Νεφέλη Φασούλη στο TheOpinion: «Θα ήθελα ο κόσμος να συνδέει το όνομά μου με το ρεπερτόριό μου»

Η καλλιτέχνιδα ξεκινάει την καλοκαιρινή της περιοδεία από τη Θεσσαλονίκη και τη Μονή Λαζαριστών, και μιλάει στο TheOpinion και στη Δέσποινα Δαϊλιάνη.

ΜΟΥΣΙΚΗ

Δέσποινα Δαϊλιάνη

10 Ιουνίου 2026, 09:00

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Πρόσθεσε το theopinion.gr ως προτιμώμενη πηγή στο Google

Η Νεφέλη Φασούλη τραγουδά και φέτος ότι όλα έγιναν για ένα καλοκαίρι που θα ‘ρθει, και ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη, 11 Ιουνίου, για να το ακούσει όλη η πόλη!

Η Νεφέλη Φασούλη είναι συνεχώς εν κινήσει κι όταν οι ρυθμοί τής το επιτρέπουν, θα τη βρεις στο στούντιό της· στον χώρο σκέψης και δημιουργικής εγρήγορσής της. Σύντομα, ωστόσο, θα αποχωριστεί το «καταφύγιό» της, για να ανταμωθεί με το κοινό της συμπρωτεύουσας (και όχι μόνο).

Καινούργια τραγούδια και παλιά —πιο καινούργια από καινούργια— ανατολίτικη ψυχεδέλεια και μπαλάντες, φώτα και «χρυσόσκονη», συνθέτουν την ιδανική καλοκαιρινή έξοδο πριν φύγει και το τελευταίο πλοίο από το λιμάνι.

Νεφέλη Φασούλη / Φωτογραφία: Stephie Grape

Νεφέλη, έχω την αίσθηση ότι ανυπομονείς για τα καλοκαιρινά σου live.

Εννοείται πως ανυπομονώ, όλο τον χειμώνα τα προετοιμάζουμε.

Ξεκινάμε από τη Θεσσαλονίκη, μεσολαβούν συμμετοχές σε διάφορα φεστιβάλ, στα τέλη Ιουνίου θα επισκεφτούμε την Κρήτη και μετά θα επιστρέψουμε στην Αθήνα.

Κλειστή ή ανοιχτή μουσική σκηνή; Τι επιλέγεις;

Ξεκίνησα τα πρώτα μου live σε μικρούς εξωτερικούς χώρους. Ήταν μια όμορφη και πιο συγκεντρωμένη εμπειρία.

Αργότερα, αυτοί έγιναν όλο και μεγαλύτεροι και πιο χαοτικοί. Καμιά φορά, «χάνεται το μάτι σου». Εκεί, βέβαια, ο κόσμος έχει την άνεσή του, «αναπνέει».

Για μένα, όμως, καλλιτεχνικά, το μαζεμένο περιβάλλον των κλειστών μουσικών σκηνών έχει έναν παλμό που μου λείπει το καλοκαίρι. Ο κλειστός χώρος ενέχει και μια εσωστρέφεια, που μου επιτρέπει να είμαι και ο άλλος μου εαυτός.

Πώς διαμορφώνεται η σχέση σου με το κοινό της Θεσσαλονίκης;

«Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια»! Πρωτογνώρισα το κοινό της πόλης στο πλευρό του Φοίβου Δεληβοριά.

Τα live της Θεσσαλονίκης είχαν, πάντα, μια διαφορετική «γεύση» και άφηναν μια πιο… δροσερή «επίγευση»! Οπότε, ανυπομονούσα να χτίσω το δικό μου κοινό.

Από την πρώτη στιγμή ο κόσμος της Θεσσαλονίκης μάς «αγκάλιασε» με την ψυχή του, σαν να ήταν μέρος αυτού που κάναμε. Ήξερε απ’ έξω τα τραγούδια, πριν καν τα μάθω η ίδια.

Υπάρχει μια ένθερμη υποστήριξη από πλευράς του και, όσο περνούν τα χρόνια, ο κόσμος που έρχεται είναι ολοένα και περισσότερος. Άλλωστε, το καλοκαιρινό «στοίχημα» είναι το πιο ωραίο: να μαζευτούμε ακόμα πιο πολλοί άνθρωποι που ξέρουμε πώς να συνεννοούμαστε μεταξύ μας!

Τα τελευταία χρόνια, η ευθύνη των εμφανίσεών σου έχει μετατοπιστεί: είσαι η «κυρίαρχη» της σκηνής και, κατ’ επέκταση, υπεύθυνη για ό, τι θα συμβεί πάνω αλλά και κάτω από αυτήν.

Θα ερμηνεύσω αυτήν την κατάσταση ως ελευθερία. Η μετάβαση ήταν, βέβαια, επίπονη, αλλά συνειδητοποίησα ότι αυτό ήθελα να κάνω και πως δεν θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς.

Δεν θα το άλλαζα. Μάλιστα, έχω φέρει τα πράγματα εκεί που θέλω να είναι. Γι’ αυτό και, κάποιες φορές, όταν μοιράζομαι τη σκηνή με άλλους καλλιτέχνες και δεν έχω τον χρόνο που θα είχα αν ήμουν μόνη μου, νιώθω να αποσυντονίζομαι.

Η ενέργεια που δημιουργείται πάνω στη σκηνή είναι τελείως διαφορετική, όταν ο κόσμος έρχεται για σένα.

Πώς βιώνεις την εμπειρία του να «εισχωρείς» στον κόσμο ενός άλλου δημιουργού και να τον κατακτάς, να τον κάνεις δικό σου;

Υπηρετώ με σεβασμό το έργο και το όραμα των δημιουργών των οποίων τα τραγούδια ερμηνεύω, αλλά τα «στολίζω», με έναν τρόπο, με τα χρώματά μου. Και θεωρώ ότι ο κόσμος αυτό το κατάλαβε.

Η σιγουριά, όμως, που σου προσφέρει το να τραγουδάς ένα προσωπικό κομμάτι, μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που ορίζουμε ως επιτυχία. Δεν σου κρύβω ότι, παράλληλα, νιώθω και μια αγωνία γι’ αυτό…

«Πυρ, Γυνή και Θάλασσα», λοιπόν…

Το τραγούδι «Πυρ, Γυνή και Θάλασσα» γράφτηκε για την ταινία μικρού μήκους της Μαρκέλλας Γιαννάτου· μια ταινία θηλυκή, φεμινιστική, αγωνιστική.

Προς το τέλος, υπάρχει μια σκηνή που δείχνει την κοπέλα, απαυδισμένη από τους άντρες, την πατριαρχία και όλο αυτό που την καταπιέζει, να διώχνει τον σύντροφό της από το σπίτι. Βγαίνει, λοιπόν, στη βεράντα και του πετάει ό, τι βρίσκει: εσώρουχα, τη μπουγάδα στο κεφάλι… Πρόκειται για μια cult σκηνή, για την οποία κλήθηκα να γράψω κάτι.

Αυτό που με ανησύχησε, όμως, είναι το πόσο βιωματικά μου βγήκαν όλα τα υπόλοιπα! Από ένα ηχητικό τριάντα δευτερολέπτων, κατάφερα να συγκεντρώσω σε τεσσεράμισι λεπτά αρκετά από τα στερεότυπα που έχω «φορέσει» ή έχω ακούσει στη ζωή μου. Δεν πίστευα ότι θα μου ήταν τόσο εύκολο να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου.

Στα σκαριά έχουμε κι άλλα έξι τραγούδια, με τα οποία θα καταπιαστούμε από τον χειμώνα. Δεν θα κυκλοφορούσα album με όλα αυτά τα live, ήδη δεν ξέρω τι να συμπεριλάβω στις εμφανίσεις μου.

Πώς οριοθετείς το πρόγραμμα μιας εμφάνισής σου;

Σίγουρα, ο μπούσουλάς μου είναι τα πιο γνωστά τραγούδια μου, ενώ διανθίζω το πρόγραμμα με κάποια κομμάτια που μου δίνουν την πάσα να ερμηνεύσω και λιγότερο γνωστά. Το 70% του ρεπερτορίου προέρχεται από την προσωπική μου δισκογραφία.

Στις εμφανίσεις μου υπάρχει πάντα μια ιστορία, ένα αφήγημα· μια ροή που έχω φροντίσει κι έχω σκηνοθετήσει μαζί με την μπάντα μου, ώστε να δημιουργείται ένα roller coaster συναισθημάτων. Θα χαρακτήριζα τα live μου ως μια συναισθηματική εμπειρία.

Νεφέλη, τι μουσική ακούς;

Πλέον, νομίζω ότι οι δουλειές είναι αυτές που το καθορίζουν, αλλά θα σου πω ότι ακούω απ’ όλα! Είναι τέτοια η φύση μας, που πρέπει να είμαστε μέσα σε όλα.

Η ελληνική μουσική σκηνή αλλάζει με ταχείς ρυθμούς. Ποια είναι η θέση που θέλεις να κατέχεις σε αυτήν και ποια φοβάσαι μήπως σου αποδοθεί χωρίς να το έχεις επιλέξει;

Δεν θέλω κάποιος —ειδικά αν με γνωρίζει τώρα— να με αντιληφθεί ως «πυροτέχνημα». Φοβάμαι, δηλαδή, τη θέση που παίρνεις όταν κάνεις μια επιτυχία, καθώς και την αγωνία που επικρατεί για τη συνέχεια.

Κάθε χρόνο, πολύ στρατηγικά προσπαθώ να προχωρώ σε μια κυκλοφορία, ώστε να συντηρώ τη θέση μου στα πράγματα. Θα ήθελα ο κόσμος να συνδέει το όνομά μου με το ρεπερτόριό μου, να με θυμάται κυρίως για τη δισκογραφία μου.

Νιώθεις, δηλαδή, κάποιου είδους πίεση ως προς το κομμάτι της απόδοσής σου;

Δυστυχώς, όλους αυτούς τους ρόλους στους οποίους καλούμαστε να ανταποκριθούμε, τους γιγαντώνω.

Έχω την τάση να είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου, ακόμα κι όταν είναι πασιφανές ότι κάτι δεν περνάει από το χέρι μου. Τα τελευταία χρόνια, προσπαθώ να το μετριάσω όλο αυτό.

Η Νομική έχει θέση στη ζωή σου ή έχεις αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στη μουσική; Γνωρίζεις ότι αυτή η επιστήμη, τελικά, αναδεικνύει τους καλύτερους καλλιτέχνες;

Δεν ασχολούμαι. Πρόκειται, όμως, για μια ανθρωποκεντρική επιστήμη και δεν μπορεί παρά να είναι ωραία.

Φυσικά θα συναντήσεις όλες τις φιγούρες και σε αυτόν τον κόσμο, αλλά είναι μια επιστήμη που τοποθετεί στο κέντρο τον άνθρωπο και προτεραιοποιεί το δίκιο του.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που πολλοί μεταπηδούν στην τέχνη. Νομική και τέχνη κάνουν το ίδιο πράγμα, απλώς η τελευταία σε λυτρώνει με έναν πιο άυλο τρόπο.

Εσύ, πώς μεταπήδησες στη μουσική; Πώς κατάλαβες ότι ήσουν προορισμένη για να την εκπροσωπείς;

Είναι μια διαδικασία που ακόμη βρίσκεται σε εξέλιξη… Καταλάβαινα ότι έχω καλή φωνή, μου αρέσει να λέω πως ξεκίνησα την καριέρα μου στις σχολικές γιορτές! Βέβαια, ό, τι προέκυψε μετέπειτα, το κυνήγησα.

Ήθελα να τραγουδάω και το έκανα για πολλά χρόνια. Τώρα, όμως, κατανοώ ότι έρχομαι ακόμα πιο κοντά στο συναίσθημά μου και το χαίρομαι περισσότερο από ποτέ!