Γιάννης Κατσαντώνης από Chefs for zero hunger: Μια παρέα με…καταστατικό
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη θεματική έκδοση του theopinion.gr ΦΙΛΟΤΙΜΩ
theopinion 
Μακριά από κάμερες και προβολή, μακριά από… α λα καρτ ευαισθησίες, μακριά από «γιορτινά τραπέζια» που στήνονται μόνο τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, μια παρέα ανθρώπων στη Θεσσαλονίκη, μια παρέα με… καταστατικό, φροντίζει να υπάρχει ζεστό φαγητό (και όχι μόνο) καθημερινά για όσους έχουν ανάγκη.
Οι «Chefs for zero hunger» βρίσκονται στην Θεσσαλονίκη και δεν είναι ένας επίσημος φορέας φιλανθρωπίας, αλλά μια «παρέα με… καταστατικό το οποίο γράφει ότι παρέχει φαγητό σε οποιονδήποτε το ζητήσει, ανεξαρτήτως χρώματος και φύλου», όπως λέει στο ΦΙΛΟΤΙΜΩ ο δημιουργός της, σεφ Γιάννης Κατσαντώνης.
Άλλωστε, ο ίδιος είναι ένα πρόσωπο που ζει και κινείται καθημερινά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αφού είναι ο ιδιοκτήτης του «Αργοφαγείο» και ambassador της παραδοσιακής γαστρονομίας «Θεσσαλονίκη προτεινόμενος γαστρονομικός προορισμός της UNESCO».
Η αδράνεια που φέρνει… δράση
Πώς ξεκίνησε η προσπάθεια; Την εποχή των μέτρων και της καραντίνας λόγω COVID, όταν όλα σταμάτησαν να λειτουργούν, όπως και τα συσσίτια διανομής τροφίμων και το μόνο που αντίκριζες ήταν κατεβασμένα ρολά και κλειστά μαγαζιά, μια παρέα φίλων αποφάσισε να βοηθήσει όλους αυτούς που έχουν πραγματικά πρόβλημα.
«Η ιδέα μού ήρθε τον καιρό της πανδημίας, όταν μπαίνοντας στο κλειστό μαγαζί μου, με σταμάτησε ένας κύριος και μου είπε: “μήπως μπορείτε να μου πάρετε μια σούπα να φάω;”. Τότε σκέφτηκα ότι αξίζει να κάνουμε μια προσπάθεια για να μη μένει κανένας νηστικός», αποκαλύπτει ο δημιουργός της ομάδας Γιάννης Κατσαντώνης.
Από τότε η παρέα έχει μαγειρέψει περισσότερες από 12.000 μερίδες φαγητού. Επίσης εξακολουθούν να σιτίζουν χαρτογραφημένους αστέγους. Η χαρτογράφηση ξεκινάει με τον εντοπισμό τους, ενώ αφού επιβεβαιώσουν πως πραγματικά πρόκειται για ανθρώπους που έχουν ανάγκη, ετοιμάζουν το φαγητό και το διανέμουν εκεί που ξέρουν ότι κοιμούνται και κινούνται. Αυτή την περίοδο η ομάδα δεν έχει αρκετούς χαρτογραφημένους αστέγους, αλλά είχε φτάσει μέχρι τα 140 άτομα την ημέρα.
Η βοήθεια πέρα από το φαγητό
«Η συνέχεια δόθηκε με αφορμή τον βομβαρδισμό της Βηρυτού, το 2020, όπου μετά από διαδικτυακό κάλεσμα που απήυθυνα μέσα σε ένα βράδυ, μαζευτήκαμε 25 μαγαζιά σε όλη την Ελλάδα, που για μια μέρα μαγειρεύαμε ειδικά ένα πιάτο, και τα λεφτά που μαζέψαμε από την αγορά αυτού του πιάτου, τα στείλαμε στη Βηρυτό για να στηριχθούν σπίτια και σχολεία. Ακολούθησαν διάφορες δράσεις, που “έδειξαν” τον δρόμο”, λέει ο Γιάννης.
Οι «Chefs for zero hunger» έχουν βοηθήσει με το έργο τους στους σεισμούς της Τουρκίας στέλνοντας υλικά, στις πυρκαγιές της Χαλκίδας με φάρμακα. Το κοινοτικό χαρτοπωλείο που διαθέτει η ομάδα κατάφερε να μαζέψει πάνω από 1000 στυλό και να τα αποστείλει στην Τανζανία, μια χώρα με μεγάλες ελλείψεις σε γραφική ύλη. Στην Ελλάδα, μόνο φέτος, δώρισαν σχολική ύλη σε 220 οικογένειες.
Επίσης έχουν στείλει μπάλες, τηλεκάρτες, μαξιλαροθήκες και σεντόνια στις φυλακές ανηλίκων στον Αυλώνα αλλά και τρόφιμα για το ορφανοτροφείο Θηλέων «Μέλισσα». Μάλιστα, όπως μας είπε ο Γιάννης, έχουν αναλάβει μια φορά τα έξοδα για την προμήθεια πετρελαίου στο ορφανοτροφείο, που κινήθηκαν στα 700€.
«Κανένας μόνος, κανένας νηστικός…»
Στη μεγάλη παρέα του «Chefs for zero hunger» δεν υπάρχουν μόνο μάγειρες και μαγείρισσες, αλλά συμμετέχουν και εθελοντές που στην «κανονική τους ζωή» είναι στελέχη τραπεζών, καταστηματάρχες, εκπαιδευτικοί, γιατροί, ψυχολόγοι, αρχιτέκτονες, συνταξιούχοι. Δεν είναι απαραίτητο όλα αυτά τα άτομα να μαγειρεύουν. Κάποιοι κάνουν τη διανομή, κάποιοι κινητοποιούν την ομάδα. Όσοι επαγγελματίες μάγειρες είναι στην ομάδα, δεν έχουν στόχο να διαφημίζουν τα δικά τους μαγαζιά. Σκοπός της παρέας είναι η εξάλειψη της πείνας και η ανακούφιση ευπαθών ομάδων.
Αυτονομία, η μεγαλύτερη ευλογία
Οι «Chefs for zero hunger» συνειδητά δεν θέλουν να γίνουν Μη Κυβερνητική Οργάνωση, ούτε να έχουν συνεργασίες με κοινότητες, κρατικούς φορείς και την Εκκλησία. Λειτουργούν μοναχικά, χαίρονται για αυτό και δεν θέλουν με τίποτα να χάσουν αυτό το παράδοξο πλεονέκτημα: «Είμαστε καμιά 50 άτομα, αποφασίζουμε μόνοι μας τις κινήσεις μας και δεν έχουμε – πώς να το πω – δεν έχουμε υποχρέωση ούτε σε εκκλησίες, ούτε σε δήμους και σε κοινότητες. Είμαστε αυτόνομοι, έχουμε δικιά μας αποθήκη, έχουμε δικά μας ρούχα, δικά μας sleeping bags. Μπορούμε να καλύψουμε τις ανάγκες αρκετών ανθρώπων».
Τα λόγια του Γιάννη, ενώ μου περιέγραφε πάνω κάτω μια μέρα δράστης για τους Chefs, μου έδωσαν να καταλάβω την ομορφιά αυτής της «αυτονομίας». Μιας αυτονομίας που τελικά είναι αυτή που φαίνεται πως δημιουργεί το ωραίο κλίμα στην ομάδα. Είναι στην ουσία μια παρέα φίλων που θέλουν ήσυχα και απλά να προσφέρουν ό,τι και όπου μπορούν. Με σκοπό, αυτή η προσφορά να έχει νόημα και να είναι αληθινά βοηθητική και να μη λειτουργεί μόνο για το φαίνεσθαι. «Όταν λειτουργείς σε συνδυασμό συναισθήματος και μυαλού, κάτι πάει καλά. Όταν αρχίζει και μπαίνει το έργο αλλού, τότε λίγο αρχίζει να… αρπάζει το φαγητό», λέει χαρακτηριστικά στο τέλος της κουβέντας μας ο Γιάννης.
ΜΟΤΟ
Στη μεγάλη παρέα του «Chefs for zero hunger» δεν υπάρχουν μόνο μάγειρες και μαγείρισσες, αλλά συμμετέχουν και εθελοντές που στην «κανονική τους ζωή» είναι στελέχη τραπεζών, καταστηματάρχες, εκπαιδευτικοί, γιατροί, ψυχολόγοι, αρχιτέκτονες, συνταξιούχοι.