“Γ. Παπανικολάου”: Καλωσήρθατε στα Επείγοντα!

Ένα τυπικό ΤΕΠ νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης, χθες Δευτέρα, με θύματα τροχαίου, ενδοοικογενειακής βίας, πτώσεις ηλικιωμένων, φορεία να πηγαινοέρχονται ανάμεσα σε αμαξίδια ασθενών, συνοδούς ασθενών να ρωτάνε για το νούμερο της εξέτασης, άλλοι να προσέρχονται με πονόλαιμο ή έναν ελαφρύ πυρετό και να νομίζουν ότι είναι επείγον και την ίδια ώρα το σύστημα να προσπαθεί να ξεχωρίσει ποιος πραγματικά κινδυνεύει και ποιος απλά ήρθε για… βόλτα.

Αυτός ο συνδυασμός από άγχος, αναμονές και αίσθηση ότι κανείς δεν ξέρει πού να πάει και ποιος έχει σειρά είναι κάτι σύνηθες για όσους προτιμάμε το Εθικό Σύστημα Υγείας για οικονομικούς -και όχι μόνο- λόγους. Όμως στο Γ. Παπανικολάου της 3ης ΥΠΕ, εδώ και λίγο καιρό συμβαίνει κάτι που μοιάζει σχεδόν ύποπτα… πολιτισμένο. Με το που μπαίνεις στα επείγοντα, ακούς μια φωνή να λέει «Καλωσήρθατε, όλα θα πάνε καλά, έχουμε τους καλύτερους γιατρούς» ενώ ο ίδιος εργαζόμενος που σε καλοδέχεται είναι αυτός που τρέχει πίσω από φορεία, βοηθάει άτομα με αναπηρία και δείχνει την κόκκινη  γραμμή στο πάτωμα για το ακτινολογικό με ένα τεράστιο χαμόγελο.

Συγγνώμη να… ρωτήσω κάτι;

Όχι αυτός ο εργαζόμενος -και φαντάζομαι και οι συνάδελφοι του που κάνουν τις άλλες βάρδιες- δεν κάθεται πίσω από γκισέ να περιμένει να τον ρωτήσουν. Είναι ολίγον security, ολίγον νοσοκόμος, ολίγον ψυχολόγος και κατά κύριο λόγο ο άνθρωπος που εμποδίζει το ΤΕΠ να μεταβληθεί σε πεδίο μάχης, με φωνές και απειλές. Διαχειρίζεται λεκτικές επιθέσεις πριν γίνουν σωματικές, κατευθύνει τους ζαλισμένους και φοβισμένους ασθενείς  και φροντίζει να μην μπλέκονται οι σοβαρές περιπτώσεις με αυτούς που ήρθαν γιατί «είναι πιο γρήγορα εδώ», (αν και γι αυτό το λόγο δημιουργήθηκαν τα fast track τα οποία συνεισφέρουν εξαιρετικά). Σίγουρα οι γιατροί νιώθουν πιο ασφαλείς να κάνουν τη δουλειά τους, οι ασθενείς χαλαρώνουν και δεν μεγενθύνουν τον πόνο τους και η συνολική εικόνα μοιάζει σχεδόν μαγική αν και το νοσοκομείο δεν είναι μυθικός χώρος. Το συγκεκριμένο νοσοκομείο έχει επίσημα στατιστικά που δείχνουν σχεδόν 100.000 εξετάσεις τον χρόνο μόνο στο ΤΕΠ και είναι πλέον και Κέντρο Εξειδίκευσης στην Επείγουσα Ιατρική. Παράλληλα “τρέχουν” συμβάσεις για αναβάθμιση ΤΕΠ σε εννέα ακόμη  νοσοκομεία της Βόρειας Ελλάδας με στόχο «αξιοπρεπή υποδοχή» καλύτερη περίθαλψη κλπ.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΑΥΤΟ: ΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙ… ΛΙΓΟΤΕΡΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ

Η υπεραξία του εργαζόμενου

Όμως όλα τα παραπάνω είναι κυρίως ωραία λόγια ή ωραίοι αριθμοί κονδυλίων, εθνικών και ευρωπαϊκών. Στο “Γ. Παπανικολάου” έχουν γίνει πολλά  παραπάνω με την πρόσθεση μόνο ενός ανθρώπου που εν αντιθέσει πολλών άλλων αυτός φαίνεται να «δίνει δεκάρα», να νοιάζεται, να τρέχει,  να διευκολύνει, να έχει ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά του. Και όσο κι αν ακούγεται παράδοξο και… φθηνό -για τα γούστα του δημοσίου- η διαφορά στο σύστημα υγείας που επενδύει σε κτίρια, βραχιολάκια, ψηφιακές πλατφόρμες κλπ μπορεί να γίνει με έναν και μόνο εργαζόμενο. Ούτε με νέα τεχνολογία, ούτε με ΑΙ ούτε με εκατομμύρια ευρώ. Χρειάζεται μόνο ένας εργαζόμενος -στην κάθε βάρδια- ώστε να μην αφήνονται οι ασθενείς μόνοι και ζαλισμένοι έτοιμοι να εκραγούν για να διεκδικήσουν σε αδύναμες και ευάλωτες στιγμές, με όλους τους τρόπους την ανταποδοτικότητα των φόρων τους…

Κέντρα Υγείας: Το… αντίδοτο σε αστικοποίηση, δημογραφικό και στεγαστικό