Anna Unfiltered: Οι κανονικές οικογένειες και οι κανονικοί δημοσιογράφοι
Άννα Ορφανίδου 
Ας ξεκινήσω από τα βασικά: θέλει άντερα να πας κόντρα στο συρμό και στις μόδες. Ευτυχώς, δεν με πληρώνουν και δεν υπάρχει περίπτωση #cancel, διότι ως γνωστόν απέχω από τα Social. Κοινώς, είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος και μπορώ να γράφω ό,τι θέλω χωρίς τον παραμικρό φόβο. Οποία τύχη, αναγνώστη μου! Κάποιοι άλλοι, πολλοί άλλοι, οι περισσότεροι, φοβούνται και τρέμουν. Γι’ αυτό σπανίως (βλ. ποτέ) λένε αυτό, που πραγματικά πιστεύουν. Τουναντίον, αραδιάζουν κορδωμένοι σαν παγώνια, τα όσα επιτάσσει η λεγόμενη woke agenda (έχω αναλύσει εκτενώς θαρρώ τα χαΐρια της ‘’αφύπνισης’’ εδώ, εδώ και εδώ) προσδοκώντας, μάλιστα, στον εκπολιτισμό ημών των αγρίων και στην παντοιοτρόπως μετάλλαξη των πεποιθήσεών μας.
Την εβδομάδα που πέρασε, αποδείχθηκε εις την νιοστή, ότι τη γελοιότητα δεν την καλύπτει ο τίτλος. Το να είσαι Πρέσβης των ΗΠΑ (ή και Πρόεδρος τους ακόμα) δεν συνεπάγεται αυτομάτως ούτε την ευφυΐα ούτε και την αξιοσύνη. Βούιξε ο τόπος, έστω και όψιμα, ότι η πρώην Γκιλφόιλ στρογγυλοκάθισε στο γραφείο της Πρεσβείας, επειδή διέλυσε τον αρραβώνα τους ο γιος του Πλανητάρχη και δεν την ήθελε μέσα στα πόδια του (ούτε και τον εαυτό του μέσα στα δικά της, κυριολεκτικά βέβαια). Και ενώ ορφανέψαμε από αμερικανική διπλωματία και το καλώδιο δε βλέπω να φτουράει στο κοντά, θα πρέπει να ασχοληθώ ξανά με τη δημοσιογραφική δεοντολογία και με την κανονικότητα.
Πριν αναγκαστώ αναγνώστη μου, να περιγράψω τα αυτονόητα και να υπενθυμίσω τι εστί κανονικότητα, θα σου πω ποιοι είναι οι emotional hemophiliacs(1) που μας περιτριγυρίζουν ωσάν τα κοράκια. Είναι οι άνθρωποι, που, ενώ ξέρουν ότι συναισθηματικά προχωρούν ασθμαίνοντας, δεν σκέφτονται ότι είναι καλό για τους ίδιους να μην μπουν σε ένα δωμάτιο γεμάτο αιχμηρά αντικείμενα, παρά σκούζουν ασταμάτητα, απαιτώντας να μην μπούμε ούτε εμείς και μας επιβάλλουν να τυλιχτούμε με bubble wraps. Έχεις ακούσει μεγαλύτερη ανοησία από αυτό; Κι όμως, τους συναντάς κάθε μέρα στις τηλεοράσεις και στο διαδίκτυο (ειδικά στα Social) και σου κουνούν το δάχτυλο, υποδεικνύοντας τα καλά και συμφέροντα.
Για παράδειγμα, σου λένε ότι κανονική οικογένεια είναι αυτή, που δίνει αγάπη στα παιδιά. Αυτή, στην οποία αισθάνονται ασφαλή και προστατευμένα. Καλέ τι λέτε, αλήθεια; Κι εμείς νομίζαμε, ότι κανονική είναι η οικογένεια που σιχαίνεται τα παιδιά, που τα βγάζει στη δουλειά και στην πορνεία από τα 10 και που τα κοπανάει νυχθημερόν. Δηλαδή, κύριοι της woke agenda, δυο άντρες που θέλουν να νιώσουν το ένστικτο της πατρότητας, συμφωνείτε να χρησιμοποιήσουν (ναι, αυτό ακριβώς) μια γυναίκα ως δοχείο αναπαραγωγής, να την πετάξουν κατόπιν σαν στυμμένη λεμονόκουπα, και να μεγαλώσουν το παιδί υποδυόμενοι ο ένας τη μαμά και ο άλλος τον μπαμπά; Και αυτό ωρύεστε, ότι είναι κανονική οικογένεια, επειδή θα το αγαπάνε και θα το προστατεύουν το παιδί;
Τελευταία φορά που κοίταξα τη βιολογία, χρειαζόταν ένας άντρας και μια γυναίκα για να γεννήσουν ένα παιδί – προς κατάπληξή σας, φαντάζομαι, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Και επίσης, τελευταία φορά που κοίταξα… – γιατί εγώ την έχασα τη μαμά μου και ξέρω καλά πώς είναι να μην έχεις – το παιδί είχε ανάγκη από μια μαμά και έναν μπαμπά. Όχι από δύο που απλά ‘’αγαπάνε’’.
Κι επειδή, σίγουρα, κάποιοι θα βρεθούν να πουν, άλλο η βιολογία άλλο να είσαι γονιός, θα αλλάξω λίγο το ύφος και θα μιλήσω με αποδείξεις από μελέτες της ακαδημαϊκής κοινότητας. Η βιβλιογραφία(2), λοιπόν, δείχνει ότι τα παιδιά με γονείς του ίδιου φύλου βιώνουν στίγμα, πειράγματα, αποκλεισμό ή άδικη μεταχείριση στο σχολείο και στην κοινωνία. Αυτές οι εμπειρίες έχουν συσχετιστεί θετικά με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση, άγχος, ψυχολογική δυσφορία, με εσωτερικευμένα και εξωτερικευμένα προβλήματα συμπεριφοράς. Οι δυσκολίες αυτές φαίνεται να προκύπτουν κυρίως από το κοινωνικό στίγμα. Αφού, λοιπόν, τα 8 δισεκατομμύρια αυτής της γης προφανώς έχουν αλλιώς στο μυαλό τους την κανονική οικογένεια, μήπως να μην μετατρέπεστε σε emotional hemophiliacs, που λέγαμε παραπάνω;
Πάμε, τώρα, και στους κανονικούς δημοσιογράφους. Αυτούς που βλέπουν την απέραντη Σαχάρα της χειραγώγησης και τρίβουν τα χεράκια τους, γιατί γνωρίζουν πόσο διψασμένο είναι το κοινό. Αδημονούν να συνθλίψουν και την τελευταία ρανίδα αντίστασης, επιδιώκοντας μετά μανίας την εξαφάνιση ενίων ‘’παλαιοηθικολόγων’’. Ποιος θυμάται τι έλεγαν πριν δέκα χρόνια, όλοι αυτοί οι κανονικοί δημοσιογράφοι, ἔπεα πτερόεντα (3). Τώρα τι λένε έχει σημασία και πώς θα έβρουν τρόπους να μην τους απεμπολήσει η κάστα των υπερφίαλων μεταμοντέρνων τιμητών των πάντων. Σε αυτούς τους κανονικούς δημοσιογράφους, που τους βλέπει το 11% των ανοικτών οθονών (αν ισχύει έστω και αυτό), απευθύνω έκκληση: αφήστε ήσυχη την Αγγελική Ηλιάδη παιδιά και βρείτε τα με τον εαυτό σας. Στο κάτω-κάτω της γραφής, άμα σας τρώει τόσο πολύ το ισχυρό απείκασμα του woke DNA, δε χρειάζεται να χλευάζετε και να περιπαίζετε εκείνους, που δεν συμφωνούν μαζί σας, επιδιώκοντας να τους το μεταδώσετε. Έχετε και δικά σας παιδιά. Εξηγήστε σε αυτά, με την ίδια ρητορική δεινότητα και πειθώ, που το κάνετε στους ξένους, τι εστί κανονική οικογένεια. Να ησυχάσετε εσείς, να ησυχάσουμε κι εμείς.
1. Emotional Hemophiliacs: ‘’Συναισθηματικοί αιμορροφιλικοί’’ είναι ο δικός μου μεταφορικός χαρακτηρισμός, για όσους θεωρούν, ότι η παραμικρή συναισθηματική πληγή μπορεί να αποβεί μοιραία και, αντί να αναπτύξουν τις δικές τους άμυνες, απαιτούν από ολόκληρο τον περίγυρό τους να κυκλοφορεί προστατευτικό περιτύλιγμα και να τους απαλλάσσει από κάθε πιθανή αφορμή όχλησης.
2. Bédard, I., Cossette, L., Chamberland, L., Blais, M., & Caron, P.-O. (2023). Homophobic victimization and psychosocial adjustment problems among youth of lesbian and gay parents. LGBTQ+ Family: An Interdisciplinary Journal, 19(3), 262–274. https://doi.org/10.1080/27703371.2023.2187000
Bos, H., Carone, N., Rothblum, E. D., Koh, A., & Gartrell, N. (2021). Long-term effects of homophobic stigmatization during adolescence on problem behavior in emerging adult offspring of lesbian parents. Journal of Youth and Adolescence, 50(6), 1114–1125. https://doi.org/10.1007/s10964-020-01364-1
Farr, R. H., & Vázquez, C. P. (2020). Stigma experiences, mental health, perceived parenting competence, and parent–child relationships among lesbian, gay, and heterosexual adoptive parents in the United States. Frontiers in Psychology, 11, Article 445. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2020.00445
3. Έπεα πτερόεντα: Τα λόγια πετούν. Όμηρος. (2000). Ιλιάδα (Ραψωδία Α, Στίχος 201). (Μετάφρ. Δ. Ν. Μαρωνίτης). Εκδόσεις Άγρα
