Τελικά, δεν μάθαμε τίποτα, γνώμη μου…
Πόσο δύσκολο είναι να συνυπάρξουμε σε ένα γήπεδο;
Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού, ο οποίος έπεσε νεκρός από χούλιγκαν που δεν τους άρεσε η απάντηση στην ερώτηση «τι ομάδα είσαι;».
Και δυστυχώς, παρά την ευχή του πατέρα του 19χρονου να είναι ο γιος του το τελευταίο θύμα, αυτό δεν συνέβη. Με πρόσχημα τις οπαδικές διάφορες χύθηκε κι άλλο αίμα.
Κι άλλοι νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, παρά την αυστηροποίηση των μέτρων. Αρκετές φορές από τότε διάβασα για επιθέσεις σε παιδιά τα οποία φορούσαν φανέλα, που στα μάτια των επιτιθέμενων είχε… λάθος χρώμα.
Λάθος! Δεν φταίει το χρώμα! Τα αγύριστα κεφάλια φταίνε!
Πρόσφατα κουκουλοφόροι εισέβαλαν στις κερκίδες του Δημοτικού Γηπέδου Μοσχάτου και προκάλεσαν επεισόδια γρονθοκοπώντας φιλάθλους σε γυναικείο ποδοσφαιρικό αγώνα! Προφανώς δεν τους ένοιαζε καν ο αγώνας.
Μόλις χθες το βράδυ, στο Γαλάτσι έγιναν δύο επιθέσεις με μαχαίρι και τραυματίστηκαν δύο νέοι άνθρωποι. Οι πρώτες πληροφορίες λένε ότι κάποιοι από τους δράστες έκαναν την ερώτηση «τι ομάδα είσαι;».
Και το θύμα έδωσε πιθανότατα τη… λάθος απάντηση. Αν και, κάποιες φορές αυτοί που βγαίνουν «παγανιά» για να βρουν τους… άλλους, δεν ακούν καν την απάντηση. Αφού μάλλον έχουν προαποφασίσει τι θα κάνουν, έχουν βγάλει ετυμηγορία και έχουν καταλήξει και στην ποινή που θα επιβάλλουν στα θύματά τους.
Και αναρωτιέμαι, τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβουμε ότι αυτός ο ακήρυχτος πόλεμος δεν οδηγεί πουθενά και πρέπει να τελειώσει.
Πόσο δύσκολο είναι να συνυπάρξουμε σε ένα γήπεδο, σε μια πλατεία, σε ένα πάρκο, άνθρωποι διαφορετικοί, σεβόμενοι ο ένας τον άλλον, όποιο χρώμα κι αν έχει η φανέλα μας;
Δυστυχώς, φοβάμαι ότι η απάντηση σε αυτή την ερώτηση δεν θα μου αρέσει.
Και τρομάζω στην ιδέα του τι άλλο μπορεί να συμβεί, γιατί τελικά φαίνεται ότι μάλλον δεν μάθαμε τίποτα, γνώμη μου… Μακάρι να κάνω λάθος…