Το ντόμινο της… βίας
Οι δολοφονικές επιθέσεις σε σπίτια, πυλωτές, νοσοκομεία, εργασιακούς χώρους δεν θα σταματήσουν αν δεν συζητήσουμε τις ρίζες της "επιδημίας" και δεν θέσουμε όρια και κανόνες στη διαχείριση του συλλογικού και ατομικού θυμού…
Μελίνα Καραπαναγιωτίδου 
Το πρόσφατο τρομοκρατικό χτύπημα σε πυλωτή πολυκατοικίας είναι η αναπόφευκτη συνέπεια μιας κοινωνίας που έχει μάθει να λύνει τις διαφορές της με βία και να ανέχεται την καθημερινή της έκφραση. Γυναίκες δολοφονούνται μέσα στα σπίτια τους. Ανήλικοι μαχαιρώνονται και εκβιάζονται σε σχολεία και γειτονιές, ενώ βίντεο επιθέσεων συμμοριών κυκλοφορούν στα social media ως… θεάματα. Στους δρόμους, οδηγοί δίνουν μπουνιές σε άλλους οδηγούς μπροστά στα παιδιά τους για μια προτεραιότητα. Στα νοσοκομεία, ασθενείς και συνοδοί τους επιτίθενται σε γιατρούς που προσπαθούν να τους βοηθήσουν. Άλλοι βάζουν φωτιές για να μην ξεσπάσουν (!) στα μωρά τους. Οπαδικές συμμορίες σκοτώνουν 19χρονους γιατί είναι άλλη ομάδα…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ: Η ΒΙΑ ΤΗΣ ΦΑΝΕΛΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ… ΠΥΤΖΑΜΑΣ
Η βία δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένους χώρους. Όμως οι ρίζες της βρίσκονται στην υψηλή ανοχή της ελληνικής κοινωνίας στη… μικρο-βία. Στις φωνές, τις προσβολές, τις απειλές και το «θα σε φάω» αν έρθω εκεί. Στη χαμηλή ικανότητα διαχείρισης θυμού. Μαθαίνουμε να μην αφήνουμε να μας «πατούν» και όχι πώς να χειριστούμε όταν μας «πατούν» και μας αδικούν. Πολιτισμικά ανεχόμαστε την άμεση, σκληρή ανταπόδοση ως λύση όταν θίγεται η τιμή, η οικογένεια ή το δίκιο μας. Τα τραγούδια, οι ταινίες και οι καθημερινές κουβέντες συχνά παρουσιάζουν την εκδίκηση ως… σεβαστή πράξη. Την ίδια ώρα, η σιωπή, το «άσε ρε, τι να γίνει» και η συνήθεια να ρίχνουμε ευθύνες μόνο στους άλλους θρέφουν για τα καλά αυτό το κλίμα. Τα πολιτικά κόμματα, ιδίως αυτά που κινδυνεύουν να μην μπουν ξανά στη βουλή, επιδεινώνουν το πρόβλημα. Εξυμνούν το μίσος, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά, για να κρατηθούν στην εξουσία. Με αυτόν τον τρόπο μετατοπίζουν την προσοχή από τις βαθιές αιτίες σε εύκολες διακομματικές και… θεαματικές αντιπαραθέσεις με πρόσκαιρα κέρδη και ποσοστά. Αποφεύγουν τις συζητήσεις και τις προτάσεις για όρια και διαχείριση θυμού που κοστίζουν χρόνο και χρήμα χωρίς άμεσα κομματικά οφέλη.
Είναι και αυτοί που έχουν ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη γιατί οφείλουν να ελέγχουν τους θεσμούς που θα έπρεπε να περιορίζουν τη βία, συνδιαμορφώνοντας το δημόσιο λόγο και πολιτικές που είτε μειώνουν είτε αυξάνουν την ανομία. Αυτοί που οφείλουν να επιδιώκουν τη δικαιοσύνη και την ισονομία παντού και σε όλους. Σε κάθε περίπτωση, δεν αρκεί να λέμε φταίει η κοινωνία, φταίει η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση και να περιμένουμε νέους… σωτήρες. Η σκληρή αλήθεια είναι ότι και όλα ισχύουν και η όποια βελτίωση ή αλλαγή δεν θα έρθει μόνο από νόμους και εφαρμογή τους από αστυνομία. Θα έρθει όταν αρνηθούμε κατηγορηματικά τη μικρο-βία από όπου κι αν προέρχεται και την ύπουλη ενίσχυση της με τις σιωπές, τις δικαιολογίες και την άρνηση μας να κοιτάξουμε στον καθρέφτη. Διαφορετικά, θα συνεχίσει να μας πλησιαζει όλο και περισσότερο και όλο πιο απειλητικά…
Γυναικοκτονίες: Πίσω από αυτές κρύβονται δίκτυα προστασίας που… δεν λειτούργησαν
