Don Toliver με έκανες να αναθεωρήσω για τους άντρες καλλιτέχνες (VIDEO)

Γύρισα με νέα συναυλία, του Don Toliver γιατί είδα πως σας άρεσε πολύ η άποψή μου για την προηγούμενη συναυλία που πήγα (εγώ και η μισή Ελλάδα).

Η αγάπη μου για τη μουσική με έχει οδηγήσει σε διάφορα μέρη στην Ευρώπη για να μπορώ να ακούσω από κοντά τα αγαπημένα μου τραγούδια που με συνοδεύουν από όταν ήμουν 12 χρονών. Μπορεί όσοι με διαβάζουν και εκφράζουν την αγάπη τους στα σχόλια να έχουν παρατηρήσει το «ανώμαλο» μου γούστο στη μουσική. Μόνο εγώ θα μπορούσα να συνδυάσω Taylor Swift, Sabrina Carpenter, Beyonce, Travis Scott, Don Toliver, Migos και TheWeeknd. Και γι’ αυτό έχω σχηματίσει άποψη για αρκετά από τα fanbases της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Όχι από τον καναπέ μου αλλά από ένα στάδιο στην άλλη άκρη της Ευρώπης.

Γενικά είχα καλές εμπειρίες με όλες (σχεδόν) τις συναυλίες που πήγα και με όλους τους «συντρόφους» – θαυμαστές αυτών των τραγουδιστών. Μέχρι που πήγα στον The Weeknd, και λίγο αναθεώρησα μερικά πράγματα. Κάποιοι από εσάς δεν έχετε καταλάβει ακόμα το point της προηγούμενης κριτικής μου για τη συναυλία. Πάντως σας ευχαριστώ πολύ για όλα τα ωραία και πολλά σχόλια που αφήσατε από κάτω και με τον δικό σας τρόπο βοηθήσατε να ξαναταξιδέψω στην Ευρώπη, πολύ μακριά από εσάς, να πάω σε μια ακόμα συναυλία και να αναθεωρήσω αρκετά πράγματα για τους άντρες καλλιτέχνες αλλά και να επιβεβαιώσω την γνώμη μου γύρω από τους θαυμαστές τους. Ό,τι μπορεί ο καθένας.

Μετά την σημαντική αρωγή σας, η οποία ήρθε μέσα από τα σχόλια αγάπης και εκτίμησης, ξανα έκλεισα μια συναυλία για να κλείσει ωραία το 2026.

Ποιος είναι αυτός ο Don;

Θα ξεκινήσω με την αγαπημένη μου φράση. Όταν εγώ άκουγα Don Toliver εσείς ξεκινούσατε να μαθαίνατε ποιος είναι ο The Weeknd. Με απλά λόγια είμαι φαν εδώ και 6 με 7 χρόνια και έχω παρακολουθήσει την μουσική του εξέλιξη από την αρχή της καριέρας του μέχρι το φετινό του peak με το Octane.

Για όσους δεν τον γνωρίζετε είναι ένας ράπερ από το Τέξας της Αμερικής και την πρώτη του αναγνώριση την πήρε με το τρομερό colab που έκανε με τον «μέντορα» του Travis Scott, «Can’t Say». Αφού τον πήρε υπό την προστασία του ο επίσης Τεξανός Travis, ο Don απέκτησε την ελευθερία και την καθοδήγηση που χρειαζόταν για να δημιουργήσει μια φανταστική σειρά άλμπουμ, που σπάνια βλέπεις σε νέους καλλιτέχνες, με τραγούδια που όσοι είστε στο TikTok σίγουρα θα γνωρίζετε (πεχε: No Idea, No pole). Παρόλο που ένα μέρος του κοινού του έρχεται από το TikTok δεν μπορώ να πω ότι βασίζεται σε αυτή την πλατφόρμα για το επόμενό του hit και αυτό είναι το στοιχείο που τον διαφοροποιεί από πολλούς νέους ράπερ – για αυτό και υπάρχει από πίσω του ο εκπληκτικός κατάλογος μουσικής που αναφέραμε πιο πάνω. Μπορεί να είναι «γιος» του Travis (και μερικές φορές να τον ξεπερνάει) αλλά έχει στο μανίκι του σπουδαίες συνεργασίες με θρύλους της Ραπ και της Τραπ όπως Eminem, Ye και Drake. 

Δεν θα έλεγα πως ο Don (ή αλλιώς Caleb Zackery) είναι ο κλασικός σου ράπερ ή τράπερ. Δίνει τρομερή έμφαση στο production, στην βαθύτητα της μελωδίας αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να ακολουθεί την πεπατημένη στα bars πολλών τραπερ, χωρίς, ωστόσο, οι στίχοι του να είναι τόσο αυστηρά δομημένοι και μελετημένοι όσο εκείνοι του Kendrick Lamar. Η ενασχόλησή του και το μεράκι του για τα beats, τα ηχοχρώματα, τα διαφορετικά επίπεδα του ήχου και τις μεταβάσεις είναι στοιχεία που τον ξεχωρίζουν. Δεν μιλάμε για κλασικό ραπ αλλά για μια άρτια μελωδία που σε ταξιδεύει με κάθε νότα της.  Για αυτό και πολλές φορές καταφέρνει με τα κομμάτια του να ξεπεράσει τον πρωτεργάτη της γενιάς του, Travis, αλλά και να βρίσκεται σχεδόν κάθε χρόνο στους τοπ καλλιτέχνες μου ( ξεπερνώντας και έδω τον Travis).

Φέτος με το Octane, κατάφερε να γίνει πρώτος και στον κόσμο πέρα από το Spotify μου. Από την πρώτη ακρόαση κατάλαβα πως ο Don έχει πάρει πολύ σοβαρά το παιχνίδι και μπορεί να πετύχει να ανέβει στο Πάνθεον με τους legends κρατώντας πάντα το μοναδικό και ιδιαίτερο στυλ του που τον ξεχώρισε από την μάζα της νέας φουρνιάς του αμερικάνικου και παγκόσμιου τραπ. Ως ένα από τα φαβορί για το Best Rap Album of the Year στα Grammys, το Octane ξεχωρίζει ως συνολικό έργο από όλα του τα άλμπουμ, με ήχο και αισθητική που διαφέρει από ότι έχει βγάλει κρατώντας πάντα τον χαρακτήρα του. Για πρώτη φορά βλέπουμε μια τόσο αυστηρά σχεδιασμένη και συνεπή αισθητική, αντίστοιχη με εκείνη που συναντάμε συχνά στα album runs γυναικών καλλιτεχνών, τόσο στα visuals όσο και στη μουσική.

Για αυτό και όταν το tour για αυτό το άλμπουμ ήρθε Ευρώπη δεν γινόταν να το χάσω. Δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω την ευκαιρία να ακούσω ζωντανά το αγαπημένο μου μουσικό drop για φέτος.

Πως μια εμπειρία σε απομακρύνει ή σε φέρνει πιο κοντά σε έναν καλλιτέχνη

Όμως είχα έναν μεγάλο δισταγμό. Κι αν ζούσα ξανά όσα έζησα στη συναυλία του Abel και δεχόμουν την ίδια αφιλόξενη συμπεριφορά, ξενερώσω τελείως και σταματήσω να αγαπώ όχι μόνο το Octane αλλά και τον Don; Πήρα το ρίσκο και έκλεισα τα εισιτήρια και ευτυχώς που δεν δείλιασα ή τρόμαξα. Αυτή τη φορά, βέβαια, επέλεξα να καθίσω στις κερκίδες και δεν κατέβηκα στο pit. Και πάλι δεν ένιωσα πως έχασα κάτι από την μαγεία της συναυλίας  αλλά προστατεύτηκα από όλα τα αγοράκια που αντί να πάνε σε ψυχολόγο κοπανίουνται σαν συγκρουόμενα ( το καταλαβαίνω σε έναν βαθμό αλλά δεν είναι μια διαδικασία που θα ήθελα να συμμετάσχω.

Δεν ένιωσα κάποια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα από τους γύρω μου. Το κοινό αποτελούνταν από έναν αρκετά συγκεκριμένο τύπο θαυμαστών, τον οποίο, αν περιγράψω, μάλλον θα με πείτε ξανά κακιά και σεξίστρια. Αλλά ήταν όλοι ευγενικοί σε αντίθεση με τους xo fans. Το άλλο καλό είναι πως δεν συνάντησα κανέναν Έλληνα σε αντίθεση με τον The Wekend. Πήρε το αυτί μου κάτι ελληνικά αλλά έφυγα μακριά.

Πως μια συναυλία μπορεί να σε κάνει να αγαπήσεις ακόμα περισσότερο το αγαπημένο σου άλμπουμ

Κι όμως, η συναυλία με έκανε να αγαπήσω το άλμπουμ ακόμη περισσότερο. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που εδώ και μισό χρόνο ακούω το Octane on repeat, από την αρχή μέχρι το τέλος. Πλέον, μπορώ να πω ότι το έχω φτάσει σε βαθμό αηδίας. Το να ακούς ζωντανά όλα όσα περιέγραψα παραπάνω (εναλλαγές, βάθος, beat drops, transitions), σε συνδυασμό με τη σκηνική παρουσία, το εντυπωσιακό stage production και τη δυναμική του Don, απογειώνει την εμπειρία. Δεν θα συμφωνήσω, γιατί δεν πας στον Don για να ακούσεις τις φωνητικές του ικανότητες αλλά για να σε βάλει με τον τρόπο του στον δικό του κόσμο και να βιώσεις καλύτερα τα τραγούδια του και να καταλάβεις την βαθύτητα του production.

Από την αρχή μέχρι το τέλος το μυαλό μου ήταν μόνο στην συναυλία και βίωσα έναν ανεμοστρόβιλο συναισθημάτων.  Χαρά, συγκίνηση και απέραντο θαυμασμό. Με κέρδισε ακόμη περισσότερο όταν, στο τέλος, τραγούδησε για πρώτη φορά στην Ευρώπη το αγαπημένο μου τραγούδι από το νέο του άλμπουμ, το οποίο έχω ακούσει αμέτρητες φορές από την κυκλοφορία του. Και κάπως έτσι έκλεισε η φετινή σεζόν συναυλιών. Περιμένουμε να δούμε τι θα μας φέρει ο επόμενος χρόνος…