Στο ίδιο έργο…πρωταγωνιστές

Ως φοιτήτρια στο ΑΠΘ, έχω την αίσθηση ότι παρακολουθώ εδώ και χρόνια μια παράσταση που παίζεται αδιάκοπα. Αλλάζει σκηνικό, αλλάζουν οι κομπάρσοι, μα οι πρωταγωνιστές παραμένουν πιστοί στους ρόλους τους. Αστυνομία και αντιεξουσιαστές: δύο μορφές που συναντιούνται ξανά και ξανά, σαν εραστές που ορκίζονται πως αυτή θα είναι η τελευταία φορά, αλλά πάντα επιστρέφουν ο ένας στον άλλον.

Γνωρίζονται καλά. Ξέρουν πού πατά ο καθένας, μέχρι πού μπορεί να φτάσει, ποια είναι τα όρια – και κυρίως πότε αυτά «επιτρέπεται» να ξεπεραστούν. Κι όμως, αντί να τραβήξουν χωριστούς δρόμους, επιλέγουν να συντηρούν αυτή τη σχέση, μια σχέση εκρηκτική – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μια σχέση που ζει από την ένταση, την πρόκληση και την αναμονή της επόμενης σύγκρουσης.

Τα επεισόδια που σημειώθηκαν τα ξημερώματα του Σαββάτου πέριξ του ΑΠΘ δεν ήταν ούτε πρωτοφανή ούτε απρόβλεπτα. Ήταν απλώς το επόμενο επεισόδιο μιας γνώριμης σειράς. Οι ρόλοι μοιρασμένοι, οι κινήσεις σχεδόν χορογραφημένες. Σαν να υπάρχει ένα άγραφο σενάριο που όλοι γνωρίζουν απ’ έξω, αλλά κανείς δεν παραδέχεται ότι το ακολουθεί.

Μετά τα…«Σαββατιανά», η αστυνομία παραδέχθηκε ότι επρόκειτο για στημένη επιχείρηση, ότι γνώριζαν για το άτυπο πάρτι αφού γίνεται κάθε χρόνο και ότι δυνάμεις της βρίσκονταν ήδη εντός του χώρου του ΑΠΘ.

Κι όμως, μετά από 313 προσαγωγές, αριθμός-ρεκόρ για το ΑΠΘ, δεν προέκυψε ούτε μία σύλληψη. Ένα στατιστικό που γεννά εύλογα ερωτήματα. Αν όλοι ήταν «ύποπτοι», τότε κανείς δεν εμπλεκόταν τελικά; Εφόσον υπήρχε προληπτική παρουσία, γιατί καταλήξαμε με έναν τραυματισμένο αστυνομικό, μία 21χρονη να νοσηλεύεται, κατεστραμμένες περιουσίες και εξάωρο αποκλεισμό κεντρικών οδών;

Τη στιγμή που η νέα νομοθεσία που αυστηροποιεί το πλαίσιο γύρω από τα καδρόνια και τα «επικίνδυνα αντικείμενα», το αποτέλεσμα της επιχείρησης αφήνει πίσω του μόνο αριθμούς και θόρυβο, αλλά καμία ουσιαστική κατάληξη. Επιστρέφουμε εν γνώση μας διαρκώς στα ίδια.

Η αστυνομία εμφανίζεται, οι αντιεξουσιαστές απαντούν. Η ένταση ανεβαίνει, οι εικόνες κάνουν τον γύρο των μέσων, οι φοιτητές ξυπνούν με ακόμη ένα deja vu. Και κάπου εκεί, μέσα στον θόρυβο και τα συνθήματα, αναρωτιέμαι αν αυτό που βλέπω είναι σύγκρουση ή μια ιδιότυπη μορφή συνεξάρτησης. Γιατί χωρίς τον έναν, ο άλλος μοιάζει να χάνει τον λόγο ύπαρξής του.

Ίσως τελικά να πρόκειται για μια σχέση που κανείς δεν θέλει πραγματικά να τελειώσει. Γιατί το τέλος θα σήμαινε σιωπή. Και η σιωπή, όσο κι αν διακηρύσσεται ως στόχος, φαίνεται να τρομάζει περισσότερο από τον κρότο μιας κρότου-λάμψης ή το σύνθημα που αντηχεί σε άδειους διαδρόμους.

Έτσι, σε νέες ημερομηνίες βρισκόμαστε στο ίδιο έργο…πρωταγωνιστές.