Μία Τουλίπα «άνθισε» στη Ρουάντα – Η δύναμη του «μαζί» σε έναν κόσμο άνισο
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στη θεματική έκδοση του theopinion.gr ΦΙΛΟΤΙΜΩ
Σοφία Πρώιου 
Στην καρδιά της Αφρικής, στη Ρουάντα, εκεί όπου η καθημερινότητα δοκιμάζεται από ελλείψεις αλλά ανθίζει μέσα από τα χαμόγελα των παιδιών, μια αυθόρμητη απόφαση μετατράπηκε σε αποστολή ζωής. Η εθελοντική ομάδα Tulip Tree δεν γεννήθηκε μέσα από έναν μακρόπνοο σχεδιασμό, αλλά μέσα από ένα βλέμμα που δεν μπορούσε πια παρά να κοιτά κατάματα την πραγματικότητα.
Η Βασιλική Σωτηροπούλου, μία από τις ιδρύτριες της ομάδας, θυμάται τη στιγμή που όλα πήραν τον δρόμο τους: «Όταν βλέπεις μια ανάγκη κατάματα, δεν μπορείς να κάνεις πως δεν την είδες. Ειδικά όταν συνειδητοποιήσαμε ότι ελάχιστα χρήματα, μπορούσαν να κάνουν σημαντική διαφορά στη ζωή ενός παιδιού». Σε εκείνη τη συνειδητοποίηση, ένα αυθόρμητο ταξίδι έπαψε να είναι γεωγραφικό, έγινε αποστολή ζωής.
Οι εικόνες που κουβαλά μαζί της δεν είναι εντυπωσιακές με την κλασική έννοια. Είναι μικρές, σχεδόν αθόρυβες στιγμές που όμως αλλάζουν τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο. «Όταν βλέπεις έναν έφηβο να τρέχει για κάτι τόσο απλό όσο ένα στυλό με την ελπίδα και την προσμονή στα μάτια, καταλαβαίνεις ότι η αξία των πραγμάτων δεν βρίσκεται στο μέγεθός τους αλλά στη σημασία που έχουν για κάποιον». Είναι οι στιγμές που, όπως λέει, «δεν σε συγκινούν μόνο, σε καλούν να επανεξετάσεις τις δικές σου προτεραιότητες».
Ένα σχολείο στη Ρουάντα
Η Ρουάντα στην ανατολική Αφρική είναι μια χώρα πανέμορφη, πεντακάθαρη, με πολλά νερά και ασφαλής. Έχει έκταση περίπου όση η Μακεδονία και η Θράκη, ο πληθυσμός της όμως φτάνει τα 14 εκατομμύρια, εκ των οποίων το 35% είναι παιδιά 13-15 ετών! Μετά τον αιματηρό εμφύλιο που οδήγησε στη γενοκτονία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, τη δεκαετία του ‘90, η Ρουάντα προσπαθεί να ορθοποδήσει, επενδύοντας όμως και σε πολιτικές κοινωνικής συνοχής και συμφιλίωσης.
Η βοήθεια των ανθρώπων της Tulip Tree κατευθύνθηκε τελικά στην ανακατασκευή και τη λειτουργία ενός σχολείου για περίπου 70 παιδιά προσχολικής ηλικίας στο Μουκούγιου. Το εγκαταλειμμένο σχολείο, με έξοδα της Tulip tree, ανακαινίστηκε, εξοπλίστηκε, απέκτησε παιδική χαρά. Κι όλα αυτά με 5.500 ευρώ, ενώ κάθε χρόνο για τα έξοδα λειτουργίας πρέπει να διασφαλίζονται περίπου 4.000 ευρώ, καθώς η οργάνωση θα καλύψει και επιδόματα – αμοιβές των δασκάλων – παιδαγωγών.
Ωστόσο, το έργο της ομάδας στη Ρουάντα δεν περιορίζεται στην υλική προσφορά. Αγγίζει κάτι βαθύτερο: την ίδια την έννοια της ανθρωπιάς. «Πίσω από την κάθε εικόνα υπάρχει μια αλήθεια. Το αν σταθούμε να τη δούμε, συχνά έχει να κάνει με τις προτεραιότητες και τις αξίες του καθενός μας. Η ανθρωπιά δεν είναι μια σταθερή κατάσταση· είναι μια καθημερινή επιλογή που επιβεβαιώνεται μέσα από τις πράξεις μας», σημειώνει η ίδια.
Η εκπαίδευση αποτελεί τον πυρήνα αυτής της προσπάθειας, όχι ως προνόμιο, αλλά ως δικαίωμα. Στις σχολικές αίθουσες όπου η γνώση γίνεται υπόσχεση για το μέλλον, τα μικρά παιδιά, τριών έως έξι ετών, γίνονται οι πιο ουσιαστικοί δάσκαλοι. «Τα μικρά παιδιά της Ρουάντας είναι γεμάτα χαρά και όνειρα. Σου μαθαίνουν να επαναπροσδιορίζεις τι έχει πραγματικά αξία, τι είναι ουσιαστικό».
Και μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η ανάγκη συνυπάρχει με τη χαρά, γεννιέται το καύσιμο της συνέχειας. «Μα αυτή καθαυτή η συνθήκη της χαράς είναι που σου δίνει τη δύναμη και μεγαλώνει το πάθος», λέει η Βασιλική Σωτηροπούλου, αποκαλύπτοντας ότι η αντοχή στον εθελοντισμό δεν πηγάζει από την αίσθηση του καθήκοντος, αλλά από τη ζωντανή σχέση με τους ανθρώπους.
Το μήνυμα που θα ήθελε να φτάσει σε κάθε αναγνώστη είναι απλό, σχεδόν σιωπηλό, αλλά βαθιά πολιτικό: «Ο τόπος γέννησης εξακολουθεί να διαμορφώνει τις ευκαιρίες ενός ανθρώπου. Το ότι βρεθήκαμε στη μία πλευρά αυτής της πραγματικότητας είναι θέμα τύχης. Γι’ αυτό, δημιουργούμε ευκαιρίες που μακροπρόθεσμα αλλάζουν την πορεία ενός παιδιού στη ζωή».
Σε έναν κόσμο που συχνά συνηθίζει στην εικόνα της ανάγκης, το έργο της Tulip Tree λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι ο εθελοντισμός δεν είναι μια πράξη φιλανθρωπίας στιγμής. Είναι μια διαρκής επιλογή να βλέπεις, να στέκεσαι, να δρας. Είναι η απόφαση να αφήνεις ένα μικρό αποτύπωμα σε μια ζωή που, με τη σειρά της, θα ανοίξει δρόμους για πολλές ακόμη.
Και τελικά, ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική αλλαγή: όχι μόνο στις ζωές των παιδιών στη Ρουάντα, αλλά και στις καρδιές εκείνων που επέλεξαν να μην κοιτάξουν αλλού.
