Θεσσαλονίκη: Ποιος έχει την ευθύνη για τη… μη μεταφορά μαθητών στα σχολεία;

Χιλιάδες παιδιά στη Θεσσαλονίκη δεν θα μπορούν να πάνε σχολείο σε λίγες μέρες. Το κράτος πληρώνει για να πηγαίνουν δωρεάν όσα μένουν μακριά και την οργάνωση την έχει η Περιφέρεια η οποία κάθε χρόνο βγάζει διαγωνισμούς και βρίσκει τις εταιρείες με τα λεωφορεία. Φέτος στη Θεσσαλονίκη αυτό το σύστημα… κόλλησε. Χρειάζονται σχεδόν 470 δρομολόγια για 16.500 μαθητές. Ανάμεσά τους είναι και 1.300 παιδιά με αναπηρία που θέλουν ειδικά οχήματα.

Η Περιφέρεια έκανε τρεις διαγωνισμούς, οι δύο πρώτοι δεν προχώρησαν διότι οι ιδιοκτήτες λεωφορείων είπαν ότι τα λεφτά που τους προσφέρουν δεν φτάνουν αφού τα καύσιμα έχουν αυξηθεί και έχουν δίκιο. Στον τρίτο διαγωνισμό εμφανίστηκαν κυρίως τα ΚΤΕΛ και πήραν μόλις 41 γραμμές. Οι υπόλοιπες έμειναν με… κανέναν. Αντίθετα, στις άλλες περιφερειακές ενότητες της Κεντρικής Μακεδονίας -Κιλκίς, Σέρρες, Πιερία, Ημαθία, Πέλλα, Χαλκιδική- οι μεταφορείς ανέλαβαν τα δρομολόγια. Εκεί το σύστημα δούλεψε καλύτερα. Όπου η περιοχή είναι μεγάλη, τα δρομολόγια πολλά και οι εταιρείες έχουν εναλλακτικές το πράγμα… σπάει. Αλλά αυτό το ήξεραν και το ξέρουν και οι μεν και οι δε.

Η αντιπεριφέρεια Θεσσαλονίκης ζήτησε από τους συναρμόδιους των υπουργείων να αλλάξουν τον τρόπο υπολογισμού της αμοιβής. Υποτίθεται ότι το δέχτηκαν και βγήκε σχετική απόφαση το καλοκαίρι με τον αρμόδιο αντιπεριφερειάρχη να πανηγυρίζει ότι τα κατάφερε. Όταν όμως και ο τρίτος διαγωνισμός δεν κάλυψε τις ανάγκες, αυτός χτύπησε πάλι πόρτες υπουργείων. Στη δε στιγμιαία συνάντηση με τον πρωθυπουργό -στα τέλη Αυγούστου λόγω εγκαινίων επέκτασης μετρό- ζήτησε προσωρινή λύση μέχρι νέο διαγωνισμό, θαρρείς κι αυτό θα έπρεπε να είναι δουλειά του Μαξίμου. Έτσι πάει το “έργο” με τις τοπικές και τις κεντρικές αρχές. Γίνονται προτάσεις και συσκέψεις, βγαίνουν αποφάσεις και ανακοινώσεις, τραβάει μήνες  και το αποτέλεσμα είναι οι οικογένειες να μένουν στον αέρα ή στο δρόμο.

Σε μια χώρα όπου γεννιούνται όλο και λιγότερα παιδιά  το να αφήνεις παιδιά ξεκρέμαστα είναι απαράδεκτο. Τουλάχιστον. Το δημοσιο θα έπρεπε να δίνει αύξηση που να καλύπτει την… πραγματικότητα και η Περιφέρεια να πιέζει προς αυτή την κατεύθυνση όχι στο παραπέντε αλλά από την αρχή ώστε να έχει κλείσει το θέμα. Άλλωστε για αυτό ψηφίζονται και οι μεν και οι δε για να κλείνουν θέματα και όχι να πετάνε ο ένας την ευθύνη στον άλλο. Η ικανότητα και η αποτελεσματικότητα των πολιτικών είναι το ζητούμενο σε μία κοινωνία που ακούει πολύ συχνά τελευταία ότι γκρινιάζει και είναι… αχάριστη!