Χαλκιδική: Μια γιορτή που κατέληξε σε φιάσκο!

Αρθρογραφεί στο TheOpinion η δημοσιογράφος Νικολέττα Μπούκα

Χίλιοι άνθρωποι όλων των ηλικιών περιμένουμε αποκλεισμένοι σε ένα ακατοίκητο νησάκι της Χαλκιδικής. Η μουσική έχει από ώρα τελειώσει και τα φώτα έχουν σβήσει. Το μοναδικό πλοίο της γραμμής που μπορεί να προσεγγίσει στο νησί έχει χωρητικότητα 294 άτομα. Όταν τελικώς φτάνει στο νησί, μια ξεχωριστή γιορτή καταλήγει σε φιάσκο.

Αυτά συνέβησαν το περασμένο Σάββατο στα Δρένια, το νησάκι απέναντι από την Αμμουλιανή, κατά τη διάρκεια της γιορτής που διοργάνωσε ο δήμος Αριστοτέλη με περίπου 450 χορευτές και χορεύτριες από τη Γεωργία, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων “Αριστοτέλεια”. Η γιορτή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, καθώς οι χορευτές και οι χορεύτριες έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και κέρδισαν το ζεστό χειροκρότημα και το θαυμασμό όλων μας.

Ωστόσο, όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος, ο δήμος δεν φρόντισε να διασφαλίσει ότι οι προσκεκλημένοι του θα αναχωρήσουν εγκαίρως και με ασφάλεια από το νησάκι για το λιμάνι της Τρυπητής. Κι έτσι 450 χορευτές, μεταξύ των οποίων παιδιά και έφηβοι, 50 προσκεκλημένοι δημοσιογράφοι, αλλά και ντόπιοι και τουρίστες εγκλωβιστήκαμε στο νησί.

Τα Δρένια εξυπηρετούνται μόνο από ένα πλοίο, το οποίο κάνει τη διαδρομή Τρυπητή-Δρένια και Δρένια-Τρυπητή σε συνολικά 70 λεπτά. Το πρώτο δρομολόγιο αναχώρησε γύρω στις 11 το βράδυ με επιβάτες μέλη των ΚΑΠΗ και ντόπιους κοντινών χωριών. Οι υπόλοιποι απλώς…περιμέναμε.

Γύρω στα μεσάνυχτα ήρθε το δεύτερο δρομολόγιο. Εκτυλίχθηκαν σκηνές απείρου κάλλους με ανθρώπους στριμωγμένους σαν άλλοι πρόσφυγες, χωρίς να μπορούν να πάρουν ανάσα, να περιμένουν να κατέβει η μπουκαπόρτα για να ανέβουν, όσοι προλάβουν, στο πλοίο. Διότι ήταν προφανές ότι δεν χωρούσαμε όλοι. Η χαρά και τα γέλια της γιορτής χάθηκαν και τη θέση τους πήραν η αγανάκτηση και ο θυμός. Φωνές, απειλές, σπρωξίματα, λιποθυμίες και μία νεαρή χορεύτρια που ποδοπατήθηκε κι έλαβε τις πρώτες βοήθειες. Οι προσκεκλημένοι από την Γεωργία αναρωτιούνταν αν αυτή είναι η ελληνική φιλοξενία. Το Λιμενικό αδυνατούσε να βάλει τάξη. Ο δήμαρχος ήδη είχε αναχωρήσει για μία άλλη υποχρέωση χωρίς καν να αναρωτηθεί πώς θα επιστρέφαμε όλοι εμείς στα σπίτια μας. Δεύτερο πλοίο δεν υπήρχε και οι λεγόμενες λάντζες δεν επιτρεπόταν να κάνουν δρομολόγια αργά το βράδυ. Τουλάχιστον έτσι μας είπαν. “Κάντε λίγη υπομονή” ήταν η απάντηση του δημάρχου Αριστοτέλη στο απεγνωσμένο τηλεφώνημα μίας διασώστριας.

Ως δεύτερη φουρνιά ήμασταν γύρω στη μία τα ξημερώματα στην Τρυπητή κι όσοι από εμάς έπρεπε να γυρίσουμε στην Θεσσαλονίκη, μπήκαμε στο πούλμαν που μας περίμενε και τελικά φτάσαμε στα σπίτια μας στις 4 τα ξημερώματα. Η τρίτη φουρνιά περίμενε το επόμενο δρομολόγιο του πλοίου.

Ωραίες οι εκδηλώσεις. Δεν λέω. Όμως η ανοργανωσιά και η αδιαφορία των υπευθύνων του δήμου όχι μόνο χάλασαν την όμορφη γιορτή, αλλά και δυσφήμισαν την περιοχή, όχι μόνο στους Έλληνες αλλά και στους προσκεκλημένους από τη Γεωργία. Όταν διοργανώνεις και καλείς επισήμως κόσμο, οφείλεις να είσαι καλός οικοδεσπότης και να έχεις προβλέψει και οργανώσει τα πάντα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια ώστε οι προσκεκλημένοι σου να μην ταλαιπωρηθούν και να φύγουν με τις καλύτερες εντυπώσεις. Για να έρθουν και πάλι στον τόπο σου. Αλλιώς το παιχνίδι έχει χαθεί και μένει μόνο μια κακή ανάμνηση.