Θεοδώρα Λειψιστινού: Από το δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης στο δωρεάν φροντιστήριο
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη θεματική έκδοση του theopinion.gr ΦΙΛΟΤΙΜΩ
Δήμητρα Τσάτσου 
Τη γνωρίζουμε ως δημοτική σύμβουλο και πρώην αντιδήμαρχο Θεσσαλονίκης. Η ίδια συστήνεται ως φιλόλογος, αλλά στην πραγματικότητα η Θεοδώρα Λειψιστινού είναι περισσότερα. Είναι η ψυχή του «Ελλήνιον», της εθελοντικής οργάνωσης που ξεκίνησε το 2002, κάνοντας δωρεάν μαθήματα (με συνέπεια και όχι περιστασιακά) σε μαθητές λυκείου για να πετύχουν στις πανελλήνιες.
Σε μια εποχή όπου το «εγώ» δυστυχώς πολλές φορές μπαίνει πάνω από το «εμείς», η εκπαιδευτικός και δημοτική σύμβουλος Θεσσαλονίκης, Θεοδώρα Λειψιστινού, επιλέγει σταθερά να στέκεται δίπλα στους ανθρώπους.
Από τη συμμετοχή της σε διεθνείς αποστολές σε Αιθιοπία και Πακιστάν, το εργαστήρι λόγου στις Φυλακές Διαβατών μέχρι το χωριό της Πελεκάνος, Κοζάνης όπου διοργανώνει τις «Μέρες Γιορτών Βοϊου Πέλεκον» εδώ και δέκα χρόνια, αναδεικνύοντας την περιοχή ιστορικά και πολιτιστικά, η διαδρομή της έχει έναν κοινό παρονομαστή: την πίστη ότι η πραγματική αλλαγή χτίζεται με εμπιστοσύνη και σεβασμό. «Η προσφορά μάς υπενθυμίζει ότι η κοινωνία δεν είναι άθροισμα μονάδων, αλλά ζωντανός ιστός σχέσεων», τονίζει μιλώντας στο ΦΙΛΟΤΙΜΩ.
Στάση ζωής
Για την ίδια η κοινωνική προσφορά δεν είναι μια πράξη φιλανθρωπίας, είναι στάση ζωής. «Είναι τρόπος ζωής να στέκεσαι μέσα στον κόσμο, να συναντάς τον άλλο, να τον ακούς, να τον σέβεσαι και να τον αναγνωρίζεις», αναφέρει χαρακτηριστικά. Ακόμη και μια μικρή πράξη, ένα χαμόγελο, μια καλημέρα, ένα βλέμμα αποδοχής, μπορεί να αλλάξει τη μέρα, ίσως και τη ζωή ενός ανθρώπου και όταν αυτές οι μικρές πράξεις πολλαπλασιάζονται, τότε αλλάζει και η κοινωνία.
Από τους Καλάς στο σήμερα
Η εθελοντική της δράση τής έμαθε να βλέπει πίσω από αριθμούς και στατιστικά, τις αληθινές ανθρώπινες ιστορίες, όπως όταν βρέθηκε στη φυλή των Καλάς στο βορειοδυτικό Πακιστάν, δίπλα σε παιδιά ορφανά πολέμου στην Αιθιοπία και σε κοινότητες Ρομά και Πομάκων για την ίδια όπως εξηγεί, «η αλλαγή δεν επιβάλλεται, χτίζεται με παρουσία, χρόνο και υπομονή». Η Θεοδώρα Λειψιστινού έμαθε να ακούει πριν αποφασίσει και να προσφέρει χωρίς να επιβάλλεται.
Καθοριστικό κεφάλαιο στην πορεία της αποτέλεσαν οι Φυλακές Διαβατών, όπου για δεκαπέντε χρόνια, το εργαστήρι λόγου που δημιούργησε εξελίχθηκε σε χώρο πολιτισμού και δημιουργίας, μαζί με τους κρατούμενους έγραψαν τέσσερα βιβλία, διοργάνωσαν εκθέσεις ζωγραφικής, έδωσαν χρώμα στους τοίχους κι άνοιξαν ένα «παράθυρο» τέχνης. «Εκεί κατάλαβα ότι η τέχνη και η συνεπής στήριξη δεν είναι πολυτέλεια· είναι μέσο επιβίωσης, επαναπροσδιορισμού και ελπίδας», σημειώνει.
Δεν κρύβει και τη δύσκολη πλευρά της διαδρομής. «Η στιγμή που συνάντησα έναν μαθητή μου μέσα στις φυλακές Διαβατών. Ένιωσα τότε ότι η γη έφυγε κάτω από τα πόδια μου και το βάρος της ευθύνης ήταν ασήκωτο. Η μεγαλύτερη δυσκολία σε αυτή τη διαδρομή ήταν και παραμένει η συναισθηματική φθορά. Υπέφερα πολύ στις φυλακές, ιδιαίτερα με τους ανήλικους κρατούμενους. Ένιωθα να αρρωσταίνω βλέποντας νέους εγκλεισμένους, να βαραίνει η ψυχή μου από τη θλίψη και τον πόνο που βίωναν. Αλλά και στιγμές χαράς όπως, όταν ένα παιδί στο Κοινωνικό Φροντιστήριο που αποκτά αυτοπεποίθηση και πιστεύει ξανά στον εαυτό του, μου υπενθυμίζουν γιατί αξίζει να συνεχίζεις, ακόμη κι όταν ο πόνος είναι αληθινός και βαθύς», εξομολογείται.
Η ανάγκη για κοινωνική δράση γεννήθηκε από τα παιδικά της χρόνια στον Πελεκάνο Βοΐου, έμαθε από τους γονείς της να στέκεται δίπλα στον άλλον. Ως εκπαιδευτικός, μετέτρεψε αυτή την αξία σε πράξη. Το 2011 μέσα στην οικονομική κρίση συνέβαλε στη δημιουργία του Κοινωνικού Φροντιστηρίου «Ελλήνιον», που συνεχίζει μέχρι σήμερα να προσφέρει ίσες ευκαιρίες μάθησης.
Η εμπειρία του εθελοντισμού διαμόρφωσε και τη θητεία της κι ως αντιδήμαρχος παιδικής και οικογενειακής μέριμνας. «Ο εθελοντισμός με προετοίμασε να βλέπω την πολιτική ως πράξη φροντίδας», αναφέρει.
«Με επιμονή και συνεργασία ολοκληρώθηκαν εργασίες σε παιδικούς σταθμούς που εκκρεμούσαν δεκαετίες, αλλά παράλληλα αναπτύχθηκαν δράσεις για τα δικαιώματα του παιδιού και συνεργασίες με το Μέγαρο Μουσικής, το Κρατικό Θέατρο και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας για να φέρουμε πολιτισμό και εκπαίδευση στην καθημερινότητα των παιδιών , των πολιτών, δημιουργώντας ευκαιρίες για συμμετοχή και καλλιέργεια της κοινωνικής συνείδησης», υπογραμμίζει. Σε έναν κόσμο που κινείται γρήγορα, η Θεοδώρα Λειψιστινού επιλέγει να σταματά, να ακούει και να προσφέρει.
Η διαδρομή της έχει έναν κοινό παρονομαστή: την πίστη ότι η πραγματική αλλαγή χτίζεται με εμπιστοσύνη και σεβασμό. «Η προσφορά μάς υπενθυμίζει ότι η κοινωνία δεν είναι άθροισμα μονάδων, αλλά ζωντανός ιστός σχέσεων» λέει.
Η ίδια συστήνεται ως φιλόλογος, αλλά στην πραγματικότητα η Θεοδώρα Λειψιστινού είναι περισσότερα. Είναι η ψυχή του «Ελλήνιον», της εθελοντικής οργάνωσης που ξεκίνησε το 2002, κάνοντας δωρεάν μαθήματα σε μαθητές λυκείου.