Οι «αθέατοι» πρωταγωνιστές του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Ο παλμός μιας μεγάλης κινηματογραφικής διοργάνωσης δεν χτυπά μόνο στις σκοτεινές αίθουσες ούτε περιορίζεται στα κόκκινα χαλιά και στις λαμπερές πρεμιέρες. Χτυπά στους διαδρόμους, στα φουαγιέ, στα ταμεία, στις ουρές των θεατών. Στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, ο παλμός αυτός αποκτά πρόσωπο μέσα από τους εθελοντές, που βρίσκονται πάντα και παντού, στηρίζοντας καθημερινά τη διοργάνωση με ενέργεια και συνέπεια.

Φωτογραφίες: Βασίλης Βερβερίδης

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους οργανισμούς της πόλης που έχουν αξιοποιήσει επί σειρά ετών τόσο αποτελεσματικά, με γνώση και σύστημα την ορμή και το κέφι τόσων εθελοντών. Από την υποδοχή των θεατών και τη διαχείριση των αιθουσών μέχρι τη στήριξη των καλεσμένων και τη γραμματειακή υποστήριξη, αποτελούν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη διοργάνωση και το κοινό. Στο 66ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τον περασμένο Νοέμβριο, 262 εθελοντές βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της διοργάνωσης, ενώ στο φετινό 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (5–15 Μαρτίου 2026) συμμετέχουν 246.

Ο εθελοντισμός αποτελεί διαχρονικά βασικό πυλώνα των δύο Φεστιβάλ. Δεν πρόκειται απλώς για μια πρακτική ανάγκη υποστήριξης της διοργάνωσης, αλλά για μια ζωντανή κοινότητα που ανανεώνεται κάθε χρόνο. Φοιτητές, νέοι επαγγελματίες, σινεφίλ και μη κάθε ηλικίας ενώνουν τις δυνάμεις τους και γίνονται κομμάτι μιας εμπειρίας που ξεπερνά τα όρια μιας πολιτιστικής εκδήλωσης.

Όπως επισημαίνει στο ΦΙΛΟΤΙΜΩ η συντονίστρια του τμήματος εθελοντισμού του Φεστιβάλ, Στέλλα Καραγιαννίδου: «Ο εθελοντισμός αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Είναι η δύναμη πίσω από τη διοργάνωση, οι άνθρωποι που με τη θετική τους διάθεση και το ομαδικό πνεύμα συμβάλλουν καθημερινά στη μοναδική ατμόσφαιρα των Φεστιβάλ. Πιστεύουμε σε ένα περιβάλλον ανοιχτό, συμμετοχικό και δημιουργικό, όπου οι εθελοντές δεν υποστηρίζουν απλώς, αλλά γίνονται ενεργό μέρος της εμπειρίας, της μάθησης και της κινηματογραφικής γιορτής που μοιραζόμαστε κάθε χρόνο με την πόλη και τους επισκέπτες της».

Η εμπειρία αποτυπώνεται πιο ζωντανά μέσα από τα λόγια όσων το έζησαν ή το ζουν. Ο Βασίλης Γουγουτσάς συμμετέχει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά φέτος – και στις δύο, μάλιστα, διοργανώσεις – παρά το απαιτητικό του επαγγελματικό πρόγραμμα. «Είμαι μηχανολόγος μηχανικός και δουλεύω κανονικά, καθημερινά από τις 7.30 έως τις 4 το απόγευμα περίπου. Το απόγευμα, όμως, έρχομαι κατευθείαν στο Φεστιβάλ. Είναι κουραστικό, 2 με 5 ώρες κάθε μέρα στα Βραβεία Κοινού, αλλά σε γεμίζει τόσο πολύ! Νιώθεις ότι συμβάλλεις σε κάτι σημαντικό. Η συνεισφορά σου κάνει διαφορά κι αυτό το βλέπεις». Έχοντας περάσει και από διοργανώσεις όπως το TEDx, βρήκε στο Φεστιβάλ μια δημιουργική, καλλιτεχνική διέξοδο που ταίριαξε περισσότερο στον ίδιο. «Γνωρίζεις ενδιαφέροντες ανθρώπους, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, καλλιτέχνες – μπαίνεις σε έναν άλλο κόσμο. Για μένα είναι η ισορροπία ανάμεσα στη δουλειά και σε κάτι πιο δημιουργικό που έχω ανάγκη στην ζωή μου».

Ξεφυλλίστε το ΦΙΛΟΤΙΜΩ εδώ!

Αντίστοιχα, η Ευαγγελία Μακρή, εθελόντρια για 4 συνεχή έτη και στις δύο διοργανώσεις του Φεστιβάλ, πριν 10 περίπου χρόνια στο 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου, θυμάται: «Ήταν εθιστικό. Δούλευα παράλληλα, τέσσερις ώρες την ημέρα, αλλά δεν το ένιωθα σαν κούραση. Ήμουν στα Βραβεία Κοινού και στη γραμματεία, σε άμεση επαφή με τον κόσμο, και κάθε μέρα ήταν διαφορετική. Γνώρισα ανθρώπους που δεν θα πίστευα ποτέ ότι θα γνωρίσω από κοντά. Υπήρχε μια αύρα, ένα “πάμε να περάσουμε ωραία” που σε παρέσυρε. Τα πάρτι, οι συναντήσεις, μια γιορτή! Το αναπολώ σαν μια υπέροχη εμπειρία. Αυτό το να δίνεις χωρίς να περιμένεις κάτι και να βλέπεις ότι έχει αποτέλεσμα είναι ανεκτίμητο». Η Ευαγγελία Μακρή σταμάτησε να είναι εθελόντρια στο Φεστιβάλ όταν χρειάστηκε να μετακομίσει στην Αθήνα για επαγγελματικούς λόγους και δεν κρύβει -αστειευόμενη – την…ζήλεια της για τους τωρινούς εθελοντές

Τέτοιες μαρτυρίες αποκαλύπτουν ότι ο εθελοντισμός δεν είναι απλώς μια οργανωτική ανάγκη, αλλά μια βαθιά προσωπική εμπειρία. Οι εθελοντές είναι συχνά οι πρώτοι που θα καλωσορίσουν έναν διεθνή επισκέπτη, αυτοί που θα λύσουν απορίες, θα διαχειριστούν απρόοπτα με ψυχραιμία. Γίνονται πρεσβευτές της πόλης, μεταφέροντας το ιδιαίτερο πνεύμα της Θεσσαλονίκης σε κάθε γωνιά του Φεστιβάλ.

Πάνω απ’ όλα, όμως, κυριαρχεί η αίσθηση της κοινότητας. Πρόσωπα, ιστορίες, φιλίες που γεννιούνται στα διαλείμματα, στιγμές έντασης πριν από μια πρεμιέρα και η ικανοποίηση στο τέλος μιας γεμάτης ημέρας.

Σε μια εποχή όπου η συλλογικότητα δοκιμάζεται, ο εθελοντισμός στα δύο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης υπενθυμίζει τη δύναμη της συνεργασίας. Πίσω από κάθε γεμάτη αίθουσα και κάθε θερμό χειροκρότημα, υπάρχει μια αθόρυβη αλλά καθοριστική παρουσία: άνθρωποι που προσφέρουν χρόνο, ενέργεια και ενθουσιασμό, μετατρέποντας μια διοργάνωση σε κοινή γιορτή. Και ίσως αυτό να είναι το πιο κινηματογραφικό στοιχείο απ’ όλα — η συλλογική δημιουργία μιας εμπειρίας που μένει αξέχαστη.

Από την υποδοχή των θεατών και τη διαχείριση των αιθουσών μέχρι τη στήριξη των καλεσμένων και τη γραμματειακή υποστήριξη, οι εθελοντές αποτελούν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη διοργάνωση και το κοινό.