ΛΕΞεις που ψάχνουν τη… χαμένη τους σημασία

“Μεγάλωσες μονάχος σου μέσα στις γειτονιές όπου έπρεπε τα πάντα να προσέχεις… Σε σημάδεψαν τα πάθη κι οι αόρατες ουλές κι είναι αλήτικη η μόνη αγάπη που έχεις… Περάσανε τα χρόνια και παρά τις αλλαγές, είσαι ακόμα εκείνο το παιδί που αντέχει…”

Αυτοί είναι μερικοί στίχοι από τραγούδι του ΛΕΞ. Όλοι οι στίχοι και όλα τα τραγούδια του χρησιμοποιούν παρόμοια γλώσσα για όσα θέλαμε, για όσα μπορέσαμε και τελικά για όσα μας άφησαν να κάνουμε. Οι τίτλοι των τραγουδιών του από τα πρώτα του βήματα, σχηματίζουν ένα λεξιλόγιο άμεσο και ακατέργαστο, αποκαλύπτοντας μια προσωπικότητα ριζωμένη στην προσωπική πάλη και τη συλλογική πραγματικότητα, κάτι που δεν μας είναι άγνωστο, αντιθέτως το ζήσαμε και το ζούμε ανεξαρτήτως ηλικίας.

Καθρέπτης και καθρεπτάκια

Το 2002 ξεχωρίζουν τίτλοι τραγουδιών όπως  “Χαλαρά, Μυστική Συνταγή, Δε Θέλω, Στης Πόλης Τα Στενά, Στο Μυαλό Μου που υποδηλώνουν εσωτερική εξερεύνηση της αληθινής ζωής στην πόλη. Δύο χρόνια αργότερα ακολουθούν “Μάθε Πως, Ψάχνω Λίγη Ανθρωπιά, Πίσω Στη Δουλειά, Γι’ Αυτούς Που Το Σεβάστηκαν, Που Είναι Οι Δικοί Μου, Μέλι-Γάλα κ.ά.” εισάγοντας θέματα αλληλεγγύης σε ένα απάνθρωπο περιβάλλον.  Συνεχίζει με “Τρομακτικό, Τώρα Ή Ποτέ, Ότι Έχουμε Είμαστε Εμείς, Καλύτερες Μέρες…” Στο πρώτο solo άλμπουμ  ακούμε “Ταπεινοί Και Πεινασμένοι, Καταδίκη, Το Κυνήγι, Μουσική Για Τσόγλανους, Απλοί Άνθρωποι, Φράχτης, Ο Κόσμος Είναι Δικός Μας, Βρώμικη Πόλη”. Οι λέξεις του ΛΕΞ είναι και δικές μας, καθημερινές και οικείες, τις λέμε και τις ακούμε στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο μιας ξεχασμένης πόλης. Τα τραγούδια του έχουν να κάνουν με “Πολυκατοικίες, Παυσίπονα κλπ” δηλαδή με στίχους που αγγίζουν την αποξένωση και τη μοναξιά. Στο “Μετρό” του “εμφανίζονται” εικόνες από υπονόμους  με τίτλους όπως “Το Παράθυρό Μου, Ματωμένο Τερέν, Οξυγόνο…” Έπεται η “Χειρότερη Γενιά, Αλήτικη Αγάπη, 24ωρα, Νυχτερίδες κ.α.” εστιάζοντας σε ανθρώπους που πέρασαν και περνούν κρίση.

Κόντρα στο σύστημα, φτιάχνεις άλλο… σύστημα;

Αυτή η γλώσσα του καλλιτέχνη διαμορφώνει ύφος επιθετικό και εσωστρεφές, ταυτόχρονα. Θέλει να διατηρήσει τα στοιχεία του χαρακτήρα του, μακριά από τα ΜΜΕ, παρόλο που ασχολούμαστε πολύ με το “φαινόμενο ΛΕΞ”, διότι ως γνωστόν “πουλάει” χωρίς μαρκίζες, διαφημιστικά και χορηγούς παντός είδους. Μπορεί βέβαια κι αυτό το…αντιμάρκετιγκ να είναι πιο πετυχημένο μάρκετινγκ.  Ως ένα σημείο, μου θυμίζει, εκείνους τους σταρ που δηλώνουν αντι-σταρ αλλά όλοι μιλάνε γι αυτούς. Ο ίδιος προς το παρόν δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο έχει μια παρουσία “ταπεινή” όπως ακριβώς λέει μία από τις επυτυχίες του, ακόμη και αν γεμίζει στάδια, ακόμη κι αν κάνει ένα “φαντασμαγορικό” σόου. Ως προς το περιεχόμενο των τραγουδιών, σε μία ΑΚΟΜΗ προσπάθεια ερμηνείας του “φαινομένου Λέξ”, έχω την άποψη ότι παραπέμπει σε… δημοσιογραφική ύλη.

“Δεν μας ξέρεις καλά…”

Με “πιασάρικους” τίτλους  αποτυπώνει όσα έζησε και ζει, όσα ακούει από συγγενείς και φίλους, εργαζόμενους και άνεργους, φτωχούς και αστούς, χορτάτους και πεινασμένους. Αντιδρά σε γεγονότα και όπως αυτά αναδεικνύονται σε ειδήσεις και απόψεις. Αδιαφορεί, όπως οι περισσότεροι, για τις ανούσιες αντιπαλότητες κομμάτων, με τα ίδια προγράμματα και πολλές φορές με τα ίδια στελέχη ενώ μεταφέρει και τον παλμό της αγαπημένης και “βρώμικης” πόλης καταγράφοντας μεταβολές και κρατώντας “σημειώσεις” για τους ιστορικούς  του μέλλοντος. Για το πώς ήταν οι δεκαετίες της ευμάρειας και της φτώχειας, σε τι  ξοδεύαμε χρόνο και χρήμα,  πώς η (απ)ανθρωπιά διαδέχθηκε την ΤΝ  και κυρίως πώς αντιδρούσαμε σε πράξεις και παραλείψεις της όποιας εξουσίας. Κι όλα αυτά ενώ αποφεύγει την προσωπική προβολή και την επίδειξη υλικών αγαθών, κάτι που κάνουν και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, αυτοί που δεν είναι παρουσιαστές, εκδότες, καναλάρχες και προβεβλημένοι “τιβισταρς” σε fora διαφημιστών με την επιδότηση υπουργείων της εκάστοτε κυβέρνησης.

“Ό,τι έχουμε, είμαστε εμείς”

Ο Λεξ δείχνει να προτιμά την ανεξαρτησία του,  να διαπραγματεύεται τον εαυτό του, με τους δικούς του όρους, να φτιάχνει ο ίδιος το δρόμο μου και τελικά να δίνει πάλι αξία σε λέξεις που μοιάζουν εδώ και καιρό ψεύτικες. Ξαναγράφει το λεξικό της πραγματικότητας με έννοιες που “χάθηκαν στη μετάφραση”. Φωνάζει για όσα ακούγονται στην κοινωνία που όμως δεν φθάνουν στα κέντρα αποφάσεων. Και δεν φθάνουν γιατί αρκετοί στα ΜΜΕ -καλή ώρα εγώ- πιστέψαμε ότι σε αυτά τα κέντρα λαμβάνονται αποφάσεις με περίσκεψη και συνείδηση “προς όφελος της κοινωνίας” κάτι που  διαψεύδεται συνεχώς και χωρίς… σταματημό.

“Τίποτε στον κόσμο σαν κι εμένα…”  https://genius.com/Lex-grc-tipota-ston-kosmo-lyrics  “Μεγάλωσες μονάχος…” https://genius.com/Lex-grc-alitiki-agapi-lyrics