Οι Πανελλήνιες δεν καθορίζουν κανέναν – Είτε 20 είτε 10 πάλι άνεργος ή με τον βασικό μισθό θα είσαι

Γονείς, καθηγητές, δημοσιογράφοι σας ζητώ προκαταβολικά συγνώμη για αυτό το άρθρο για τις Πανελλήνιες, απλά μερικά πράγματα πρέπει να ειπωθούν.  

Μαθητές, όσοι με διαβάζετε, η ζωή σας δεν θα τελειώσει με τις Πανελλήνιες. Άμα νομίζετε πως δεν τα πήγατε καλά ή άμα όντως δεν τα πάτε καλά έχετε μια ολόκληρη ζωή μπροστά σας για να βρείτε αυτό που θέλετε να κάνετε πραγματικά, χωρίς την πίεση να τελειώσετε μια σχολή ή να περάσετε σε αυτήν ή ακόμα και να ασχοληθείτε με το αντικείμενο που σπουδάσατε. Είτε είστε 18, είτε 22, είτε 52.

Οι εξετάσεις αυτές δεν καθορίζουν το μέλλον σας, ούτε την εξυπνάδα σας, ούτε την καριέρα σας, ούτε το πόσα λεφτά θα βγάλετε. Στην χώρα μας έχει στηθεί ένα ολόκληρο σύστημα, βαθμοθηρικό και με επίκεντρο τις πανελλήνιες. Από την στιγμή που πατάς το πόδι σου στο σχολείο, σου πιπιλάνε όλοι το μυαλό για το πόσο σημαντικές είναι κάτι εξετάσεις που θα γράψεις στα 17 σου σε διάστημα 2 βδομάδων. Και δεν είναι μόνο το σχολείο και οι γονείς ή ο περίγυρος είναι όλη η κοινωνία. Από την στιγμή που κάθε χρόνο βγαίνουν οι βάσεις, τηλεόραση και ίντερνετ σε βομβαρδίσουν με άχρηστα και επαναλαμβανόμενα ρεπορτάζ για τους πρώτους των πρώτων, τι θυσίες έκαναν, πόσα μόρια έγραψαν, ότι δεν σταμάτησαν να βγαίνουν (ψέμα) και πολλά άλλα. Αύτη η μικρή πλύση εγκεφάλου μας βάζει σε μια πραγματική τοξική διαδικασία σαν έθνος. Ακόμα και να έχεις τελειώσεις με τις πανελλήνιες αυτή η πιπίλα των πρώτων σου «γαργαλάει» το μυαλό για το τελικά πόσο σημαντικό θεωρείται να γράψεις 19.000 μόρια.

Καθόλου. Για λίγο καιρό αν τα πας καλά και πετύχεις τον στόχο σου θα νιώθεις σημαντικός, περήφανος, ότι τα κατάφερες. Με το που μπεις στο δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο ή ακόμα καλύτερα στην ελληνική αγορά εργασίας θα καταλάβεις με πολύ απότομο και άγαρμπο τρόπο το ότι δεν είσαι τα μόριά σου, όταν καν η προσπάθειά σου. Όσα μεταπτυχιακά, διδακτορικά και πτυχία πάρεις θα περάσεις από την λάντζα, την υποτίμηση την οριακή δουλεία της ελληνικής πραγματικότητας. Θα φτάσεις 26 με ένα πτυχίο και ένα μεταπτυχιακό και δεν θα μπορείς να μένεις καν μόνος σου ή να πας στο σουπερμάρκετ. Όσα λεφτά έδωσαν οι γονείς σου ή εσύ, όσο διάβασμα και να έριξες, θα φτάνει 20 του μηνός και θα βλέπεις μονόευρα στο πορτοφόλι σου, είτε ζεις μόνος είτε ακόμα με τους γονείς σου.

Και ποιο το αποτέλεσμα; Ποια προσπάθεια, ποια περηφάνεια και ποια χαρά για τα μόρια και τα πτυχία σου όταν οριακά μπορείς να επιβιώσεις πάρα την πολύχρονη προσπάθεια σου στην πιο τρυφερή σου ηλικία. Θα γυρίσεις μια μέρα θα δεις τι κάνει εκείνος ο συμμαθητής ή συμμαθήτριά σου, που πήγε στο ΕΠΑΛ ή που δεν τα πήγε καλά στις Πανελλήνιες και θα δεις ότι έγινε υδραυλικός, εργάτης ή κομμώτρια. Θα γελάσεις, θα το υποτιμήσεις γιατί με αυτή την αντίληψη έχεις μεγαλώσει και αυτό σου έχουν περάσει. Μετά θα μάθεις πόσα βγάζει ο «αποτυχημένος» κάθε μήνα  και  θα καταλάβεις πόσο τζάμπα πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια, που πήγαν όλα αυτά τα μόρια που σε έπρηξαν να γράψεις και όλα αυτά τα πτυχία που σε έβαλε ένα σύστημα να πάρεις για να νιώσεις σημαντικός, αλλά στο τέλος δεν θα πληρώσεις με το πτυχίο σου το σούπερ ή το ενοίκιο. Δεν θα αναλύσω καν για το πως θα νιώσεις όταν δεις πως ζει ο «ευκατάστατός» συμμαθητής σου που οριακά διάβαζε, πήγε σε μια ιδιωτική σχολή και συνεχίζει να βιοπορίζεται ( και μπράβο και καμάρι του) με την ευκολία και τα λεφτά που του έτυχαν επειδή γεννήθηκε σε μια εύπορη οικογένεια.

Η ζωή δεν είναι τα μόρια…

Το δικό μου όνειρο από μικρή ήταν να γίνω δημοσιογράφος, να περάσω στην σχολή Δημοσιογραφίας του ΑΠΘ και να ξεκινήσω να δουλεύω μέχρι να γίνω πετυχημένη (με τους δικούς μου όρους). Ευτυχώς ήμουν από τις καλές προς μέτριες μαθήτριες, πάντα εργατική και αρκετά πεισματάρα και τα κατάφερα. Όταν σκεφτόμουν στην 3η λυκείου να σπουδάζω στο τμήμα του ΑΠΘ, με έπιαναν τα κλάματα, τόσο πολύ το ήθελα, τόσο πολύ προσπάθησα και μόχθησα για αυτό, με συνεχές άγχος για έναν χρόνο, ασταμάτητο διάβασμα και μια περηφάνεια από εδώ μέχρι απέναντι. Άμα δεν περνούσα, άμα δεν πετύχαινα τον στόχο μου, τον μοναδικό στόχο που είχα ποτέ στην ζωή μου θα ένιωθα κατεστραμμένη και αποτυχημένη, αυτό νόμιζα τότε.

Ευτυχώς πέρασα, το διάβασμα μου δεν πήγε στα σκουπίδια (τελικά πήγε), πήρα πολλά δώρα, ένιωθα υπερβολικά περήφανη και νόμιζα πως τα κατάφερα, πως επιτεύχθηκε ένας δικός μου στόχος (not). Να μην τα πολυλογώ, όταν πέρασαν τα χρόνια στην σχολή, μπήκα στην δουλεία (με την βοήθεια της τύχης που λέγαμε παραπάνω), έφαγα την μεγαλύτερη απογοήτευση και ξενέρα της ζωής μου. Κατάλαβα πως ξόδεψα όλα μου τα σχολικά χρόνια να προσπαθώ για κάτι που τελικά δεν ήθελα εγώ, δεν θα μου δώσει ποτέ αρκετά χρήματα για να ζήσω με αξιοπρέπεια και το καλύτερο όλων… πως το επάγγελμα μου και οι άνθρωποι που το ασκούν είναι πιο τοξικοί και από το Τσέρνομπιλ.  

Ακόμα μεγαλύτερη ξενέρα ένιωσα όταν αποφοίτησα από το ΑΠΘ. Μια στιγμή που την έχουμε κάνει τόσο σπουδαία και σημαντική, να μου περνάει τελείως αδιάφορη και να καταλήγει να μου φέρνει ακόμα και νεύρα για την κατάντια αυτής της χώρας και των ανθρώπων της. Καλύτερα να μην πήγαινα καν. Και τώρα που έχω το πολυπόθητο «σπαθί» της ελληνικής νοοτροπίας (το πτυχίο ΑΕΙ) τι κατάλαβα; Να μείνω μόνη μου δεν μπορώ, δουλεία, άμα δεν είχα αυτό το επίθετο, δύσκολα θα είχα τόσο εύκολα και τόσο νωρίς, εξέλιξη δύσκολά υπάρχει (όχι μόνο σε τίτλους μέσα στην δουλεία μου για να ταΐζω τον εγωισμό μου αλλά σε χρηματικές απολαβές για να ταΐζω εμένα με τροφή και να έχω ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μου).

Χαμός σε ορκωμοσία στο ΑΠΘ – Κάποιοι αγνοούν τους κανόνες και «τσαντίζονται» (VIDEO)

Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια στο σκοτάδι για να βρω έναν αληθινό στόχο, κάτι που θα με έκανε πραγματικά ευτυχισμένη, εμένα και μόνο εμένα και κάτι που θα μου έδινε όντως μια αξιοπρεπή ζωή. Μετά από έξι χρόνια, μάλλον γιατί ποτέ δεν ξέρεις, βρήκα ότι αυτό που θα με κάνει χαρούμενη, ανεξάρτητη και με λίγα λεφτά παραπάνω να δίνω σε ψυχολόγους, είναι κάτι που δεν θέλει πτυχίο, δεν θέλει δημοσιές σχέσεις, επίθετα και τοξικότητα και σίγουρα δεν ήθελε πολλαπλές κρίσεις πανικού στα 17 μου.