Κεραλοιφές, οστά και λίγη ντροπή

Είχα πει ότι δεν θα ξαναγίνω αιχμηρός.

Ότι θα προσπαθήσω να είμαι λίγο πιο ψύχραιμος με όσα συμβαίνουν στον δημόσιο διάλογο. Να ακούω και την άλλη άποψη. Να μετράω μέχρι το δέκα. Να θυμάμαι ότι η Δημοκρατία χωράει τους πάντες.

Τελικά μάλλον χωράει και τα οστά ζώων στη Βουλή.

Ο Κυριάκος ο Βελόπουλος, μάγκα μου, εμφανίστηκε στο ελληνικό Κοινοβούλιο κρατώντας φωτογραφίες οστών, θέτοντας ερωτήματα για το αν συνδέονται με θύματα των Τεμπών. Η απάντηση που δόθηκε από τον υπουργό Δικαιοσύνης ήταν ότι τα συγκεκριμένα ευρήματα είχαν εξεταστεί και ήταν ζωικά. Ο Νίκος Πλακιάς, πατέρας που έχασε δύο κόρες και μία ανιψιά στο δυστύχημα, μίλησε ακόμη πιο συγκεκριμένα για οστά σκύλου και βοοειδούς.

Κανονικά εδώ θα έπρεπε να πέφτει η αυλαία.

Αλλά όχι.

Εμείς είμαστε η χώρα όπου η αυλαία δεν πέφτει ποτέ. Απλώς αλλάζει ο θίασος.

Κάπως έτσι τα τελευταία χρόνια έχουμε ακούσει για μυγάκια, ξυλόλια, εξαφανισμένα βαγόνια, ανθρώπους που δήθεν δεν βρέθηκαν ποτέ και κάθε λογής θεωρία που προλαβαίνει να κάνει τρεις φορές τον γύρο του διαδικτύου πριν ένας θεσμός αποφασίσει να ψελλίσει ότι ίσως θα ήταν χρήσιμο να δούμε και κανένα στοιχείο.

Γιατί αυτό είναι το μόνο που δεν ζητάμε πια.

Στοιχεία.

Έχεις κάτι; Δείξ’ το.

Όχι «μου είπαν». Όχι «κυκλοφορεί». Όχι ένα βίντεο κομμένο στα δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Όχι κάποιον τύπο στο TikTok που ξεκινάει με τη φράση «αυτά δεν θα σας τα δείξουν τα κανάλια».

Ένα στοιχείο.

Μία απόδειξη.

Κάτι.

Αλλά στη χώρα μας η θεωρία συνωμοσίας έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα απέναντι στην αλήθεια: είναι πολύ πιο γρήγορη.

Και μέχρι να φτάσει η διάψευση, έχει ήδη γίνει πρωτοσέλιδο, reel, οργή, ψήφος.

Το χειρότερο, όμως, δεν είναι ο Βελόπουλος.

Ο Βελόπουλος κάνει ακριβώς αυτό που ξέρει ότι του επιτρέπουμε να κάνει.

Το πρόβλημα είναι το σύστημα που τον αντιμετωπίζει σαν γραφικό συγγενή σε οικογενειακό τραπέζι. Τον αφήνεις να μιλάει, γελάς λίγο, λες «άσ’ τον τώρα» και αλλάζεις κουβέντα.

Μόνο που εδώ δεν συζητάμε για το αν θεραπεύεται η φαλάκρα με κεραλοιφή.

Συζητάμε για 57 νεκρούς.

Για ανθρώπους που χάθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά. Για οικογένειες που εδώ και χρόνια ζουν με μια πληγή ανοιχτή. Για γονείς που δικαιούνται απαντήσεις, δικαιοσύνη και αλήθεια όχι άλλον έναν πολιτικό να χρησιμοποιεί τον πόνο τους ως σκηνικό.

Και η χώρα έχει ξαναζήσει αυτή την παρακμή.

Στα μνημόνια κάθε οικονομικός παραλογισμός βαφτιζόταν «αντισυστημική πρόταση». Στην πανδημία κάθε ανάρτηση στο Facebook γινόταν ιατρική γνωμάτευση. Για χρόνια γελούσαμε με το ακραίο, το ανορθολογικό και το συνωμοσιολογικό μέχρι που ξυπνήσαμε κάποια στιγμή και αναρωτηθήκαμε πώς ακριβώς φτάσαμε εκεί.

Λες και φτάσαμε ξαφνικά.

Δεν φτάσαμε ξαφνικά.

Το ταΐζαμε.

Το βάζαμε στα πάνελ. Το κάναμε τηλεθέαση. Το κάναμε viral. Το ανεχόμασταν στο Κοινοβούλιο. Και μετά παριστάναμε τους έκπληκτους όταν μετατρεπόταν σε πολιτική δύναμη.

Αυτό ακριβώς κάνουμε ξανά.

Και κάποια στιγμή δεν αρκεί να λες «αυτά είναι ανοησίες».

Κάποιος θεσμός πρέπει να ρωτήσει:

Έχεις στοιχεία;

Αν έχεις, φέρ’ τα.

Αν δεν έχεις, σταμάτα να δηλητηριάζεις μια κοινωνία που είναι ήδη αρκετά διχασμένη.

Είχα πει ότι δεν θα ξαναγίνω αιχμηρός.

Το προσπάθησα.

Αλλά όταν βλέπεις μια Δημοκρατία να αντιμετωπίζει τον πολιτικό τσαρλατανισμό ως ακόμη ένα τηλεοπτικό νούμερο, το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι γινόμαστε αιχμηροί.

Το πρόβλημα είναι ότι οι θεσμοί έχουν γίνει επικίνδυνα αμβλείς.

Και κάπως έτσι, στο τέλος, ο άνθρωπος που πουλούσε κρέμες για τη φαλάκρα και που κάποτε κόντεψε η εκκλησία να τον αφορίσει γιατί σε βιβλίο του ανέφερε πως ο Χριστός είναι παιδί της Μαρίας και έλληνα στρατιώτη, καταλήγει να μας πουλάει και πολιτική αλήθεια.

Κι εμείς ακόμη συζητάμε αν πρέπει να ζητήσουμε απόδειξη. 

Αλλά αυτοί είμαστε, που λέει και μια ψυχή…