Anna Unfiltered: Η πολιτική ορθότητα είναι φασισμός και υποκρισία

Ακούω με περίσσια προσοχή τους κατ’ επίφασιν δημοκρατικόφρωνες να υπερθεματίζουν επί μακρόν την ανάγκη επιβολής της ‘’πολιτικής ορθότητας’’ και δεν μπορώ παρά να καγχάσω.

Αναρωτιέμαι ποιος αποφάσισε να ονοματίσει ορθό ένα κίνημα απόλυτου φασισμού, οι πρεσβευτές του οποίου απαιτούν να επιβάλλεται -δυστυχώς και με θεσπισμένη πλέον νομοθεσία- αυτός ο δογματισμός, θεωρώντας ότι είναι απόδειξη σεβασμού και ισότητας ο κοινωνικός έλεγχος της έκφρασης. Μπορώ να εισφέρω για χάρη του δημοσίου διαλόγου πλείστα όσα παραδείγματα, αρκετά από τα οποία μάλιστα ξεφεύγουν και από τη σφαίρα φαντασίας του πλέον μεγαλοφυούς σεναριογράφου. Αρκούμαι σε αυτό: αυτόκλητη Javert του ελληνικού τηλεοπτικού στερεώματος -ακριβώς αυτού που παρακολουθεί το 8% του πληθυσμού- ωρυόταν σε κατάσταση εμφανούς υστερίας, άφριζε σχεδόν και κουνούσε με πάθος τα άκρα των χεριών της (αμφότερα, χωρίς σταματημό, σας διαβεβαιώ) προσπαθώντας να πείσει τους αποσβολωμένους συνκαθήμενους, ότι γνωστός Δήμαρχος της χώρας είναι ρατσιστής, μισογύνης, σεξιστής, τρανσοφοβικός, ομοφοβικός και κυρίως χοντροφοβικός! Όλα τα παραπάνω, επειδή ο εν λόγω κύριος παραδέχτηκε, ότι προτιμά να κάνει έρωτα με πανέμορφες γυναίκες. «Πώς τόλμησε να εκστομίσει αυτή τη φράση; Γιατί δεν του έκαναν αμέσως cancel; Δηλαδή εννοεί, ότι όποια δεν είναι πανέμορφη δεν πρέπει να κάνει έρωτα;» Διάφορα τέτοια ακατάληπτα άκουσα, που όμως στάθηκαν αφορμή να συνειδητοποιήσω για ακόμη μια φορά, πόσο απελπιστικά υποκριτική είναι τούτη η κοινωνία.

Υπαρξιακά κενόφρονες, τυραννικοί, χωρίς (ή ακόμα χειρότερα με κακό) σεξ, στερημένοι προσωπικής ευδαιμονίας, μετατρέπετε την προσωπική σας ματαίωση σε ηθικό κήρυγμα και κουνάτε το δάχτυλο ένθεν κακείθεν… είστε για λύπηση! Αυτό ακριβώς είστε όλοι εσείς οι πολιτικά δήθεν ορθοί. Αυταρχικοί, ολοκληρωτιστές, προσχηματικά υπέρμαχοι της ισονομίας, που χωρίς να έχετε καθόλου κουραστεί για την ελευθερία -την οποία διατείνεστε, ότι υπηρετείτε- εντούτοις τη χρησιμοποιείτε ως άλλοθι για να μην επιτρέπετε στους διαφωνούντες να ορθώνουν ανάστημα και λόγο. Όλα αυτά, βέβαια, πάντα από την άνεση του πληκτρολογίου σας, από τη θαλπωρή του σπιτιού σας, μεταξύ τυρού και αχλαδίου και αφού έχετε προσθέσει στο καλάθι τα τελευταία αποκτήματα Loewe, Miu Miu και Bottega Veneta.

Δεν είδα κανέναν από όλους εσάς, που διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας για να μη ακούγονται τα ‘’γύφτος, λαθρομετανάστης, πρεζάκι, κοντός, μαύρος, χοντρός’’ να έχετε καμιά καήλα για τον Jean Valijean, που ζει ακριβώς δίπλα στο σπίτι σας. Δεν είδα κανέναν από όλους εσάς, που κάνετε γυμνές ποδηλατο-παρελάσεις, να ασχολείστε με τη μάνα, που ξυπνάει αχάραγα για να πάει στη φάμπρικα και γυρνάει το βράδυ σαν σίγμα τελικό από την κούραση. Δεν είδα κανέναν από όλους εσάς τους δικαιωματιστές των preferred pronouns, να μιλάτε για το δικαίωμα του ανθρώπου στη δωρεάν παιδεία και περίθαλψη, μιας και πηγαίνετε με μαύρα Cadillac Escalade IQ στα ιδιωτικά και έχετε exclusive ασφάλεια, για «πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν». Ξέρετε γιατί; Γιατί είναι η μνησικακία και η απαίτηση για εξουσία μεταμφιεσμένες σε συμπόνια, που καθοδηγούν την πολιτική ορθότητα.

Στέκομαι απέναντι σε όλους εσάς, που θέλετε να μας φιμώσετε, υπέρμαχοι του compelled speech, αυτού του παράδοξου αμαλγάματος μεταμοντερνισμού, που ξεκίνησε ως μορφή φιλοσοφικής και λογοτεχνικής κριτικής και κατέληξε «Ένα περιστατικό στη γέφυρα Owl Creek» με όλους εμάς στη θέση του Peyton Farquhar. Που μπήκατε ύπουλα μέσα στα Πανεπιστήμια, κατεξοχήν χώρο ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Δεν θα σας κάνουμε τη χάρη. Δεν θα περάσει ο φασισμός σας. Θα το πω κυνικά, φροντίστε να το χωνέψετε: απλώς επειδή νιώθετε προσβεβλημένοι, δε σημαίνει ότι έχετε και δίκιο. Facts don’t care about feelings.