Γιατί δεν θα ξαναπάω σε συναυλία του The Weeknd (VIDEO)

Κάθε χρόνο σχεδιάζω τις διακοπές μου γύρω από μια συναυλία. Πλέον είναι η καλύτερη μορφή διασκέδασης για εμένα, ταξίδια, εμπειρίες και πολλή μουσική. Έτσι φέτος οι διακοπές μου οργανώθηκαν γύρω από τον The Weeknd.

Έχω ήδη ταξιδέψει για να δω την Taylor Swift και την Sabrina Carpenter και ήταν τα πιο ωραία ταξίδια της ζωής μου και ειδικά η συναυλία της Taylor ήταν η καλύτερη εμπειρία της ζωής μου, καλύτερη από την αποφοίτησή μου. Μετά από αυτές τις συναυλίες, στις οποίες ήμουν και τις δύο φορές κάτω  στο κοινό και όχι σε θέση, λόγω της πολύ θετικής εμπειρίας που είχα, πλέον προσπαθώ να πηγαίνω σε μια με δυο συναυλίες τον χρόνο.

Σημαντική διευκρίνηση και μεγάλος προσωπικός κανόνας για τις συναυλίες, όσο πιο βόρεια τόσο το καλύτερο. Δεν θέλω να φανταστώ καν πως θα είναι μια συναυλία στον νότο, με τη ζέστη, τους Ισπανούς και τους Ιταλούς που δεν ξέρουν αγγλικά αλλά και τις ορδές Ελλήνων που θα συναντήσω εκεί.

Δυστυχώς δεν είχα την ίδια εμπειρία στον The Weeknd

Γι’ αυτό πάντα προσπαθώ να κλείνω σε μέρη που έχει αρκετό κρύο, ξέρουν να μιλάνε αγγλικά αλλά και είναι δύσκολα προσβάσιμα από Έλληνες. Έτσι, με βάση αυτό το «Ευαγγέλιο»  έκλεισα εισιτήρια για έναν καλλιτέχνη που άκουγα από τα 14 μου, σχεδόν 10 χρόνια, τον The Weeknd, στη Σουηδία. Περίμενα να περάσω όσο μαγικά και ήρεμα όσο πέρασα στις άλλες συναυλίες. Δυστυχώς δεν είχα την ίδια εμπειρία στον The Weeknd. Είχα κλείσει τα εισιτήριά μου σχεδόν ένα χρόνο πριν, είχα οργανώσει ήδη το ταξίδι μου στη Σουηδία και ανυπομονούσα τόσο πολύ. Η ανυπομονησία μου βγήκε αρκετά ξινή, για πολλούς λόγους.

Το show σαν συναυλία και ο The Weeknd σαν καλλιτέχνης δεν ήταν το βασικό μου πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι το κοινό. Το πρόβλημα ξεκινά όταν πας από τις 7 η ώρα το πρωί πολύ μακριά από την Ελλάδα και ακούς Ελληνικά. Όσο και να σας ακούγεται παράξενο οι Έλληνες και γενικά οι Νότιοι δεν έχουμε το λεγόμενο concert culture. Δεν ξέρουμε να φερόμαστε σε μια συναυλία, δεν είναι και μια συνήθεια της κουλτούρας μας. Σαν χώρα έχουμε πιο κοντά στην κουλτούρα μας τα μπουζούκια παρά μια συναυλία παγκοσμίων διαστάσεων με 70 και 80 χιλιάδες κόσμο.

Είναι ευλογία να μπορείς να είσαι μακριά όσο πιο μακριά από την χώρα σου γίνεται, να μιλάς στα Ελληνικά με αυτόν που σε συνοδεύει, να μην σε καταλαβαίνει κανένας και να εναρμονίζεσαι με το «εκπαιδευμένο περιβάλλον». Την ευλογία αυτή την έζησα στις συναυλίες της Taylor και της Sabrina, όχι όμως στον The Weeknd, παρόλο που ταξίδεψα όσο πιο μακριά γινόταν.

Concert culture vs Panigiri Mpouzoukia culture

Πριν φάω βρίσιμο να σας εξηγήσω τι είναι αυτή η κουλτούρα και να αναφέρω πως γενικά οι Νότιοι Ευρωπαίοι, όσοι λαοί έχουν «ταμεραμέντο» και όσα άτομα δεν έχουν καμία σχέση με την μουσική σκηνή (στρειτ γυναίκες και άντρες που ακούνε μόνο το Moth to a flame και το Blinding lights και πάνε σε συναυλίες μόνο για στόρυ) δεν έχουν την παραμικρή ιδέα του πως να φέρονται σε συναυλίες.

Η συναυλική κουλτούρα βασίζεται στον σεβασμό προς τον δίπλα σου και στην αυτογνωσία. Δεν προσπαθείς να πάρεις τη θέση του άλλου, ο οποίος πλήρωσε παραπάνω από εσένα ή περιμένει έξω από το στάδιο από τις 7 το πρωί, δεν σπρώχνεις κανέναν,  σέβεσαι τον προσωπικό του χώρο, βοηθάς αν δεις κάποιον να έχει πρόβλημα ή να πέφτει, δεν φωνάζεις και δεν αφήνεις κάτω σκουπίδια.

Δυστυχώς το κοινό του The Weeknd δεν είχε την παραμικρή ιδέα από σεβασμό και συναυλίες. Όπως και δεν είχε καμία σχέση με το κοινό των άλλων 2 τραγουδιστριών. Δεν μπορώ να κατηγορήσω τον καλλιτέχνη για το κοινό που μαζεύει στις συναυλίες του. Όμως μετά την απαίσια συμπεριφορά που δέχτηκα από το κοινό ενός στρέιτ άντρα καλλιτέχνη κατάλαβα πως η μόνη λύση είναι να μην ξανά πάω σε συναυλία του Abel ή όποιου άλλου στρέιτ άντρα ακούω. 

Εντάξει δεν θα αφήσω το απολίτιστο κοινό ενός στρεέιτ άντρα καλλιτέχνη να μου χαλάσει το αγαπημένο μου πράγμα, τις συναυλίες. Απλά δεν θα είμαι στην αγαπημένη μου θέση, κάτω στο κοινό πρώτη σειρά για να βλέπω όσο πιο κοντά γίνεται τον καλλιτέχνη. Θα είμαι πάνω στις θέσεις για να έχω όσο λιγότερη επαφή γίνεται με το κοινό.

Όσα έγιναν στο pit

Πριν πάω να πω όσα έγιναν και ότι άκουσα και όσα αντιλήφθηκα, θα σας δώσω λίγο να καταλάβετε τι είναι το pit. Όπως αναφέρει το Ticketmaster, το pit (ή αλλιώς front pit / golden pit) είναι ο ειδικά διαμορφωμένος όρθιος χώρος ακριβώς μπροστά από τη σκηνή. Προσφέρει την πιο κοντινή πρόσβαση στον καλλιτέχνη, διαθέτει συνήθως ξεχωριστό εισιτήριο υψηλότερης τιμής και χαρακτηρίζεται από έντονο παλμό, πολυκοσμία και ενέργεια.

Όπως μπορείτε να καταλάβετε είσαι σαν παστή σαρδέλα αλλά βρίσκεσαι και δίπλα ακριβώς από την σκηνή. Υπάρχουν διαφορετικά εισιτήρια για το pit. Άλλες τιμές θα πληρώσεις για να είσαι κοντά σε ένα κομμάτι της σκηνής, άλλο πακέτο ισχύει για να μπεις πρώτος στο στάδιο και να πιάσεις το «κάγκελο» και να είσαι πρώτη σειρά.

Και για να υπάρχει ασφάλεια, ηρεμία και όχι ξύλο πρέπει πάντα να αποδέχεσαι τη θέση που έχεις πληρώσει ή την θέση που κέρδισες επειδή περίμενες έξω από το στάδιο από το πρωί ή επειδή αποφάσισες να εμφανιστείς τελευταία στιγμή. Εγώ και πλήρωσα για να μπω νωρίτερα και είχα VIP εισιτήριο αλλά είχα φτάσει στο στάδιο από τις εφτά και κατασκήνωσα απ’ έξω για να είμαι πρώτη (όταν κατασκηνώνεις πάντα σου βάζουν αριθμούς στο χέρι για να μπορείς να καταλάβεις ποιος επένδυσε χρόνο για να είναι εκεί).

Δυστυχώς ο χρόνος και τα λεφτά μου δεν εκτιμήθηκαν από τους υπόλοιπους φανς στο pit. Όσο ήμασταν μόνο οι VIP υπήρχε μια μικρή ηρεμία πάλι μερικοί ήθελαν να πάνε μπροστά αλλά με ένα σπρώξιμο καταλάβαιναν. Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν άρχισα να ακούω ξανά ελληνικά. Καλά τα είχα αφήσει στην αναμονή για να μπω μέσα στο στάδιο. Δυστυχώς η βαλκανική κουλτούρα των μπουζουκιών συνεχίστηκε και μέσα, με έναν Έλληνα τυπά με απλό εισιτήριο να απειλεί πως θα παίξει ξύλο με τους VIP για να πάει μπροστά. Πριν καν βγει στη σκηνή ο The Weeknd, με έσπρωχναν, έβαζαν τα χέρια τους στα κάγκελα και έβλεπα πως όσοι προσπαθούσαν να μου πάρουν την θέση δεν είχαν ούτε νούμερο στο χέρι τους αλλά ούτε βραχιόλι VIP.

Το αποκορύφωμα φυσικά ήρθε όταν βγήκε. Ξαφνικά από εκεί που πίσω μου είχα κυρίως γυναίκες γυρνάω και βλέπω 10 Ινδούς και 3 Ινδές, με την μια να μας σπρώχνει και να λέει δεν μπορώ να δω. Όταν της είπαμε όχι ξεκίνησε να μας σπρώχνει και παραλίγο να μας χτυπήσει. Το σπρώξιμο, οι βρισιές, η μπόχα συνέχισαν μέχρι να αναγκαστώ να φωνάξω σεκιούριτι. Βεβαία απλά ηρέμησαν μετά τις παρατηρήσεις που δέχτηκαν αλλά εμένα η διάθεση μου είχε ήδη χαλάσει.

Αυτή την συμπεριφορά δεν την έχω δεχτεί σε σόου όπου το κοινό αποτελούνταν μόνο από γυναίκες και γκέι άντρες. Την δέχτηκα από στρέιτ ζευγάρια, από άντρες τριτοκοσμικών χωρών (και βάζω και την Ελλάδα εδώ μέσα) και από γκόμενες που ήθελαν να βγάλουν ωραία στορύ και δεν ήξεραν ούτε ένα τραγούδι. Φυσικά και οι διπλανοί μου που βρίσκονταν στην πρώτη σειρά χρειάστηκε να φωνάξουν και να απομακρύνουν τους από πίσω μας, αυτό δεν έγινε μόνο σε εμένα και ούτε μόνο στο δικό μου show. Όταν γύρισα στην Ελλάδα είδα πως και άλλες κοπέλες που πήγαν σε άλλα show του The Weeknd δέχτηκαν επιθέσεις, παρόμοιες με τις δικές μου.

Και αυτό δεν το βίωσα  σε συναυλίες που τραγουδούσαν γυναίκες, οι οποίες έχουν για κοινό σχεδόν αποκλειστικά άλλες γυναίκες ή γκέι άντρες.

Για αυτό στρειτς δεν θα μου χαλάσετε εσείς την εμπειρία και την στιγμή που περιμένω όλο τον χρόνο. Θα αλλάξω εγώ θέση και σφαχτείτε εσείς κάτω που νομίζετε πως είστε και κάτι καλύτερο.