεν είναι αυτός ο στόχος, τότε ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι;

Η «Ρόζα» σας συνιστά μια δύναμη που τιμωρεί την ανθρώπινη αλαζονεία, τον μιλιταρισμό; Είναι μια femme fatale ή, τελικά, ένα «καταφύγιο»; Τι συμβολίζει;

Η Ρόζα είναι μια αυθύπαρκτη οντότητα. Δεν θεωρώ πως εμφανίζεται στον κόσμο του έργου για να τιμωρήσει κάποιον. Απλώς υπάρχει, βρίσκεται πάντα εκεί σε μια γωνιά του δρόμου.

Δεν ξέρω αν είναι «καταφύγιο», ούτε αν συμβολίζει κάτι συγκεκριμένο. Στον καθένα από εμάς «λέει» κάτι διαφορετικό.

Την ταβέρνα της, την επισκέπτονται όλοι οι στρατιώτες. Οι «ευτυχισμένοι» βγαίνουν, όταν το θελήσουν. Οι «δυστυχισμένοι» δεν βγαίνουν ποτέ. Μπορεί να βρίσκουν εκεί την ευτυχία, κάποια λύτρωση που προϋποθέτει σωματικό θάνατο ή και τίποτα απ’ όλα αυτά…

Αν κρατούσες μόνο μία αίσθηση από το έργο, ποια θα ήταν αυτή που χαρακτηρίζει τον σκηνικό του κόσμο;

Το παραμύθι. Αυτό το έργο είναι ένα παραμύθι για ενήλικες, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο.

Ο κόσμος του, σου δίνει την αίσθηση ότι θα μπορούσε κάπου, κάποτε, να υπάρξει. Οι άνθρωποί του μοιάζουν με αυτούς που συναναστρεφόμαστε καθημερινά, αλλά συγχρόνως δεν μοιάζουν. Ο τόπος θα μπορούσε να είναι συνηθισμένος· ένα στρατόπεδο, μια ταβέρνα, αλλά ίσως και να μην είναι…

Είναι, πράγματι, ο φόβος για το άγνωστο, αυτός που μας κρατά μακριά από την ευτυχία;

Ο φόβος για το άγνωστο μπορεί να αποτελεί έναν από τους λόγους που μας απομακρύνουν από την ευτυχία. Πρώτα απ’ όλα, ποιος ξέρει τι σημαίνει να είσαι ευτυχισμένος και πόση διάρκεια έχει;

Πολλές φορές, η ευτυχία μας δεν εξαρτάται μόνο από εμάς. Από εμάς, όμως, εξαρτάται πώς βλέπουμε τον κόσμο και πώς παλεύουμε για να τον αλλάξουμε, όταν αυτός είναι σκάρτος.

Φοβόμαστε όσο μεγαλώνουμε, πολύ. Φοβόμαστε να πούμε «όχι», να αλλάξουμε συνήθειες, να αποχωριστούμε ανθρώπους και, τελικά, αυτό μπορεί να μας δυστυχεί χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

Θα παραθέσω κάποια λόγια από ένα μυθιστόρημα της Μαργαρίτας Καραπάνου, που πιστεύω πως έχουν μεγάλη αξία: «Τη ζωή μας τη φτιάχνουμε. Αν θέλεις τη δυστυχία, θα την έχεις. Η ευτυχία τρομάζει, συμφωνώ, είναι πολύ πιο δύσκολη. Πρέπει να σπάσεις πολλές αντιστάσεις για να φτάσεις τους άλλους. Φαίνεται παράδοξο, αλλά η δυστυχία είναι εύκολη. Ενώ πρέπει να αγαπάς πολύ τον εαυτό σου για να τον αφήσεις ελεύθερο να ευτυχήσει. Πρέπει να αισθάνεσαι ότι το αξίζεις. Αλλιώς δεν αντέχεις τη χαρά».

Ποια πόρτα «ανοίγει» τη δική σου ευτυχία;

Τη δική μου ευτυχία τη βρίσκω στους ανθρώπους που αγαπώ, στην προσήλωσή μου σε αυτούς, στις μικρές στιγμές μαζί τους. Νιώθω απόλυτη ευτυχία, για παράδειγμα, όταν μιλάω στο τηλέφωνο με τη γιαγιά μου· κάτι πολύ απλό που με γεμίζει χαρά, με κάνει να νιώθω πλήρης, να χαμογελώ.

Όμως, και σε αυτήν την όμορφη δουλειά που έχω την τύχη να κάνω, στο θέατρο, νιώθω χαρά. Πάντα με έκανε ευτυχισμένη η… φασαριόζικη διαδικασία. Η ίδια ένταση που επικρατούσε στο σπίτι μου όταν ετοιμάζαμε ένα πάρτι, επικρατεί και στο θέατρο όταν ετοιμάζεται μια παράσταση. Αυτήν την «επιστροφή» στην παιδική ευτυχία, την ατόφια, δεν μπορώ να τη συγκρίνω με τίποτα.

Πληροφορίες

«Ρόζα», από την ομάδα δίpus άpterus

Εμπνευσμένη από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Maurice Pons

Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης (Κωνσταντινουπόλεως 75)

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Πέμπτη 25, Παρασκευή 26 & Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2025 στις 21.00, Δευτέρα 29 & Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2025 στις 21.00, Πέμπτη 1, Παρασκευή 2 & Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2026 στις 21.00

Εισιτήρια: Α Ζώνη: 15€ κανονικό, 12€ φοιτητικό, 10€ ΑμεΑ, συνταξιούχων, ανέργων | Β Ζώνη: 12€ κανονικό, 10€ φοιτητικό, ΑμεΑ, συνταξιούχων, ανέργων | Ατέλεια: 7€

Ηλεκτρονική προπώληση εισιτηρίων: more.com

Η ομάδα δίpus άpterus δημιουργήθηκε το 2025 από τους ηθοποιούς Ιωάννη Καμπούρη και Ανδρομάχη Μπάρδη, και έχει ως βάση τη Θεσσαλονίκη.

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο παράστασης: Ιωάννης Καμπούρης, Ανδρομάχη Μπάρδη

Σκηνοθεσία: ο θίασος

Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Νίκη Αγγελίδου

Φωτισμοί: Σωτήρης Ρουμελιώτης

Γραφιστική επιμέλεια: the.elaris

Φωτογραφίες promo: Βιβή Μπάρδη

Φωτογραφίες παράστασης: Λευτέρης Τσινάρης

Επικοινωνία: Άγγελος Κουρέπης, Ελευθερία Καμπαγιοβάννη

Διεύθυνση παραγωγής: Άγγελος Κουρέπης

Παραγωγή: δίpus άpterus x Triple Threat Productions

Επί σκηνής

Ιωάννης Καμπούρης

Γιώργος Κωνσταντίνου

Ανδρομάχη Μπάρδη

Σωτήρης Ρουμελιώτης