Στον… τάκο οι κοινωνικές εξεγέρσεις (που δεν είναι παντού οι ίδιες)

• Μερικές σκέψεις για τις επεισοδιακές κινητοποιήσεις στην Αλβανία
• Γιατί αυτό που συμβαίνει στα Τίρανα δεν έχει καμία σχέση με ό,τι συμβαίνει στη Γαλλία
• Η έννοια της ανατροπής μίας κυβέρνησης από το πεζοδρόμιο

Ο γράφων βρέθηκε το προηγούμενο εξαήμερο στην Αλβανία, κάτι που έδωσε πολλές ευκαιρίες ζύμωσης με την εκεί κοινωνία, εν μέσω του χάους που προκάλεσαν οι επεισοδιακές διαδηλώσεις…

Το συμπέρασμα είναι ένα: η κατάσταση στην γειτονική μας χώρα θα αλλάξει όταν έρθουν στα πράγματα οι σημερινοί 25άρηδες και παραμερίσει η γενικά των γονέων τους, μία γενιά ταλαιπωρημένη, μπερδεμένη αλλά και ανίκανη, ανήμπορη και απρόθυμη να δει πέρα από το ατομικό όφελος, πολύ δε περισσότερο να προτάξει το συλλογικό!

Και για το λόγο αυτό οι κινητοποιήσεις στην Αλβανία, που έχουν λάβει τα χαρακτηριστικά λαϊκής εξέγερσης, δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με τα συμβαίνοντα στη Γαλλία και την λοιπή δυτική Ευρώπη.

Εκεί έχουμε μίνι επανάσταση, που συμβαίνει κάθε περίπου δέκα χρόνια, μετά τον μνημειώδες Μάη του 1968 ! Όπως χαρακτηριστικά έγραψε χτες ο Στάθης Καλύβας, κάθε γενιά στη Γαλλία θα νιώσει ανάξια των προηγούμενων εάν δεν κάνει την δική της εξέγερση, έτσι μιλάμε για ένα εθιμικό στοιχείο, όπως περίπου και τα δικά μας αγροτικά μπλόκα!

Η ευαίσθητη νεολαία της Γαλλίας, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας ανήκει στην μεσοαστική τάξη αισθάνεται την ηθική υποχρέωση να συμμετάσχει σε κάτι που θυμίζει κοινωνική εξέγερση και το κάνει για να νιώσει καλύτερα. Σε αυτή τη μάζα έρχονται να προστεθούν οι μετανάστες, κυρίως Αφρικανοί, πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς, που γενικά και χωρίς πολλά- πολλά μισούν την χώρα στην οποία ζουν, συνεπώς δεν το έχουν και πολύ να βγουν στους δρόμους και να εκδηλώσουν τα ζωώδη ένστικτα, τα οποία δυστυχώς ακόμη δεν έχουν αποβάλει. Σε αυτούς έρχονται να προστεθούν και οι ακροαριστεροί μπαχαλάκηδες, οι εραστές της αδρεναλίνης και οι χαβαλέδες, οπότε έχουμε το εκρηκτικό μείγμα, το οποίο βλέπουμε να βανδαλίζει, να πλιατσικολογεί και να καταστρέφει, βάζοντας ως φερετζέ κοινωνικά ή οικονομικά ζητήματα…

Τα πράγματα στην Αλβανία δεν είναι καθόλου έτσι! Και εκεί υπάρχουν μπαχαλάκηδες (που είναι όμως εθνικιστές), εραστές της αδρεναλίνης και χαβαλέδες… Αυτοί που όμως φτιάχνουν την αγωνιστική ατμόσφαιρα είναι οι εικοσάρηδες- εικοσιπεντάρηδες, δηλαδή η γενιά της μεταπολίτευσης της Αλβανίας, που έρχεται σιγά- σιγά στα πράγματα. Είναι παιδιά σπουδαγμένα στα πανεπιστήμια της Ελλάδας, της Ιταλίας και της μετακομμουνιστικής Αλβανίας.

Σε αντίθεση με τους γονείς τους που πείνασαν, δεν είναι εμμονικοί με το να εξασφαλίσουν το ψωμί για το σπίτι τους, γιατί το έχουν εξασφαλισμένο. Δεν γνώρισαν το φόβο της Δικτατορίας που ακόμη και σήμερα καθοδηγεί κάποιες από τις πολιτικές συμπεριφορές της προηγούμενης γενιάς, ενώ το υψηλότερο επίπεδο τους τούς κάνει να βλέπουν την διαφθορά ως αντικοινωνική συμπεριφορά και όχι ως θεραπεία στο κόμπλεξ που τους δημιούργησε η χρόνια απώλεια αγαθών και ελευθεριών στα χρόνια του κομμουνισμού!

Η προηγούμενη γενιά, μεγάλωσε βλέποντας χωρίς καμία δυνατότητα αντίδρασης ή έστω διαμαρτυρίας κάποιους ισχυρούς να εκμεταλλεύονται το σύστημα προς όφελος τους και ανεξέλεγκτοι να ζουν όμορφα, χωρίς να λογοδοτούν πουθενά και χωρίς κανείς να μπορεί να τους επιβάλει το σωστό!

Αυτό λοιπόν που έμαθαν επί κομμουνισμού, δηλαδή να ανέχονται και να μην αντιδρούν, εξακολουθούν να το κάνουν και σήμερα.

Ο γράφων συμμετείχε σε δεκάδες συζητήσεις κατά την προηγούμενη εβδομάδα στα Τίρανα. Το συμπέρασμα είναι ένα: Η νέα γενιά δεν έχει τις συμβάσεις της προηγούμενης. Μόνο οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, τότε ήταν η κομματική νομενκλατούρα, σήμερα είναι οι κολλητοί του Ράμα…

Οι απλοί πολίτες κατεβαίνουν στους δρόμους γιατί θέλουν να κάνουν κάτι για να εκφράσουν την αντίθεση και την αηδία τους στα φαινόμενα διαφθοράς και το μόνο που έχουν είναι οι διαδηλώσεις. Οι οποίες μπορεί να εκτραχύνονται σε επεισόδια αλλά αυτό εμπεριέχει περισσότερο το στοιχείο της οργής παρά τα όσα ισχύουν στη Γαλλία.

Οραματίζονται μία κοινωνία με διαφάνεια, δίχως φαβοριτισμούς, με κοινωνική δικαιοσύνη και λογοδοσία της Εξουσίας. Το ζήτημα είναι ότι όσοι έχτισαν την Μεταπολίτευση της Αλβανίας, δεν ήθελαν και δεν εργάστηκαν για μία τέτοια χώρα. Μόχθησαν για να εκμεταλλευτούν για το δικό τους όφελος το κενό ανάμεσα στο σύστημα που κατέρρευσε και σε αυτό που φτιάχνεται, υπό νορμάλ συνθήκες.

Η νέα γενιά της Αλβανίας, που μεγάλωσε μέσα σε σπίτια βιοπαλαιστών, που σπούδασε με τα λεφτά του οικοδόμου πατέρα και της καθαρίστριας μάνας θα φέρει τη λύση. Το πότε είναι το ζήτημα.