Γιατί θα έχει προοπτικές ένα κόμμα Καρυστιανού

Μετά και την τελευταία συνέντευξη της στην Εφημερίδα των Συντακτών, η Μαρία Καρυστιανού παραμένει στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, όχι όμως σαν πληγωμένη μητέρα, μα σαν επικεφαλής πολιτικού σχηματισμού. 

Καρυστιανού: «Το κίνημα οργανώνεται – Αυτό που δημιουργείται θα είναι εντελώς διαφορετικό»

Έκτοτε το θέμα εξετάζεται από δημοσιογράφους όπως και από δημοσιολογούντες, στις παρέες και στα σόσιαλ. Στα ΜΜΕ επικρατεί σχετική αποστασιοποίηση. Αυτό που συχνότερα αναφέρεται είναι πως η πλέον προβεβλημένη μητέρα θύματος των Τεμπών θα αντιμετωπίζεται υπό άλλους όρους, δηλαδή αναφέρεται το προφανές. Αρκετοί αναρωτιούνται αν ένα φρέσκο κίνημα μπορεί να κρατηθεί άσπιλο και αμόλυντο από μικρά και μεγάλα συμφέροντα. Πάρα πολλοί επίσης θέτουν το ζήτημα της διακυβέρνησης της χώρας. Πράγματι, οι μνημονιακές εμπειρίες έχουν προκαλέσει ψυχικό τραύμα σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, κυρίως άτομα μεγαλύτερων ηλικιών. Οι εν λόγω συμπολίτες δεν θέλουν άλλες περιπέτειες· πρωτίστως τους ενδιαφέρει να παραμείνει προβλέψιμη η ζωή τους, ώστε να καλύψουν έστω μέρος όσων έχασαν μετά το 2010. Τα “συστημικά” μίντια εκφράζουν αυτό το κοινό.

Πάντως στην ζώσα κοινωνία η εικόνα διαφέρει. Υπάρχει τυφλή οργή, η οποία αποτυπώνεται σε κάθε ποιοτικό και ποιοτικό εύρημα των ερευνών γνώμης, οργή που θυμίζει την εποχή των Αγανακτισμένων. Αν και καταγράφεται ονομαστική αύξηση εισοδημάτων και απασχόλησης μετά το 2019, η καθήλωση της εθνικής οικονομίας σε μοντέλο χαμηλής προστιθέμενης αξίας συνεπάγεται χαμηλή αγοραστική δύναμη, ειδικά σε φάση πληθωριστική. Με άλλα λόγια, οι αριθμοί ευημερούν μα οι Έλληνες δυστυχούν, βιώνοντας επανάκαμψη των μνημονιακων τους δυσχερειών. Δεν είναι λοιπόν παράξενο το ότι στους πιο οργισμένους κατά της κυβέρνησης περιλαμβάνονται όσοι την ανέβασαν στο 41% το 2023. Ένα νέο “πουτ@ν@ όλα” πλανάται στην ατμόσφαιρα.

Στους παραπάνω ψηφοφόρους φυσικά προστίθενται όσοι συστηματικά απέχουν από τις εκλογικές διαδικασίες και αρνούνται να απαντούν στις δημοσκοπήσεις. Εδώ δεν αναφέρομαι σε όσους στρέφονται περιστασιακά στην αποχή επειδή σε κάποια στιγμή απογοητεύτηκαν από το κόμμα της επιλογής τους. Αναφέρομαι σε όποιους απέρριψαν προ πολλού τον κοινοβουλευτισμό, θεωρώντας τον φυτώριο διαφθοράς και ανικανότητας. Αναφέρομαι σε όσους απορρίπτουν ακόμη και τα κόμματα διαμαρτυρίας: την Πλεύση Ελευθερίας και τη Νίκη. Αναφέρομαι σε όσους έχει δικαιώσει και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, αφότου χαρακτήρισε την Ελλάδα μη διακυβερνήσιμη. Αυτό το ευρύ απολιτίκ κοινό, το απαξιωτικά αποκαλούμενο “Ψεκ”, μπορεί να αποτελέσει το ακροατήριο ενός ενδεχόμενου κόμματος Καρυστιανού. 

Όσοι παρακολουθούμε τακτικά την πολιτική ζωή, συχνά πέφτουμε θύματα στερεοτύπων. Στο μυαλό μας, οι άνθρωποι τούτοι είναι συλλήβδην αμόρφωτοι και φτωχοί. Η άποψη αυτή σίγουρα ισχύει σε μεγάλο βαθμό, όμως η αλήθεια είναι σαφώς πιο περίπλοκη: ανάμεσά τους βρίσκονται πολλοί πτυχιούχοι, ακόμη και εύποροι. Άτομα των οποίων η εξωτερική εμφάνιση και ο τρόπος ζωής είθισται να ταυτίζονται με κοσμοπολίτικες πεποιθήσεις. Άλλωστε η ίδια η Μ.Κ. ανήκει ξεκάθαρα σε αυτή την κατηγορία: επιτυχημένη παιδίατρος με θητεία στη Βρετανία, που δηλώνει οπαδός της “κβαντικής ιατρικής” και δέχεται συμβουλές από αστρολόγους και γερόντισσες. Για όλους αυτούς, ο κοσμοπολιτισμός ισοδυναμεί με αμφισβήτηση πραγμάτων που θεωρούμε προοδευτικά, ή τουλάχιστον αυτονόητα· ρασιοναλισμός, υψηλή τεχνολογία, εμβόλια, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, δικαιώματα ΛΟΑΤΚΙ, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, κλιματική αλλαγή, ακόμη και η σφαιρικότητα της γης τίθενται εν αμφιβόλω.

Εν ολίγοις, το ότι εμείς δεν θα ψηφίσουμε το κόμμα Καρυστιανού επειδή γενικά απορρίπτουμε τέτοιες -μόνο κατ’όνομα συλλογικές- πρωτοβουλίες δεν σημαίνει και πολλά. Πάρα πολλοί γύρω μας θα μπορούσαν να το ψηφίσουν διότι άνετα ταυτίζονται με μια περιποιημένη και μορφωμένη μεσοαστή μητέρα, στρεφόμενη με ανιδιοτέλεια εναντίον ενός κράτους που σκοτώνει με την καθημερινή αδιαφορία του για τους πολλούς. Θα το ψηφίσουν δίχως να νοιάζονται για τις μεθεπόμενες εκλογές. Θα το ψηφίσουν ελπίζοντας σε σεισάχθεια. Θα το ψηφίσουν, έχοντας πειστεί πως οι υφιστάμενοι επαγγελματίες πολιτικοί αδυνατούν να βγάλουν τη χώρα από το σημερινό τέλμα, καθώς έτσι θα κινδυνεύσουν τα προνόμια τους. Θα το ψηφίσουν, γυρνώντας την πλάτη στη γόνο Κωνσταντοπούλου, στο νάρκισσο Βαρουφάκη, στον βαρετό Νατσιό και στο επιδερμικό rebranding Τσίπρα. Μέσα από εντάσεις, το 2026 πρόκειται να φέρει ανακατατάξεις μεταξύ των αντισυστημικών δυνάμεων.