Στον… τάκο ο μεγάλος ηττημένος, ο Ντόναλντ Τραμπ

• Μερικές σκέψεις για το μεγάλο γεγονός των ημερών, το ηχηρό πολιτικό χαστούκι που έφαγε ο “Πλανητάρχης”!
• Ο καθένας βγάζει τα δικά του συμπεράσματα για τις αμερικανικές εκλογές, συνήθως αυτά που τον βολεύουν.
• Άραγε τί θα γινόταν εάν είχαμε και στην Ελλάδα midterm elections;

Παραθέτω τα πιο εύστοχα και χαρακτηριστικά σχόλια δημοσιογράφων και ΜΜΕ για το εκλογικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ:

Reuters: «Ο πληθωρισμός είναι πολιτικό δηλητήριο».

Le Monde: «Ο Τραμπ σπατάλησε το κεφάλαιό του αναζωπυρώνοντας τον πληθωρισμό με δασμούς και τραβώντας τη χώρα του σε έναν νέο πόλεμο που δεν μπορεί να κερδηθεί».

Reuters. Οι ψηφοφόροι δεν ψήφισαν ιδεολογία, ψήφισαν βενζίνη και σούπερ μάρκετ.

USA Today: «Οι Ρεπουμπλικάνοι αξίζουν την βαριά ήττα… Η εντολή που έδωσαν οι ψηφοφόροι το 2024 έχει σε μεγάλο βαθμό σπαταληθεί. Είδαν πώς (ο Τραμπ) πέρασε από τις επιτυχίες το 2025 σε ένα 2026 με το ένα αμήχανο λάθος μετά το άλλο»

CNN: «Μία από τις πιο τεράστιες απορρίψεις ενός εν ενεργεία προέδρου στη σύγχρονη ιστορία… Οι ψηφοφόροι είχαν την ευκαιρία να κρίνουν τις αυτοκρατορικές καταχρήσεις εξουσίας του Τραμπ, τον μη δημοφιλή πόλεμο του στο Ιράν, την αποτυχία του στο κόστος ζωής»

Ringer: «Η φούσκα έσκασε, το ξόρκι έσπασε… Ο χειρότερος πρόεδρος στην αμερικανική ιστορία καταστράφηκε ως πολιτική δύναμη… Ο έλεγχός του πάνω στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα εξαρτιόταν από την αντίληψη ότι η υποστήριξή του μπορούσε να φτιάξει ή να καταστρέψει έναν υποψήφιο. Αυτή η αντίληψη τελείωσε. Κατέβασε τους λιγότερο ελκυστικούς υποψηφίους που μπορεί κανείς να φανταστεί και πλήρωσε γι’ αυτό.

Στάθης Καλύβας: Σπουδαία η σημερινή μέρα γιατί δείχνει την διορθωτική δύναμη της δημοκρατίας. Ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε την δεύτερη αυτή θητεία του σαν να μην υπάρχει αύριο, επιχειρώντας με διάφορους τρόπους να καταλύσει το αμερικανικό δημοκρατικό πολίτευμα. Δεν του βγήκε τον πρώτο χρόνο, όμως διέστρεψε το πολίτευμα. Η αμετροέπεια του συνέβαλε στη σημερινή συντριπτική του ήττα που είναι τέτοια ώστε να μην του αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης του αποτελέσματος. Από δω και μπρος θα αρχίσει το ξήλωμα αυτής της αρρωστημένης κατάστασης. Δεν θα είναι εύκολη διαδικασία, αλλά είναι απαραίτητη και θα προχωρήσει.

Μόλις δύο χρόνια πριν, ο Ντόναλντ Τραμπ κατεδάφιζε το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ, κερδίζοντας τις εκλογές για τον Λευκό Οίκο. Τότε είχε εμφανιστεί ως ο μαχητής της πατρίδας, ο άνθρωπος, τον οποίο η διαπλοκή δεν τον… κρατάει από πουθενά, άρα μπορεί ανεπηρέαστος να εργαστεί για τον Λαό! Και όχι για τους ολιγάρχες και τους γραφειοκράτες που δεν διστάζουν να σύρουν τις ΗΠΑ σε πολέμους, το λογαριασμό των οποίων τελικά πληρώνει ο απλός και αθώος αμερικανός πολίτης.

Ο πολύς Τραμπ εμφανιζόταν ως ο μόνος ικανός να νικήσει την διαπλοκή και την γραφειοκρατία…

Έτσι κέρδισε.

Σήμερα, δύο χρόνια μετά, τίποτε δε θυμίζει εκείνο το αφήγημα. Τα όσα έλεγε ο Τραμπ τότε, δεν υπάρχουν πουθενά τώρα, σε καμία πολιτική πλατφόρμα.

Όσοι ήθελαν τότε την ανατροπή, σήμερα σκέφτονται ότι θα έπρεπε να είχαν σκεφτεί λίγο καλύτερα και πριν τα δώσουν όλα για την ανατροπή να είχαν λύση για την επόμενη μέρα. Πάντα πρέπει να ξέρεις τι θα βάλεις στη θέση αυτού που θα ανατρέψεις, πριν το ανατρέψεις…

Γιατί, πάντα αυτοί οι τύποι, που εμφανίζονται ως έτοιμοι να τα τινάξουν όλα στον αέρα, να πατάξουν την διαφθορά, να στριμώξουν τους ισχυρούς και να ηγηθούν μίας ηθικής επανάστασης, είναι ανίκανοι για τα βασικά…

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο σοβαρό: άραγε τι θα γινόταν εάν είχαμε και στην Ελλάδα ενδιάμεσες εκλογές;

Πως θα λειτουργούσε αυτός ο θεσμός στην Ελλάδα;

Θα κυριαρχούσε η διάθεση των εκλογέων να αποδοκιμάσουν μία κυβέρνηση για τις αστοχίες της; Και μία τέτοια αποδοκιμασία, άραγε, πώς θα γινόταν αποδεκτή από την (όποια) κυβέρνηση;

Το αμερικανικό πολιτικό σύστημα μοιάζει ικανό να αυτογιατρεύεται, ακόμη κι όταν η ανάδειξη ενός τύπου σαν τον Τραμπ μαρτυρά την πλήρη αποτυχία του…