Agent Provocateur: Μεταγραφές, κιτ προστασίας και το λογιστήριο της επανάστασης

Όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες, τόσο περισσότερο η πολιτική θυμίζει πολυκατοικία λίγο πριν από γενική συνέλευση. Όλοι δηλώνουν ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με κανέναν, όλοι έχουν ήδη αποφασίσει με ποιον δεν θα συνεργαστούν και, κατά έναν περίεργο τρόπο, όλοι συζητούν για το ποιος θα καθίσει πού όταν έρθει η ώρα.

Κι εγώ, ως καλός προβοκάτορας, απλώς παρατηρώ.

Κανείς δεν συνεργάζεται με κανέναν, ευτυχώς

Με διασκεδάζει αφάνταστα η προεκλογική ελληνική παράδοση των συνεργασιών. Όλοι ξεκινούν διαβεβαιώνοντας ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν με κανέναν. Μετά εξηγούν με ποιον θα μπορούσαν θεωρητικά να συνεργαστούν.

Ύστερα διευκρινίζουν υπό ποιες προϋποθέσεις δεν θα συνεργαστούν με αυτόν με τον οποίο προηγουμένως εξηγούσαν ότι ίσως συνεργαστούν. Και στο τέλος μάς λένε ότι όλα θα τα αποφασίσει ο λαός. Σωστά. Απλώς μέχρι να αποφασίσει ο λαός, οι υπόλοιποι έχουν κάνει ήδη τρεις γύρους διερευνητικών μεταξύ τους, δημοσίως και ιδιωτικώς.

Η πιθανότητα αυτοδυναμίας, το ΠΑΣΟΚ, μια ενδεχόμενη άρνηση Ανδρουλάκη και το σενάριο νέας κάλπης έχουν αρχίσει ήδη να σχηματίζουν το περίγραμμα μιας συζήτησης που κανείς επισήμως δεν θέλει να κάνει.

Άρα, φυσικά, όλοι την κάνουν.

Η αυτόνομη πορεία με αρκετές μεταγραφές

Στη Χαριλάου Τρικούπη επιμένουν στην αυτόνομη πορεία. Και πολύ καλά κάνουν. Μόνο που η αυτόνομη πορεία έχει αρχίσει να αποκτά αξιοσημείωτο ενδιαφέρον για επιβάτες από άλλες πολιτικές αφετηρίες.

Νέα πρόσωπα, ανοίγματα, παλιές γνωριμίες, στελέχη με προϋπηρεσία αλλού. Όλα χωρούν, αρκεί στο τέλος να ονομαστούν «διεύρυνση». Δεν έχω αντίρρηση. Απλώς κάθε φορά που ακούω τη λέξη διεύρυνση στην πολιτική, ψάχνω να δω ποιος άλλαξε κόμμα.

Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί ταυτόχρονα να μιλήσει περισσότερο για ακρίβεια, στεγαστικό, ρεύμα και οφειλές και λιγότερο για τον Τσίπρα. Λογικό.

Το δύσκολο είναι να ξεφύγεις από τον Τσίπρα όταν μεγάλο μέρος της συζήτησης γύρω σου αφορά ποιοι πρώην σύντροφοί του θα καταλήξουν τελικά πού.

Η επανάσταση πέρασε από το Δημοσιονομικό Συμβούλιο

Εδώ ομολογώ ότι συγκινήθηκα. Η νέα πολιτική αφήγηση του Αλέξη Τσίπρα θέλει περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, μεγαλύτερη αναδιανομή και σαφέστερη αριστερή ταυτότητα.

Μέχρι εδώ, όλα απολύτως φυσιολογικά. Μετά έρχεται η πραγματικότητα και ζητά κοστολόγηση. Και κάπως έτσι η επανάσταση ανοίγει Excel. Οι προγραμματικές προτάσεις περνούν από δημοσιονομικό έλεγχο, μελετώνται, ξαναμελετώνται και, όπου χρειάζεται, μπορεί να διορθώνονται.

Πολύ σωστά. Απλώς η εικόνα έχει τη γοητεία της. Το πρωί πολιτική ανυπακοή, το απόγευμα κελί Β27 στο φύλλο «Δαπάνες». Δεν βρίσκω τίποτε κακό σε αυτό. Ίσα ίσα. Θα έλεγα ότι είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου η πραγματικότητα κάνει πράγματι χρήσιμη αντιπολίτευση.

Το δύσκολο δεν είναι να βρεις υποψήφιο

Όλοι θέλουν δυνατά ψηφοδέλτια. Το πρόβλημα είναι ότι οι δυνατοί υποψήφιοι θέλουν και πιθανότητες εκλογής.

Κι εδώ αρχίζουν τα ωραία. Σε αρκετές περιφέρειες, ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης σημαίνει ότι τα κόμματα θα διεκδικούν μία έδρα και οι υποψήφιοι θα είναι πολλοί περισσότεροι από τις καρέκλες.

Μπορεί λοιπόν να βρεις όσα γνωστά ονόματα θέλεις. Μετά πρέπει να τους εξηγήσεις γιατί αξίζει να τρέχουν για μήνες, να ξοδέψουν χρήματα, να οργανώσουν γραφεία, να πάρουν σβάρνα πανηγύρια, καφενεία και κοπές πίτας για μια έδρα που πιθανόν θα πάει σε άλλον.

Η πολιτική διεύρυνση είναι υπέροχη ιδέα. Μέχρι να φτάσει η ώρα της σταυροδοσίας.

Η κομματική μετακόμιση θεραπεύει τη μνήμη

Ο Νίκος Φαραντούρης εμφανίζεται σήμερα πολύ αυστηρός απέναντι σε παλαιότερες επιλογές και φράσεις του Αλέξη Τσίπρα.Θεμιτό.

Στην πολιτική όλοι δικαιούνται να αλλάζουν γνώμη. Έχω μόνο μια μικρή παρατήρηση: η αλλαγή γνώμης γίνεται πολύ πιο εντυπωσιακή όταν συμπίπτει χρονικά με αλλαγή πολιτικής στέγης.

Είναι ένα φαινόμενο που έχω παρατηρήσει πολλά χρόνια τώρα. Μόλις κάποιος φύγει από ένα κόμμα, ανακαλύπτει ξαφνικά ότι πράγματα τα οποία ανεχόταν επί χρόνια ήταν εξαρχής απαράδεκτα.

Επιστημονικά πρέπει να πρόκειται για κάτι σαν αποτοξίνωση. Αλλάζεις γραφεία και καθαρίζει η μνήμη.

Η Ντόρα και το κιτ επιβίωσης

Η Ντόρα Μπακογιάννη είπε στην κόρη της για το περίφημο ευρωπαϊκό κιτ επιβίωσης και, όπως αφηγήθηκε, η αντίδραση ήταν περίπου «δεν ντρέπεσαι να λες τέτοια;». Εδώ σταματώ.

Διότι όταν η οικογενειακή κριτική είναι πιο αυστηρή από την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, ο προβοκάτορας οφείλει να δείχνει σεβασμό. Πάντως κρατώ την πληροφορία. Σε περίπτωση μεγάλης κρίσης, ξέρουμε πλέον ότι η Ευρώπη συνιστά νερό, φακό, μπαταρίες και κονσέρβες.

Η ελληνική οικογένεια στην υπηρεσία της πολιτικής προστασίας.

Και μια εταιρική εκδήλωση έγινε πολιτικό σενάριο

Τέλος, εμφανίστηκε ο Νίκος Δένδιας σε επιχειρηματική εκδήλωση και, όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν πολιτικούς συμβολισμούς. Στην Ελλάδα έχουμε φτάσει σε ένα επίπεδο πολιτικής ευαισθησίας όπου ακόμη και το ποιος κάθεται δίπλα σε ποιον σε μια αίθουσα μπορεί να θεωρηθεί μήνυμα για το 2027.

Δεν λέω ότι οι παρουσίες δεν έχουν σημασία. Λέω ότι, όσο πλησιάζουν οι εκλογές, σε λίγο θα διαβάζουμε πολιτικό ρεπορτάζ και από το seating plan.

Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό σημάδι ότι μπαίνουμε σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Όχι οι αφίσες.

Όταν ένα χειραψία γίνεται «σήμα», ένα τραπέζι γίνεται «κύκλος επαφών» και μια παρουσία σε εκδήλωση μετατρέπεται σε «μήνυμα με πολλούς αποδέκτες».Εγώ πάντως θα συνεχίσω να κοιτάζω.

Γιατί συνήθως το πιο ενδιαφέρον στην πολιτική δεν είναι εκείνο που δηλώνεται. Είναι εκείνο που όλοι προσπαθούν να δείξουν ότι δεν σημαίνει τίποτε.