Τσίπρας: Πουλάει ως αύριο όσα ο Μητσοτάκης κάνει ήδη σήμερα!

Η ανακύκλωση κυβερνητικών πολιτικών, οι υποσχέσεις δισεκατομμυρίων και το αναπάντητο ερώτημα της χρηματοδότησης - Αρθρογραφεί στο TheOpinion o Στέργιος Τζίλιας, Μέλος Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας

Τσίπρας: Πουλάει ως αύριο όσα ο Μητσοτάκης κάνει ήδη σήμερα!

Τσίπρας: Πουλάει ως αύριο όσα ο Μητσοτάκης κάνει ήδη σήμερα!  Αρθρογραφεί στο TheOpinion o Στέργιος Τζίλιας, Μέλος Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας

Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο 5ο Οικονομικό Συνέδριο της Ναυτεμπορικής επιβεβαίωσε κάτι που φαίνεται να εξελίσσεται σε πάγια πολιτική τακτική: την παρουσίαση ήδη υφιστάμενων κυβερνητικών πολιτικών ως δήθεν νέων λύσεων, εμπλουτισμένων με μεγαλύτερους αριθμούς, γενναιόδωρες υποσχέσεις και αισιόδοξες προβλέψεις.

Μόνο που η πραγματικότητα έχει προλάβει τις εξαγγελίες του!

Φορολογικές ελαφρύνσεις, στεγαστική πολιτική, στήριξη οικογενειών, φοιτητική μέριμνα, ενίσχυση μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ενεργειακές υποδομές και αναπτυξιακές επενδύσεις.

Πολιτικές που παρουσιάστηκαν ως η μεγάλη αλλαγή για το αύριο, ενώ σε σημαντικό βαθμό έχουν ήδη νομοθετηθεί, χρηματοδοτηθεί ή δρομολογηθεί από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η διαφορά; Ο ένας εξακολουθεί να εξαγγέλλει. Ο άλλος έχει ήδη αναλάβει την ευθύνη της υλοποίησης.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, με συγκεκριμένα παραδείγματα.

Ο κ. Τσίπρας προτείνει την κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τα νομικά πρόσωπα. Μόλις πέντε ημέρες πριν από την ομιλία του, όμως, είχε ήδη δημοσιευθεί ο Ν. 5355/2026, που προβλέπει τη σταδιακή κατάργησή του, με πλήρη εφαρμογή από το φορολογικό έτος 2028.

Εξαγγέλλει δηλαδή ως μελλοντική μεταρρύθμιση κάτι που αποτελεί ήδη νόμο του ελληνικού κράτους!

Στη στεγαστική πολιτική η κυβέρνηση έχει εγκρίνει Εθνική Στρατηγική 2026–2035, με περισσότερα από 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ σε συνολικές παρεμβάσεις, 19.750 προσιτές κατοικίες και πάνω από 8.500 νέες θέσεις σε φοιτητικές εστίες.

Ο κ. Τσίπρας ανεβάζει τον πήχη στις 50.000 κατοικίες μέσα σε τέσσερα χρόνια.

Εντυπωσιακός αριθμός!

Αλλά πού βρίσκεται η εξασφαλισμένη πρόσθετη χρηματοδότηση; Πού είναι τα ώριμα έργα, οι απαιτούμενες εκτάσεις, οι μελέτες και το δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα παράδοσης;

Γιατί οι κατοικίες δεν χτίζονται με εξαγγελίες και οι προϋπολογισμοί δεν χρηματοδοτούνται με χειροκροτήματα.

Στη φοιτητική μέριμνα, το στεγαστικό επίδομα που το 2019 ανερχόταν στα 1.000 ευρώ έχει ήδη αυξηθεί έως τα 2.500 ευρώ για δικαιούχους περιφερειακών πανεπιστημίων με συγκατοίκηση. Η σχετική ετήσια χρηματοδότηση έχει υπερδιπλασιαστεί και προβλέπεται να φτάσει τα 90 εκατομμύρια ευρώ το 2026.

Ο κ. Τσίπρας υπόσχεται 500 ευρώ τον μήνα.

Ποιος δεν θα ήθελε μεγαλύτερη ενίσχυση για τους φοιτητές και τις οικογένειές τους; Το ερώτημα είναι ποιος θα πληρώσει την επιπλέον δαπάνη, πόσοι θα είναι οι δικαιούχοι και ποιο είναι το πραγματικό συνολικό κόστος.

Το ίδιο ισχύει για τις φορολογικές μειώσεις, την επιδότηση του ενεργειακού κόστους και τις παρεμβάσεις στο διαθέσιμο εισόδημα.

Η κυβέρνηση έχει ήδη προχωρήσει σε συγκεκριμένες δράσεις. Ο κ. Τσίπρας υπόσχεται περισσότερα, χωρίς να παρουσιάζει στην ομιλία του αντίστοιχα ολοκληρωμένο δημοσιονομικό λογαριασμό.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εμφανίζεται ένα νέο Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης 12 δισεκατομμυρίων ευρώ, με προσδοκίες για επενδύσεις 25 δισεκατομμυρίων.

Η παρουσίαση πιθανών πηγών χρηματοδότησης, όμως, δεν ισοδυναμεί με εξασφαλισμένους πρόσθετους πόρους.

Άλλο η ανακατανομή ήδη διαθέσιμων κονδυλίων, άλλο η προσδοκία ιδιωτικών επενδύσεων και άλλο τα πραγματικά νέα χρήματα που μπορεί να διαθέσει το κράτος.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της οικονομικής αξιοπιστίας.

Διότι οποιαδήποτε πολιτική παράταξη μπορεί να υποσχεθεί περισσότερα σπίτια, μεγαλύτερα επιδόματα, χαμηλότερους φόρους και δισεκατομμύρια επενδύσεων.

Το ζητούμενο δεν είναι πόσο εντυπωσιακό ακούγεται ένα πρόγραμμα. Είναι αν μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς νέους φόρους, χωρίς δημοσιονομικούς εκτροχιασμούς και χωρίς να υποθηκευτεί η οικονομική σταθερότητα.

Και υπάρχει, βέβαια, ένα ιστορικό προηγούμενο που κανείς δεν δικαιούται να παραβλέψει.

Η περίοδος 2015–2019.

Τότε που οι μεγάλες προεκλογικές υποσχέσεις συγκρούστηκαν με τη δημοσιονομική πραγματικότητα.

Τότε που ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας αναγνώρισε, από το βήμα της Βουλής, ότι οι δεσμεύσεις της συμφωνίας που διαπραγματευόταν απείχαν σημαντικά από τις προεκλογικές εξαγγελίες του.

Τότε που, αντί για την εφαρμογή του αρχικού προγράμματος, η χώρα οδηγήθηκε σε τρίτο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής.

Και σήμερα ζητά ξανά να αξιολογηθούν οι υποσχέσεις του χωρίς να έχει προηγουμένως αποδειχθεί πλήρως η δυνατότητα χρηματοδότησής τους.

Η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει πραγματικές δυσκολίες. Η ακρίβεια, το κόστος στέγασης και η πίεση στα οικογενειακά εισοδήματα απαιτούν διαρκείς παρεμβάσεις. Κανείς δεν δικαιούται να ισχυριστεί ότι έχουν λυθεί όλα.

Όμως η απάντηση στα προβλήματα δεν μπορεί να είναι η ανακύκλωση πολιτικών που ήδη εφαρμόζονται, μαζί με μια πλειοδοσία υποσχέσεων που δεν έχουν ακόμη αποδείξει τη δημοσιονομική τους βιωσιμότητα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κρίνεται για τα αποτελέσματα, τις καθυστερήσεις και τις υποχρεώσεις της. Ο κ. Τσίπρας, αντίστοιχα, οφείλει να κριθεί για την αξιοπιστία των εξαγγελιών του και για την εμπειρία της προηγούμενης διακυβέρνησής του.

Γιατί η οικονομία δεν είναι διαγωνισμός υποσχέσεων. Είναι άσκηση ευθύνης.

Και αυτό που αποτυπώνεται από τη σύγκριση είναι ότι, σε πολλούς από τους βασικούς τομείς που επικαλείται ο κ. Τσίπρας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ήδη προχωρήσει σε συγκεκριμένες πολιτικές, ενώ οι πρόσθετοι στόχοι του παραμένουν προς δημοσιονομική και επιχειρησιακή απόδειξη.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται ήδη ένα βήμα μπροστά στις συγκεκριμένες παρεμβάσεις, όχι επειδή υπόσχεται τους μεγαλύτερους αριθμούς, αλλά επειδή έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή πραγματικές πολιτικές.

Και τελικά, πριν ο Αλέξης Τσίπρας υποσχεθεί για ακόμη μία φορά τι θα κάνει αύριο, θα είχε ενδιαφέρον να μας εξηγήσει τι ακριβώς είναι νέο από όσα εξαγγέλλει σήμερα και πώς θα χρηματοδοτήσει εκείνα που υπερβαίνουν τα ήδη προβλεπόμενα.

Γιατί το «θα» το γνωρίσαμε και το πληρώσαμε.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα ΘΑ δεν αρκούν πλέον για να κυβερνήσει ξανά κανείς.