Για ένα αρμυρίκι…

Αρθρογραφεί o δημοσιογράφος Νίκος Λαδιανός

Στην Πάρο.

Λειψυδρία.

Μέσα σε χιλιάδες νεόδμητα, πολυτελή καταλύματα με εκατοντάδες ιδιωτικές πισίνες.

Δεν αντέχει ο τόπος άλλα.

Κι όμως. Σήμερα κιόλας.

Το πράσινο φως για την κατασκευή τουριστικής μονάδας στις περίφημες Κολυμπήθρες της Πάρου έδωσε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Στην Σαντορίνη αμέτρητες οικοδομικές άδειες στο χείλος των γκρεμών.

Στην Αστυπάλαια ρεαλιστικοί κίνδυνοι αλλοίωσης της φυσιογνωμίας του νησιού.

Στη Μήλο, στο Σαρακήνικο, ένα ιδιωτικό ελικόπτερο κατεβάζει πλούσιους τουρίστες πάνω στους βράχους.

Στη Μονεμβασιά κάποιοι θέλουν να φτιάξουν τελεφερίκ.

Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου το πωλητήριο είναι κλειστό μες στο κατακαλόκαιρο. Λόγω ανακαίνισης. Το κλασσικό καφέ – εστιατόριο του Θεάτρου, που χάριζε μια ποιοτική αναψυχή στους επισκέπτες, μετεξελίχθηκε σε ένα self service μαγαζάκι περιορισμένων δυνατοτήτων.

Στο Ναύπλιο, στην Ακροναυπλία, το εγκαταλελειμμένο ιστορικό Ξενία (το κουφάρι του δηλαδή) περιφράσσεται κακήν κακώς από κάποιους άσχετους “αρμόδιους” σαν φυλακή υψίστης ασφαλείας. Μουτζούρες και γκράφιτι τύπου Χάρλεμ τριγύρω.

Στον Σαρωνικό, σε ανθρώπινα ακρογιάλια, χύνονται εκατομμύρια τόνοι μπετόν, σηκώνονται γίγαντες, κάποιοι λένε με ικανοποίηση “αθηναϊκή ριβιέρα”.

Στην Τήνο κάποιοι κόβουν το τελευταίο άκακο αρμυρίκι, που χάριζε πλατύ ίσκιο σε μια αμμουδιά, για να χωρέσουν περισσότερες ξαπλώστρες για ένα αδηφάγο μπιτς μπαρ.

Δεν τους ελέγχει κανείς.

Υπάρχει λόγος;

Στην Ρόδο πήγα πρώτη φορά το 2004 και τελευταία το 2018. Πολλά άλλαξαν προς το χειρότερο.

Ακόμη και μέσα σε αυτά τα χρόνια.

Η αίσθηση πολύ διαφορετική από όσα θυμόμαστε.

Ιστορικά ξενοδοχεία γκρεμισμένα.

Ιστορικά κτίρια είτε παρηκμασμένα είτε αλλοιωμένα.

Υπερεκμετάλλευση, βρωμιά και εγκατάλειψη.

Υπάρχουν και άλλα.

Στην Σύρο, στη Λέσβο, στο μικροσκοπικό Αγκίστρι, κάποιοι διώχνουν ισραηλινούς τουρίστες.

Έτσι τους πρόσταξε η συνείδηση τους…

Στον Γράμμο κάποιοι άλλοι φτιάχνουν καλοκαιρινές πορείες εμφυλιοπολεμικές.

Στις γειτονιές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης άνθρωποι καθημερινά φοβούνται να μιλήσουν για την την κοινωνική παραμόρφωση που βιώνουν.

Παραθέτω ένα σκηνικό.

Σε άλλα θα συμφωνήσουν “αριστεροί”, σε άλλα “δεξιοί”.

Αντίστοιχα θα διαφωνήσουν.

Μπορεί κιόλας, από μέσα τους ή φωναχτά, να βρίσουν.

Δεν με απασχολεί αυτή η “αριστερά” και “δεξιά”.

Δεν ξέρω αν αυτό είναι ανάπτυξη ή υπανάπτυξη.

Δεν ξέρω αν αυτή είναι η Ελλάδα που θέλουμε.

Ή ένας αδιάφορος τόπος. Ένας πρώην τόπος.

Ένα πλαστικό σαλόνι.

Για πλαστικούς κροίσους.

Για γκαρσόνια.

Για λάθος επαναστάτες.

Ένα κακόγευστο χαρμάνι.

Παραθέτω ένα σκηνικό.Βλέπω εικόνες παράταιρες.

Ένα σκηνικό εν πολλοίς σουρεαλιστικό.

Έχω ειλικρινή φόβο πως είναι δυστοπικό.

Για μία Ελλάδα που χάνεται.

Για ένα μικρό, σκιερό αρμυρίκι…