Μια διαφορετική «εκδρομή» στο… Νεπάλ για σχολείο της Θεσσαλονίκης (ΦΩΤΟ)

Μια εξαιρετική εμπειρία, από αυτές που σίγουρα χαρακτηρίζεται εμπειρία ζωής, έζησαν 12 μαθητές, μαζί με τους γονείς τους, οι οποίοι μετείχαν στο ταξίδι που διοργάνωσε το σχολείο τους, το Σχολειό της Φύσης, με προορισμό το… Νεπάλ!

Σαν έμπειροι εξερευνητές, τα παιδιά και οι γονείς τους βρέθηκαν στο μακρινό Νεπάλ και στην περιοχή του Τακουρε, όπου εδώ και 9 χρόνια δραστηριοποιείται ο οργανισμός ConsciousImpact υπό την καθοδήγηση του Orion Haas. Στόχος του οργανισμού, να βοηθήσει τους κατοίκους να ξαναστησουν τις ζωές τους μετά το φονικό σεισμό του 2015, ο οποίος κατέστρεψε την περιοχή και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων.

Για ταξίδι από το “εγώ” στο “εμείς” κάνει λόγο μιλώντας στο TheOpinion η ιδρύτρια των BigBang School και Σχολειού της Φύσης, Ελισάβετ Γεωργιάδου.

«Βασικός σκοπός του Σχολειού μας, πέρα από την ακαδημαϊκή γνώση, είναι και η εκπαίδευση των μαθητών μας σε βασικές αξίες ζωής, όπως ο σεβασμός, η προσφορά, η απλότητα! Στο πλαίσιο αυτό και αναγνωρίζοντας πως το βίωμα είναι η βάση της αυθεντικής μάθησης, επιλέξαμε τη συμμετοχή σε δράσεις του Oργανισμού wheeling2help κι έτσι το… familyeditionNepal έγινε πραγματικότητα, ενώ είχε προηγηθεί η δραση στην Τανζανία», επισημαίνει η κα Γεωργιάδου.

«Τα παιδιά πρώτα ξεναγήθηκαν στην περιοχή και είδαν από κοντά το έργο που έγινε όλα αυτά τα χρόνια απο τον οργανισμό, προσπάθεια στην οποία από το 2017 συμμετείχε συστηματικά και το Σχολειό της Φύσης με γονείς και δασκάλους. Έμαθαν στη συνέχεια το πώς θα μπορούσαν κι αυτά να συμβάλλουν στην επίτευξη των σκοπών του Concious impact», προσθέτει.

Δραστηριότητες στη φύση

Τι ακριβώς κάνει ένα παιδί, έστω κι αν συνοδεύεται από τον γονιό του, να βρει ενδιαφέρον ένα ταξίδι σε τέτοια μέρη; Την απάντηση δίνει η κα Γεωργιάδου:

«Τα παιδιά έφυγαν από τη λεγόμενη comfort zone, τη ζώνη άνεσής τους. Ετσι πήγαν στα χωράφια με τις φυτείες καφέ, δούλεψαν στο κτισιμο με την τεχνική των earth backs, έκαναν καλαθοπλεκτική, πήγαν στο συναιτερισμό καφέ και έκαναν διαλογή, στο σχολείο της περιοχής όπου έπαιξαν με τα παιδιά, αντάλλαξαν εμπειρίες από τις χώρες τους, μοίρασαν δώρα, πηγαν στο ορφανοτροφειο όπου ζουν 35 παιδιά που έχασαν τους γονείς τους στο σεισμό, συμμετείχαν στο hiking 28 χιλιομετρων, ανέβασμα -κατέβασμα, επί των Ιμαλαΐων ξεπερνωντας τις προσδοκίες του αρχηγού του camp που δεν πίστευε πως θα τα κατάφερναν τα παιδιά ( δύσκολο hiking), δούλεψαν στο φυτώριο, μαγείρεψαν στην κουζίνα για όλο το camp! Έφυγαν από τη ζώνη άνεσης τους, κοιμήθηκαν σε σκηνές και μάλιστα υπό βροχή, δοκίμασαν διαφορετικές γεύσεις, έκαναν μπανιο με κρυο νερό, πηγαιναν σε τουαλέτες κομποστικες, ξεπέρασαν πολλές φορές τα όρια τους! Κάθε βράδυ κατά τη διαδικασία του gratitude, της στιγμής ευγνωμοσύνης τα λόγια τους ήταν συγκινητικά καθώς ευγνωμονούσαν τη δυσκολία που τους δυνάμωνε, τους γονείς τους που τους πήγαν εκεί, τους ντόπιους ανθρώπους από τους οποίους μάθαιναν!

Καποια στιγμή ακούω τον Μάριο που δυσκολευτηκε πιο πολύ από όλους, καθώς αρρώστησε κιόλας, να λέει: “δε θελω να φύγω από εδώ” η το μικρό Γιώργο να λέει” εδώ νιώθω ελεύθερος”. Η Δανάη η πιο “παλιά” (ήταν στο ταξίδι και την προηγούμενη φορά) νιώθει ότι ανήκει εκεί, η Φωτεινή δηλώνει ότι θα ξανάρθει, ο Στέργιος λέει για το πόσο του άρεσε και για το πόσο χαρούμενοι ήταν οι άνθρωποι με τα λίγα που είχαν, η Αθήνα είπε για το πόσα κατάλαβε για τον εαυτό της, ο Νικόλας εμπνεύστηκε και θέλει να ξαναπάει και αυτός, η Έλλη έκλαιγε την τελευταία βραδιά για τα όσα έζησε εκεί, ο Σείριος συνδέθηκε και χάρηκε, η Μαρίμα απόλαυσε την κάθε στιγμή, ο Αστέρης έμαθε και ο Αλέξανδρος ήταν σαν να βρήκε τον τόπο του καθως από την πρώτη στιγμή δήλωνε ότι σε αυτό το μέρος έχει ξαναπάει.

Και μαζί με τα παιδιά οι γονείς κάθε μέρα ξεπερνούσαν τοςυ εαυτούς τους καθώς ήρθαν αντιμέτωποι με συνθήκες εξω απο τα δεδομένα τους. Σκηνή μέσα στο χώμα, κουζίνα χωρίς τις γνωστές ανέσεις, περπάτημα σε ανηφόρα – κατηφορα, σκληρή σωματική δουλειά, βροχή τις μισές μέρες με τις σκηνές να μπάζουν κλπ. Και όμως είδαν την ομορφιά του τοπίου, την απλότητα και τη χαρά στους ανθρώπους, τη συνεργασία, το μοίρασμα, το ξεπερασμα των ορίων, τη σχέση. Και βρήκαν τη χαρά. Σταμάτησε το μυαλό, βγήκε από τη ρουτίνα, ανακάλυψε καινούριους δρόμους. Και είπαν:” ποιο είναι το επόμενο;” “ξεκινάμε κουμπαρά για το επόμενο πρότζεκτ!».

Οι μαθητές που… επιστρέφουν

Δεν είναι τυχαίο που μαθητές οι οποίοι μεγάλωσαν και «έφυγαν» πια από το Σχολειό της Φύσης ζητούν να συμμετέχουν σε κάθε αντίστοιχο ταξίδι που διοργανώνει.

«Δυο μαθήτριές μου που έρχονται στο σχολείο μας από 2 χρονών και σήμερα είναι φοιτήτριες 19 χρονών, παρακολουθούν ανελλιπώς όλα τα ταξίδια μας μέχρι τώρα», λέει η κα Γεωργιάδου.

Μία από αυτές, η Ηρώ, που μιλά για όσα ή ίδια «κέρδισε» από το ταξίδι αυτό:

«Βγαίνω από το Νεπάλ μόνο με θετικές σκέψεις για τον κόσμο και τη ζωή, έχω πάρει πάρα πολύ ψυχική δύναμη για να εργάζομαι και για ν’ αγαπάω και για να σκέφτομαι τι κάνω και πότε το κάνω.

Υπήρξα πολύ χαρούμενη στο Νεπάλ. Δεν έχω ακόμη καταλάβει τελείως γιατί ήμουν τόσο ευτυχισμένη. Ήσασταν εσείς που νοιαζόσασταν τόσο και με προσέχατε, ήταν ότι είχαμε κάποιο πρόγραμμα και κάποιον στόχο και που ήμασταν όλοι παραγωγικοί, ήτανε που τα μάτια μου έβλεπαν ανοιχτό ορίζοντα και καλύτερους ανθρώπους από εμένα. Νομίζω αξίζει ιδιαίτερη προσοχή το τελευταίο: έβλεπα “καλύτερους” ανθρώπους από εμένα, γνώρισα προσωπικότητες που με εμπνέουν και θα με εμπνέουν για πάντα, μεγάλωσα μέσα μου γιατί είδα κάπους διαφορετικά θαυμάσιους ανθρώπους. Κι αυτό μου άνοιξε έναν δρόμο για να γίνω θαυμάσια χωρίς να υπακούω στους κανόνες του status quo. Τελικά; Τελικά είμαι πιο ελεύθερη. Πιο ελεύθερη να ορίσω τι είναι για μένα σπουδαίο, τι επιτρέπεται τελικά να γίνω εγώ… μπορεί να ήμουν πιο χαρούμενη στο Νεπάλ γιατί έπαψα να αγωνιώ να γίνω καλή με έναν τρόπο που δεν μ’ ευχαριστεί…».