Πιο εύκολα κυνηγάς υποκινητές, παρά… λύσεις

Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο είδος ανθρώπου στην πολιτική που όταν διαβάζει κάτι στα ΜΜΕ γι αυτόν και δεν του αρέσει, δεν πηγαίνει το μυαλό του ότι «ίσως να είναι έτσι, ας το ψάξω». Αντίθετα, συμπεραίνει ότι κάτι άλλο κρύβεται από πίσω και ψάχνει τους υποκινητές. Γιατί; Μα γιατί αυτή τη σχέση έχει ο ίδιος με τα ΜΜΕ. Τα «δικά» του και των άλλων.

Αυτό το είδος εκπροσώπου της κοινωνίας έχει ρίζες από τα παλιά, φίλους και συντρόφους στα πράγματα και με δουλίτσες και υποσχέσεις κινεί τα νήματα προς όποια κατεύθυνση θέλει και τις περισσότερες φορές τα καταφέρνει μια χαρά. Ξέρει πολύ καλά αυτόν τον κόσμο με τις… μαριονέτες διότι είναι ο δικός του κόσμος και δεν μπορεί να φανταστεί καν ότι υπάρχει κι άλλος.

Έχει μάθει με κουκλοπαίχτες και με παλιές ή ιλουστρασιόν κούκλες. Χάρτινες και αναλώσιμες. Κι αν έχει την τύχη να διακατέχεται και από σύνδρομο ανωτερότητας ή κατωτερότητας τότε δυσκολεύει πολύ το πράμα. Διορίζει, διαμορφώνει πολιτικές, τηλεφωνεί σε άλλους όμοιούς τους, «καθαρίζει τη μπουγάδα» με ένα βλέμμα, μια χειρονομία, μια… σιωπή, κλείνοντας στόματα προσφέροντας θέσεις και θεσούλες. Δεν είναι ότι κάτι του έχει διαφύγει της προσοχής και γράφονται όσα γράφονται πχ ένας αμελής συνεργάτης, ένα έργο που δεν προχωράει, μια δέσμευση που ξεχάστηκε, μια υποχρέωση που δεν υλοποιήθηκε. Είναι τελειομανής και προσπαθεί να τα ελέγχει όλα, συνεπώς νιώθει και τις ανάλογες ευθύνες, ακόμη κι αυτές που δεν του αναλογούν, λόγω των κακών ή αναγκαίων επιλογών για την επικράτησή του. Έτσι όταν καταγραφούν και αναδειχθούν τα μύρια προβλήματα αναζητείται ή και «καταζητείται» ο… υποκινητής. Όσο για τη μαριονέτα απλά θα κοπούν τα νήματα της. Δεν θα κινείται, δεν θα μιλάει, δεν θα μπορεί να σταθεί όρθια. Σιγά τα ωά. Από μαριονέτες έχει πήξει ο κόσμος.

Το δε προφανές σπάνια είναι το ζητούμενο. Τα προβλήματα, οι ελλείψεις, οι παραλείψεις δεν έχουν σημασία. Δεν διερευνώνται, δεν αντιμετωπίζονται, δεν επιλύονται. Δεν έχουν σημασία ούτε αυτά. Σημασία έχει η αντίδραση της δημοσιοποίησης τους που λέει τελικά τα περισσότερα για το συγκεκριμένο είδος πολιτικού, παρά για οποιοδήποτε άλλο ή άλλον. Λέει ότι δεν μπορεί να δεχτεί διαφορετική άποψη ή έστω την κακία όσων δεν αναγνωρίζουν το… μεγαλείο του. Λέει ότι η ελευθερία του λόγου είναι μόνο θεωρία και στην πράξη όποιος δεν είναι μαζί του είναι απέναντι του. Λέει ότι κατέληξε σε αυτή την πεποίθηση λόγω της δικής του βιωματικής εμπειρίας. Λέει ότι κι αυτός είναι μαριονέτα και μάλιστα από τις πιο μοδάτες, ίσως η τελευταία αγαπημένη των κουκλοπαιχτών που μπορούν “να κόψουν πολλούς κ…” μέχρι και να να απολύσουν τους διαφωνούντες.  Όμως ξέρετε κάτι; Καλύτερα να χάσεις τη δουλειά σου γιατί την έκανες παρά γιατί… δεν την έκανες

Η απόφαση για το πότε θα γίνουν οι… εκλογές (έγγραφο)