Η απόσυρση του άρθρου 23 και τα ερωτήματα για την προστασία των δανειοληπτών

Αρθρογραφεί στο TheOpinion ο Ευάγγελος Γ. Γαλούσης, Πολιτικός Μηχανικός, Πρ. Πρύτανης ΔΠΘ

Το θέμα δεν είναι ότι αποσύρθηκε ένα άρθρο από μία πρόταση νόμου, η οποία είχε σκοπό να ανακουφίσει, όπως διαφημίστηκε, τον δανειολήπτη, αλλά τί σηματοδοτεί μια τέτοια ενέργεια.

Υπάρχουν πολλά εκατομμύρια φακέλων δανείων, τα οποία διαχειρίζονται οι servicers (μικροί και μεγάλοι). Υπάρχουν κατά συνέπεια εκατομμύρια συμπολιτών μας, οι οποίοι είναι μέχρι και σε απελπιστική κατάσταση από συμπεριφορές, που ούτε οι τράπεζες δεν είχαν σκεφτεί να έχουν.

Τα ερωτήματα, που μένουν αναπάντητα είναι:

Ποιοί υπαγόρευσαν στον υπουργό μια τέτοια διάταξη; Τί λόγο είχαν; Ως σύμβουλοι με ακαδημαϊκούς τίτλους μάλιστα μερικοί, δεν ήξεραν πού οδηγούσε κάτι τέτοιο; Ακούγεται και όλο και διευρύνεται αυτή η φήμη, ότι άτυποι επικεφαλείς των servicers είναι πρώην και νυν πολιτικά πρόσωπα (όχι κατ ανάγκη κυβερνητικά).

Κάποιοι θέλουν να κάνουν κάτι το απτό και θετικό για τους δανειολήπτες και εξαπατώνται και νομίζουν ότι κάτι γίνεται και ότι έτσι προσφέρουν φροντίδα και ανακούφιση σ αυτούς;

Ατελείωτα τα ερωτήματα. Η παράθεση τους δεν ωφελεί γιατί απαντήσεις δεν θα δοθούν.

Το βέβαιο, όμως, είναι ότι κάποιοι “σύμβουλοι”και “συνεργάτες” ,οι οποίοι πήραν εντολή να επεξεργαστούν σχέδιο νόμου για την ανακούφιση των δανειοληπτών (άργησαν να καταλάβουν ότι κάτι το περίεργο συμβαίνει στην Δανιμαρκια), σχεδίασαν και περιέγραψαν καταστάσεις, σφίγγοντας ακόμη περισσότερο την θηλιά στον λαιμό , δίνοντας εξουσίες στους servicers, παρακάμπτοντας ακόμη και την δικαστική εξουσία.

Πώς να μην σκεφτεί κανείς ότι δεν είναι “εξαγορασμενοι”;

Πως να μην σκεφτεί κανείς ότι δεν παίζουν παιχνίδια στην πλάτη του υπουργού, που τους εμπιστεύεται;

Αλλά και από πλευράς του υπουργού, μετά από αυτό το φιάσκο της επίσημης, διά της απόσυρσης, αναγνώρισης δεν πρέπει να λάβει κάποια μέτρα όπως, να εξωπετάξει (από το παράθυρο) αυτούς που προσπάθησαν να τον εκθέσουν τέτοιο καιρό (προεκλογικό) ή και να φέρει πίσω το άρθρο 23 με μορφή όπου όχι ο δανειολήπτης να νοιώθει πιο σφιχτή την θηλιά,  αλλά οι servicers.

Αναφέρθηκε ότι δεκαπλασιαστηκε το πρόστιμο. Είναι, όμως, το ανώτατο όριο. Ποιος μας λέει μ αυτά που έγιναν ότι δεν θα το κρίνουν “αγορασμενοι” πάλι. Ας μην ξεχνάμε ότι τα πρόστιμα είναι διοικητικές πράξεις και οι προσφυγές είναι κάτι το σύνηθες. Ίσως μετά από χρόνια καταλήξουν να πληρώσουν κάποια ψίχουλα. Εκείνο που θα τους τρόμαζε λίγο θα ήταν πρόβλεψη για αφαίρεση άδειας λειτουργίας στην πρώτη “στραβή” για μήνες και στην δεύτερη οριστική και, βέβαια, με συγκεκριμένη και σαφή περιγραφή των παραβιάσεων ώστε να μην επιδέχονται “ερμηνείας” πολλαπλών χρήσεων (!). Τότε θα φανεί ποιος θα θορυβηθεί και ποιοί και πώς θα αντιδράσουν , αλλά κυρίως πόση ανακούφιση και προστασία θα νοιώσουν οι δανειολήπτες.

Πέραν αυτού, γιατί να κρύβονται πίσω από το δάκτυλο τους μερικοί επικαλούμενοι το ιδιωτικό των συμβάσεων παραχώρησης και δεν γνωστοποιήθηκαν τα ποσά αγοράς ή τιτλοποίησης (όπως τα λένε); Με βάση αυτό να ορίζεται ο τριπλασιασμός του χρέους ως μέγιστο όριο. Αν υπάρχει κάποιο νομικό κώλυμα, ας λυθεί νομοθετικά. Στην Κύπρο πχ που έδωσαν όχι μόνον στην δημοσιότητα τις συμβάσεις αλλά και δικαίωμα εξαγοράς και από τον δανειολήπτη παραβίασαν κάτι; Εδώ γιατί όχι; Προφανώς δεν το επιτρέπουν οι προαναφερθέντες αφανείς υψηλοί προστάτες – ιδιοκτήτες.

Το σημερινό ομιχλώδες καθεστώς, το οποίο επιτρέπει να δέχεται ερμηνείες μόνον από τους πιστωτές και μονόπλευρες εφαρμογές, προκαλεί ομαδικό άγχος.

Δεν καταλαβαίνουν μερικοί ότι πρέπει να συνυπολογισουν αυτή την ψυχική κατάσταση των ψηφοφόρων, ειδικά αυτή την περίοδο; Και ότι κινήσεις σαν αυτή του άρθρου 23 οδηγούν σε γκρεμούς;

Η “τιμωρία” να μην πληρώνονται οι τόκοι για όποιο διάστημα πέραν των 45 ημερών καθυστέρησης, είναι επιεικως αστεία. Οι servicers και τώρα είχαν συνέπειες, αλλά τίποτε δεν τηρήθηκε. Απαντούν ασαφώς, αορίστως, με ελλείψεις ή/και “με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε” και ανανεώνουν τον χρόνο με την δικαιολογία ότι απάντησαν αλλά οι αποδέκτες δεν κατάλαβαν. Και εκτός αυτού στο υπουργείο γνωρίζουν ότι, πλην ελαχίστων των δανειοληπτών, κανείς δεν είναι ενήμερος για το ποσό του τόκου κάθε μηνιαίας δόσης; Άρα οι πιστωτές πάλι στην ανάγκη για να φαίνονται καλοί θα το ορίζουν κι αυτό.

Τελικά μήπως κάποιοι πρέπει να σκεφτούν ότι εκτός από τον εαυτουλη τους υπάρχει και άλλος κόσμος, ο οποίος δεν έχει τίποτε άλλο για προστασία εκτός από ένα χαρτάκι που το λένε ψηφοδέλτιο και αυτό αραιά και που για χρήση;

Μήπως, λέω;