Γυναικοκτονίες: Πίσω από αυτές κρύβονται δίκτυα προστασίας που… δεν λειτούργησαν
Ριζική αναδιάρθρωση των δομών -υποτίθεται πρόληψης και υποστήριξης- για γυναίκες που απειλούνται μαζί με τα παιδιά τους κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Η ρητορική της καταδίκης δεν αρκεί πια, χρειάζεται να καλυφθεί και το κενό της πρόληψης
Μελίνα Καραπαναγιωτίδου 
Οι επιτροπές ισότητας σε δήμους και περιφέρειες -όπου θα έπρεπε να λειτουργούν στο… φουλ κοινωνικές υπηρεσίες για να προλαμβάνονται οι Γυναικοκτονίες- προωθούν ημερίδες, καμπάνιες, δηλώσεις και εκδηλώσεις που καταδικάζουν τη βία. Ωστόσο, δεν καταγράφεται κάποιο συστηματικό αίτημα για ενίσχυση των καταφυγίων, των κέντρων συμβουλευτικής ή των πολυ-επαγγελματικών ομάδων που θα παρέμβαιναν έγκαιρα σε οικογένειες υψηλού κινδύνου…
Η Ελλάδα διαθέτει θεσμικές δομές για την προστασία των γυναικών, των παιδιών και των οικογενειών, όπως ο νόμος 3500/2006 για την ποινικοποίηση της ενδοοικογενειακής βίας, η εθνική γραμμή SOS 15900, τα κέντρα συμβουλευτικής υποστήριξης, τα καταφύγια, τα κέντρα κοινωνικής αλληλεγγύης και τα τμήματα κοινωνικής πρόνοιας των δήμων και περιφερειών. Μαζί με το Εθνικό Δίκτυο Υπηρεσιών Αντιμετώπισης Βίας κατά των Γυναικών και το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, αυτές οι δομές αποτελούν το επίσημο πλαίσιο παρέμβασης (Η κορύφωση ή η αρχή στον καιρό της πανδημίας)
Μικρό το ποσοστό που καταφεύγει στην ΕΛ.ΑΣ.
Όμως ακαδημαϊκές έρευνες και επιδημιολογικές μελέτες δείχνουν ότι η λειτουργία όλων των παραπάνω δομών, είναι συχνά αποσπασματική και… υποστελεχωμένη, με αποτέλεσμα να μην καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες πρόληψης και υποστήριξης και να μετράμε βασανισμούς και θανάτους. Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) έχει επισημάνει ότι πολλές γυναίκες θύματα ενδοοικογενειακής βίας δεν απευθύνονται στην αστυνομία και το παλεύουν με φίλους και συγγενείς. Οι ίδιες μελέτες τονίζουν ότι η πρόληψη της βίας δεν μπορεί να επαφίεται μόνο στις αστυνομικές αρχές. Έρευνες για την αστυνόμευση της ενδοοικογενειακής βίας, τουλάχιστον στη χώρα μας, δείχνουν ότι η παρέμβαση της αστυνομίας μία ή δύο φορές δεν επιτυγχάνει και πολλά, καθώς δεν συνοδεύεται από μακροπρόθεσμη κοινωνική εποπτεία, ψυχολογική υποστήριξη και διαρκή παρακολούθηση (Στοιχεία σοκ)
Να ξηλωθούν… όλα, να γίνουν από την αρχή
Διεθνείς και ελληνικές αναλύσεις επιβεβαιώνουν ότι μόνο η συνεχής, διαρθρωμένη εργασία με κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και εξειδικευμένες υπηρεσίες μειώνει τον κίνδυνο επανάληψης της βίας και προφυλάσσει τα παιδιά. Σε μια χώρα όπου η προστασία της οικογένειας αποτελεί εθνική προτεραιότητα, λόγω και κατάρρευσης του δημογραφικού, η αδυναμία ουσιαστικής στήριξης των μητέρων και των παιδιών έχει άμεσο αντίκτυπο και στο μέλλον της πατρίδας μας. Τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά γυναικοκτονιών και ενδοοικογενειακής βίας δημιουργούν κλίμα φόβου και ανασφάλειας που αποθαρρύνει τη δημιουργία οικογενειών και επηρεάζουν ακόμη πιο αρνητικά την υπογεννητικότητα!
Απόσταση ρητορικής – πρόληψης
Επιστημονικές προσεγγίσεις από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών και διεθνείς οργανισμούς συγκλίνουν στο ότι χρειάζεται ριζική ανασυγκρότηση των κοινωνικών υπηρεσιών. Όχι μόνο περισσότεροι πόροι, αλλά ένα ολοκληρωμένο, συνεχές δίκτυο που θα συνδέει αστυνομία, κοινωνικές υπηρεσίες, υγεία και εκπαίδευση σε πραγματική συνεργασία. Οι επιτροπές ισότητας της αυτοδιοίκησης, παρότι έχουν θεσμοθετηθεί, λειτουργούν συχνά με κατακερματισμένο και ευκαιριακό τρόπο, εξαρτώμενες από βραχυπρόθεσμες χρηματοδοτήσεις από εθνικά ή ευρωπαικά κονδύλια. Έτσι, αντί για ουσιαστική ενίσχυση των κοινωνικών υπηρεσιών που θα εξασφάλιζαν συνεχή εποπτεία και πρόληψη, οι τοπικές αρχές περιορίζονται σε δράσεις ευαισθητοποίησης. Όμως η έλλειψη συντονισμού και η όποια συγκέντρωση πόρων στα αστικά κέντρα αφήνει κενά σε αγροτικές και νησιωτικές περιοχές όπου εκεί οι γυναίκες και μανάδες είναι ακόμη πιο μόνες και ακόμη πιο αβοήθητες…