Μετρό: Μια… παγίδα όταν φτάνεις στο τέρμα

Η Θεσσαλονίκη είχε μια κοινωνική “ομοιομορφία” και οι κάτοικοι της -είτε από την Καλαμαριά, είτε από τον Εύοσμο- περιδιάβαιναν στα ίδια καφέ της παλιάς παραλίας, συναντιόντουσαν στις ίδιες εκδηλώσεις της Πλατείας Αριστοτέλους, ήταν το ίδιο απογοητευμένοι γιατί το μετρό δεν περνούσε από τις γειτονιές τους και γκρίνιαζαν το ίδιο για τα αστικά λεωφορεία. Τα δρομολόγια τους, μετέφεραν την ίδια αίσθηση ότι ο χαμένος χρόνος σε αναμονές, σε στάσεις και σε πεζοδρόμια, χειμώνα-καλοκαίρι κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, είναι μία ακόμη προσωπική ήττα. Ε, αυτό από προχθές άλλαξε.

Τώρα που προστέθηκαν κι άλλα χιλιόμετρα προς Μίκρα η κατάσταση… μεταβλήθηκε ραγδαία, τόσο ραγδαία που ακόμη δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει. Οι κάτοικοι ή οι εργαζόμενοι της μίας πλευράς  μπορούν να πηγαινοέρχονται σε μια… υπόγεια κανονικότητα  ευρωπαϊκών πόλεων. Αντίθετα όσοι ζουν και αναπνέουν -όχι και τον καλύτερο αέρα- στην άλλη πλευρά νιώθουν ακόμη πιο αποκομμένοι και αδικημένοι από το κέντρο, όχι της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης. Κι αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ: Η ΠΛΕΥΡΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΓΡΑΜΜΗ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΜΟΝΟ… ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ

Τουλάχιστον πριν μοιράζονταν την ίδια πίκρα, την ίδια ταλαιπωρία, την ίδια πόλη. Τώρα η μία πλευρά μετράει τη ζωή της σε λεπτά και η άλλη συνεχίζει να τη μετράει σε ουρές στις στάσεις. Η δυτική Θεσσαλονίκη δεν συγκρίνεται πια με την Αθήνα. Συγκρίνεται με το δήμο που ήταν τσαμούρια (λάσπες) κι όμως πρόκοψε γιατί είχε καλύτερη εκπροσώπηση στα κέντρα ή στα παράκεντρα.  Γι’ αυτό και τα πρόσφατα εγκαίνια των νέων σταθμών δεν ήταν συγκοινωνιακό γεγονός. Ήταν τελετή… μετάβασης, με όποιους φόβους συνεπάγεται μια μετάβαση, για ανθρώπους και για περιοχές.

Ούτως ή άλλως  η επέκταση δεν άλλαξε την πόλη την ώρα των εγκαινίων ή της κορδέλας. Την αλλάζει από την ώρα εκείνη και μετά, αθόρυβα, με τον τρόπο που αλλάζουν οι πόλεις όταν κάποιοι αποκτούν χρόνο και κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να τον χάνουν. Μετακινούνται αξίες, προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Ένα διαμέρισμα ανατολικά ήδη πουλάει λεπτά απόστασης από το κέντρο και όχι τετραγωνικά. Το έργο χωρίζει τη Θεσσαλονίκη, αντί να την ενώνει, κι αυτό γιατί οι συναρμόδιοι πριν από δεκαετίες δεν κατέθεσαν τα σχετικά έγγραφα μελετών, ανάπτυξης, χρηματοδότησης με μια ισορροπία, κι έτσι σήμερα η ανάπτυξη της μίας περιοχής δεν μοιάζει με πρόοδο για την άλλη, μοιάζει με… κλειστή λέσχη.

Αυτή η ανισότητα “κλειδώθηκε” όταν η ΕΕ και το ελληνικό κράτος χρηματοδότησαν το ώριμο κομμάτι του έργου και ανέβαλαν ή… αδιαφόρησαν για το άλλο με τον περισσότερο κόσμο και μάλιστα νέο κόσμο που θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά στο δημογραφικό. Η μελέτη ανάπτυξης έδειχνε ξεκάθαρα ότι ο άξονας Ευόσμου θα είχε τη μεγαλύτερη δυνητική ζήτηση, όμως το έργο που παραδόθηκε είναι αυτό όπου οι συμβάσεις ήταν καλά «δεμένες» και συνεπώς άμεσες. Οι δε εκπρόσωποι των πολιτών σε ΤΑ και βουλή δεν πάλεψαν ή δεν ζήτησαν εμπλουτισμό και επικαιροποίηση του φακέλου. Τα άλλοθι είναι γνωστά. Η οικονομική κρίση, τα μνημόνια, να μην χαλάσουμε τις σχέσεις μας με την Αθήνα και τους εκάστοτε κυβερνώντες, η ενδεχόμενη έξοδος από το ευρώ, η πανδημία κ.α. την ίδια ώρα που άλλα μεγάλα έργα «έτρεχαν» στην υπόλοιπη Ελλάδα…

Μετρό: Και τώρα βορειοδυτικά – Πού χωροθετούνται οι σταθμοί της επόμενης γραμμής