Και αν δεν πέθαινε ο Μαζωνάκης…

Και αν δεν πέθαινε ο Μαζωνάκης, και αν πέθαινε απλά ένας πλούσιος ή ένας άνθρωπος σε απόγνωση που ήθελε να «καθαριστεί», τότε τι θα γινόταν;

Αυτές τις σκέψεις έκανα όταν ωρίμασε μέσα μου η ιδέα πως ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες stars πέθανε, με τόσο άδικο και βάναυσο τρόπο. Σίγουρα όταν ακούσαμε την είδηση οι περισσότεροι σκεφτήκαμε πως πέθανε από κάτι άλλο. Και όμως αποδειχθήκαμε λάθος. Πέρα, όμως, από το δικό μας ξεμπρόστιασμα, ξεμπροστιάστηκε ολόκληρο το ιατρικό και όχι μόνο σύστημα που πιστεύαμε πως μας προστάτευε. Είχαμε την ψευδή εντύπωση ότι το κράτος μπορεί να μην ενδιαφέρεται για πολλά από όσα αφορούν τον μέσο πολίτη, αλλά τουλάχιστον θα ενδιαφερόταν για την υγεία μας. Κι όμως, αποδειχθήκαμε λάθος και σε αυτό.

Τι θα γινόταν αν τυχαία ο Μαζωνάκης ζούσε και πέθαινε ο αμέσως επόμενος πελάτης. Θα κινητοποιούνταν το σύστημα (αστυνομία, ΕΚΑΒ, δημοσιογράφοι, πολιτικοί) το ίδιο; Θα έφταναν έστω στον ανακριτή «οι Dr. Φιλίππου του TUFTS university of Boston ή Χονολουλού», θα έψαχνε η αστυνομία με την ίδια απαιτούμενη αλλά, αγνοούμενη στις περισσότερες περιπτώσεις, ορθότητα και σχολαστικότητα την υπόθεση. Ή θα άφηναν τους γιατρούς να ξεφύγουν, την κλινική να συνεχίσει να έχει πελατεία και κλεισμένα ραντεβού με λίστα αναμονής μηνών και τον ΙΣΑ να παίζει την κολοκυθιά ή το κρυφτό με όσα γίνονταν μέσα στην κλινική ή και σε άλλες κλινικές με «πλούσιο και διάσημο πελατολόγιο»;

Έπρεπε, άραγε, να πεθάνει ο Μαζωνάκης για να ξυπνήσει όλο το σάπιο σύστημα; Να βγει ένας υπουργός, για πρώτη φορά στην πολιτική του καριέρα, να παραδεχθεί την ανικανότητα και τη σαθρότητα του συστήματος και να ζητήσει συγγνώμη;

Το μόνο θετικό —σε πολλά εισαγωγικά— που μπορεί να πει κανείς είναι πως ο τραγουδιστής, που προσέφερε απλόχερα τη βοήθειά του όσο μπορούσε, ακόμα και στον θάνατό του κατάφερε να προσφέρει κάτι ακόμη: να ξεσκεπάσει, έστω και για λίγο, τη σαπίλα που μας καλύπτει.