Καλοχώρι: Δεν ήταν άσκηση, ήταν ο τρόμος της… πραγματικότητας
Αύξηση περιστατικών, διαχείριση ζημιάς με αργόσυρτες αποζημιώσεις, συσκέψεις συναρμοδίων δήμων και υπουργείων και κάποιον ηλικιωμένο στον εισαγγελέα μέχρι την επόμενη καταστροφή
Μελίνα Καραπαναγιωτίδου 
Λίγο νωρίτερα από τη φωτιά που ξεσπούσε χθες δίπλα σε εργοστάσια και σπίτια στο Καλοχώρι, ο διοικητής της Π.Υ. Θεσσαλονίκης Σάββας Τσολάκης έλεγε σε εκπροσώπους του δήμου Ωραιοκάστρου και των υπηρεσιών του, της Ελληνικής Αστυνομίας και του Στρατού τα «άμεσα προβλήματα που καταγράφθηκαν κατά την διάρκεια των τελευταίων περιστατικών πυρκαγιών».
Ο κ Τσολάκης μιλούσε για «…αδυναμίες που απαιτούν άμεση αντιμετώπιση» ενώ χρειάζεται όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς να βρίσκονται «σε διαρκή επαγρύπνηση και αυξημένη επιχειρησιακή ετοιμότητα, με καθαρισμούς ακαθάριστων οικοπέδων, διαχείριση ογκωδών απορριμμάτων, αντιπυρική προστασία των πρανών του οδικού δικτύου, μέτρα πυροπροστασίας στις βιομηχανικές περιοχές, ενεργοποίηση του μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας». Με άλλα λόγια δεν μιλούσε για αδυναμίες (διαβάστε εδώ) αλλά με τη γλώσσα του δημοσίου χωρίς τις πειθαρχικές επιπτώσεις, για… ελλείψεις και παραλείψεις
Στα καπνισμένα κάδρα της επικαιρότητας
Ο διοικητής είπε και ξαναείπε ότι «τα πρόσφατα περιστατικά ανέδειξαν ότι υπάρχουν ζητήματα τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν χωρίς καμία καθυστέρηση» και όποιος ήθελε να καταλάβει κατάλαβε, οι υπόλοιποι θα τρέχουν και συνήθως δεν θα φθάνουν εγκαίρως. Όσοι συμμετείχαν σχολίασαν με τα κοινότυπα τέτοιων συσκέψεων πχ ότι η πρόληψη είναι απαραίτητη, δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη, είναι θέμα παιδείας κλπ. Ο,τι δηλαδή λέγεται ύστερα από στάχτες, θανάτους και εγκαυματίες που θα έχουν σημάδια για όλη τους τη ζωή αυτών των… αδυναμιών. Ας μην ξεχνάμε, όσο και αν δεν το αντέχουμε, ότι ένα 12χρονο παιδί τρομοκρατήθηκε, κρύφτηκε μέσα σε ντουλάπα και κάηκε ζωντανό στο σπίτι του. Ο δε πατέρας του άφησε την τελευταία του πνοή λίγο πιο πέρα ενώ η μητέρα του είναι στο νοσοκομείο για την οποία δεν ξέρουμε αν την επισκέφθηκε κάποιος εκπρόσωπος της πολιτείας. Κι αφού δεν το ξέρουμε μάλλον δεν συνέβη, διότι αν συνέβαινε θα είχαμε τις ανάλογες «επίσημες» ανακοινώσεις. Είναι γνωστό ότι το πολιτικό προσωπικό -αιρετό και διορισμένο- σε τέτοιες περιπτώσεις αποφεύγει να μπαίνει στα… καπνισμένα κάδρα της επικαιρότητας
Με άλλοθι την κλιματική κρίση;
Σε κάθε περίπτωση αυτό το μοντέλο των συσκέψεων, των παραδοχών και των αποζημιώσεων με προσαγωγές ή συλλήψεις ηλικιωμένων που πέταξαν τσιγάρο, προκάλεσαν σπίθες με το ΙΧ ή έκαψαν κάτι φωλιές με σφήκες, δεν φαίνεται να αποδίδει αν δούμε την αύξηση των περιστατικών. Όμως αποδίδει πολιτικά κυρίως γιατί φτιάχτηκε για να… μην αποδίδει. Φτιάχτηκε για να δείχνει ότι «κάτι γίνεται». Στην πραγματικότητα οι περισσότετροι που συμμετέχουν σε συσκέψεις και αυτοψίες δεν λογοδοτούν ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα είναι νεκρά παιδιά μέσα σε ντουλάπες, νεκροί πατεράδες στα χωράφια, καμένες μανάδες να ψάχνουν τα μωρά τους. Η κλιματική κρίση έχει… επικαλύψει ευθύνες και αρμοδιότητες ενώ ταυτόχρονα δίνει νέες δικαιολογίες και νέα άλλοθι του μη συντονισμού δυνάμεων που απλώς καταγράφουν τις παραπάνω αδυναμίες χωρίς να αλλάζει κάτι στην ατζέντα της αντιμετωπιση τους. Ίσως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει, κι αυτοί κι εμείς, ότι η πρόληψη δεν είναι τα χρήματα που ρίχνεις στα αποκαΐδια μετά την καταστροφή, δεν είναι δηλώσεις θρήνου και συντριβής. Δεν είναι νόμοι και κανόνες που δεν εφαρμόζονται.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ: ΤΑ ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΤΗΣ… ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΣΕ ΝΟΜΟΥΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ
Μέχρι να ρθει στο… σπίτι μας;
Η πρόληψη είναι συστηματική διαχείριση όλο τον χρόνο, είναι εκπαίδευση μαθητών και πολιτών, είναι καθαρισμός από χόρτα και ξεραμένα δέντρα γύρω από εργοστάσια και σπίτια πριν γίνει καύσιμη ύλη, είναι έγκαιρη παρέμβαση σε δάση με κάμερες που -υποτίθεται- καταγράφουν τον πρώτο καπνό. Μαλλον αυτό το μοντέλο συνεχίζει να (μην) λειτουργεί γιατί βολεύει. Βολεύει όσους διοικούν χωρίς να κινδυνεύουν να χάσουν τη θέση τους όταν αποτυγχάνουν. Βολεύει το σύστημα που προτιμά να μοιράζει ευθύνες παρά να τις αναλαμβάνει. Και επειδή βολεύει δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ αρκετή πίεση να σπάσει αυτός ο κύκλος. Ούτε καν ύστερα από το Μάτι. Γιατί μάθαμε να στενοχωριόμαστε, να αγανακτούμε και μετά να γυρίζουμε στην καθημερινότητά μας η οποία όμως ενδέχεται προσεχώς να επιφυλάσσει και για το δικό μας σπιτικό κάποια ανάλογη τραγωδία…
