Φαιδρά Πορτοκαλέα #068: Το καλάμι, το θαύμα, η παράνοια των ρυθμίσεων, οι Ράμπο, τα καΐκια, ο Σαμουήλ, η βάση IQ, το τραίνο φάντασμα και το κουίζ…

Όταν τα καλάμια τρώνε το έργο

Η αλαζονεία στην πολιτική δεν έρχεται με ντουντούκα. Μπαίνει σιγά σιγά. Πρώτα σε λένε «κύριε υπουργέ», μετά ανοίγουν πόρτες, μετά σε περιμένει αυτοκίνητο και κάπου εκεί αρχίζεις να πιστεύεις ότι δεν σε εξέλεξε ο κόσμος, αλλά σε κατέβασε ο Ύψιστος με ΦΕΚ και τότε αρχίζουν τα ωραία. 🎩

Η Ντόρα Μπακογιάννη είπε στους υπουργούς να «ξεκαβαλικέψουν». Καιρίδης, Πέτσας και Μαρινάκης μίλησαν επίσης για αλαζονεία, ελιτισμό και ύφος. Με απλά ελληνικά, κάποιοι στη Νέα Δημοκρατία έχουν αρχίσει να μιλούν στον κόσμο λες και του κάνουν χάρη που τον κυβερνούν. Λίγο ακόμα και θα του ζητήσουν να στέλνει και ευχαριστήρια κάρτα στο υπουργείο. 🐴

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πάντως, το έχει πει καθαρά, σεμνότητα, μέτρο, κανείς αναντικατάστατος. Και υπάρχει εδώ μια μεγάλη πολιτική αντίφαση. Επί των ημερών του έχουν προχωρήσει σοβαρές μεταρρυθμίσεις στο ψηφιακό κράτος, στη δημόσια διοίκηση, στην οικονομία και σε κρίσιμες υποδομές, αλλαγές που καταγράφονται και από διεθνείς οργανισμούς. Ακριβώς γι’ αυτό είναι πολιτικά παράλογο ένα πραγματικό μεταρρυθμιστικό έργο να πληρώνει τον λογαριασμό επειδή κάποιο στέλεχος ξύπνησε ένα πρωί και νόμισε ότι έγινε Μέγας Ναπολέων επειδή του έδωσαν υπουργικό γραφείο ή κάθεται σε  βουλευτικό έδρανο……. 🇬🇷

Το πρόβλημα είναι ότι ορισμένα στελέχη μόλις δουν κάμερα παθαίνουν πολιτική υπερβιταμίνωση. Ξεχνάνε γραμμή, μέτρο, κοινή λογική και ενίοτε ποιος τους έβαλε εκεί. Το μικρόφωνο γίνεται καθρέφτης και αρχίζουν να θαυμάζουν τον εαυτό τους.

Κι έτσι μπορεί μια κυβέρνηση να κάνει δέκα σωστά πράγματα και να έρθει ένας ξεχειλωμένος εγωισμός σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα να τα κάνει μαντάρα. Γιατί ο πολίτης αντέχει πολλά, φόρους, ουρές, ακρίβεια, αναμονές. Εκείνο που δεν χωνεύει είναι να τον περνάνε για χαζό.🧾

Η εξουσία έχει έναν πολύ απλό κανόνα. Η καρέκλα δεν ανήκει σε αυτόν που κάθεται πάνω της, του την έχει δανείσει προσωρινά ο πολίτης. Και όταν εκείνος αποφασίσει ότι αρκετά άκουσε, δεν χρειάζεται ούτε υπουργικό συμβούλιο ούτε ανασχηματισμός. Χρειάζεται μία κάλπη. 🗳️

«Ακόμη και στον ψηλότερο θρόνο του κόσμου, πάλι πάνω στα δικά μας οπίσθια καθόμαστε»

Μισέλ ντε Μονταίν, Γάλλος φιλόσοφος και δοκιμιογράφος

Θαύμα των 120 Δόσεων, όταν η Φαιδρά «προφήτευσε», η Κυβέρνηση άκουσε και το ΠΑΣΟΚ χαμογέλασε

Η πορτοκαλιά μας «Φαιδρά Πορτοκαλέα» και το theopinion.gr, δεν έχουμε γένια για να τα ευλογήσουμε, αλλά αν είχαμε, σήμερα θα τα χτενίζαμε με χρυσή χτένα! Θυμάστε που φωνάζαμε πρώτοι και καλύτεροι πανελληνίως,  πως εκείνο το αστείο με τις 72 δόσεις ήταν πιο «άπατο» κι από κουβά χωρίς πάτο; Που λέγαμε ξεκάθαρα ότι με τέτοιους όρους, το πρόγραμμα ήταν απλά εκτός τόπου και χρόνου και δεν επρόκειτο να συμμετάσχει ούτε ο πιο αισιόδοξος οφειλέτης; Ε, λοιπόν, δικαιωθήκαμε πανηγυρικά! 🔮

Και κάπου εδώ, οφείλουμε να κάνουμε την έκπληξη και να πούμε ένα μεγάλο μπράβο στην κυβέρνηση. Ναι, καλά διαβάσατε, η Φαιδρά μοιράζει συγχαρητήρια! Γιατί θέλει πολιτική ωριμότητα (και ίσως λίγο κρύο ιδρώτα μπροστά στην πραγματικότητα της αγοράς) για να παραδεχτείς το λάθος σου και να το διορθώσεις. Το αφουγκράστηκαν το πρόβλημα, κατάλαβαν ότι οι 72 δόσεις δεν τραβάνε ούτε με γερανό, και έκαναν τη ρελάνς, 120 δόσεις, βάζοντας μάλιστα μέσα στο «πακέτο» και τις οφειλές του 2024. Εύγε για τα αντανακλαστικά και την κοινή λογική! 👏

Όμως, μισό λεπτό, μην τα πάρει όλα πάνω του το Μαξίμου. Γιατί αν ψάξουμε τον πραγματικό «πνευματικό πατέρα» των 120 δόσεων, θα πρέπει να κοιτάξουμε προς τη Χαριλάου Τρικούπη. Ας είμαστε δίκαιοι, αυτή ήταν η πάγια, σταθερή και επίμονη θέση του ΠΑΣΟΚ και του Νίκου Ανδρουλάκη. Εκείνοι φώναζαν για 120 δόσεις όταν οι άλλοι μετρούσαν με το ζόρι μέχρι το 72. Οπότε, ας του το δώσουμε του Ανδρουλάκη, γιατί η «πατέντα» δικαιωματικά του ανήκει, κι ας την έκανε τελικά νομοσχέδιο η κυβέρνηση. ☀️

Στο τέλος της ημέρας, βέβαια, σημασία έχει ότι η αγορά παίρνει μια βαθιά ανάσα. Εμείς τα ψάλαμε εγκαίρως, η κυβέρνηση ξύπνησε και διόρθωσε, και το ΠΑΣΟΚ είδε την πρότασή του να γίνεται πράξη. 💸

«Η νίκη έχει πολλούς πατέρες, αλλά η ήττα είναι ορφανή»

 Τζον Φ. Κένεντι

 Διμερείς, πολυμερείς και… ολικές παράνοιες! 

Παραμένουμε, αγαπημένοι μου, στο καυτό θέμα των ρυθμίσεων οφειλών, γιατί εκεί στο Υπουργείο Οικονομικών η δημιουργική φαντασία φαίνεται πως καλπάζει παντελώς ανεξέλεγκτη. 🐎

Ειλικρινά, οι άνθρωποι έχουν μπερδέψει τόσο πολύ τα μπούτια τους, που ο υπουργός Πιερρακάκης μάλλον πρέπει να αφήσει για λίγο τα ψηφιακά και να αρχίσει να μοιράζει ροζ χαρτιά απόλυσης σε ορισμένους «εγκεφάλους» των νομοσχεδίων. Διότι θέλει πραγματικό ταλέντο παραλόγου να θεσπίζεις πρόσφατο νόμο όπου μπορεί κάποιος να επαναφέρει τον πολυμερή εξωδικαστικό μηχανισμό, αλλά απαγορεύεται δια ροπάλου να επαναφέρει τον διμερή!🤦‍♂️

Δηλαδή, αν χρωστάς σε τράπεζες, funds, εφορία, ασφαλιστικά ταμεία και στον μανάβη της γειτονιάς, η Πολιτεία σου ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά της. Αν όμως είσαι ο συνεπής, ο βιοπαλαιστής που πασχίζει καθημερινά, πληρώνει τις δόσεις του μόνο στο Δημόσιο και ματώνει για να παραμείνει βιώσιμος, τρως πόρτα! Η νομοθετική σοφία αποφάσισε να επιβραβεύσει όσους είναι στα πρόθυρα του κλεισίματος ή έχουν ήδη κατεβάσει ρολά, αφήνοντας εντελώς απέξω όσους παλεύουν να κρατηθούν ζωντανοί. 🚪

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς πίνουν εκεί στα γραφεία, πάντως το κοκτέιλ δεν βγαίνει. Όταν ανακοινώνονται μέτρα ανακούφισης, οφείλουν να παρουσιάζουν ένα ολοκληρωμένο, σοβαρό πακέτο και όχι αποσπασματικά μπαλώματα. Ένα πακέτο που πραγματικά θα ανακουφίζει τους πολίτες και, μεταξύ μας, θα σώζει και κανένα ποσοστό για τη Νέα Δημοκρατία, γιατί με τέτοιες πατάτες οι δημοσκοπήσεις σε λίγο θα χρειαστούν… τον ίδιο τον εξωδικαστικό για να ορθοποδήσουν! 📊

«Το πιο δυσνόητο πράγμα στον κόσμο είναι ο φόρος εισοδήματος και οι νόμοι που τον συνοδεύουν» 📜

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Ράμπο στο δεκάρικο

Σε μια χώρα που λέγεται Ελλάδα ζουν τέσσερις άνθρωποι. Ένας κλινικάρχης, ένας γιατρός με ιδιωτικό ιατρείο, ένας ψιλικατζής κι ένας εστιάτορας. Όλοι έχουν ΑΦΜ, όλοι πληρώνουν φόρους, όλοι υποτίθεται ότι ελέγχονται από το ίδιο κράτος. Εδώ τελειώνει η θεωρία και αρχίζει η ελληνική κωμωδία. 🎭

Στον ψιλικατζή μπορεί να μπει έλεγχος πριν προλάβει να πει «καλημέρα». Στον εστιάτορα μπορούν να περάσουν ΑΑΔΕ, ΕΦΚΑ, Υγειονομικό, Δήμος, Αστυνομία και, αν περισσεύει χρόνος, ίσως κι ένας δασοφύλακας να δει μήπως το σουβλάκι ενοχλεί την πανίδα. Για απόδειξη που δεν κόπηκε, για ντεσιμπέλ, για τραπεζοκαθίσματα, για μια καρέκλα που τόλμησε να πατήσει δέκα πόντους παραπέρα. 📋

Κι αν βρεθεί παράβαση, έρχεται το λουκέτο με την ταμπέλα απ’ έξω. Να το βλέπει η γειτονιά, ο κουμπάρος, η πεθερά και ο περιπτεράς απέναντι. Κάτι ανάμεσα σε φορολογικό μέτρο και δημόσιο διασυρμό χωριού του 1890, λείπει μόνο ο τελάλης να φωνάζει: «Ούτος δεν έκοψε την απόδειξιν!» 🔔

Μετά γυρίζεις σπίτι, ανοίγεις τηλεόραση και ακούς για εικονικές συνταγογραφήσεις, παράνομες χρεώσεις, περίεργες ιατρικές δραστηριότητες και ελέγχους που ανακαλύπτουν πράγματα τα οποία προφανώς δεν φύτρωσαν προχθές το βράδυ. Πρόσφατα μάλιστα ελέγχθηκε ιδιωτική κλινική για σοβαρά ζητήματα νομιμότητας λειτουργίας της. Εκεί ξαφνικά το κράτος από κυνηγόσκυλο γίνεται λίγο… πεκινουά. 🐕

Και απορεί ο ταλαίπωρος εστιάτορας: «Ρε παιδιά, εμένα πώς με βρίσκετε πάντα; Έχετε GPS στην ταμειακή μου;» Εδώ βρίσκεται όλη η ελληνική παραδοξότητα. Δεν ζητά κανείς να μην ελέγχεται ο μικρός. Να ελέγχεται. Και να πληρώνει όταν παρανομεί. Αλλά αν για τα δέκα ευρώ σηκώνεται ο κρατικός μηχανισμός σαν να μπήκαν οι Βησιγότθοι στην Αθήνα, για τις εκατοντάδες χιλιάδες θα περίμενε κανείς τουλάχιστον να σηκωθεί από τον καναπέ. ⚖️

Γιατί η ισονομία δεν είναι να είσαι Ράμπο με τον ψιλικατζή και Βούδας με τον μεγάλο. Αυτό λέγεται πλέον ελληνική Μικροπαραβατοφαγία. Τρώμε τον μικρό με το κουταλάκι και, μπροστά στον μεγάλο, ζητάμε κατάλογο. 🍊

«Οι νόμοι μοιάζουν με ιστούς αράχνης. Πιάνουν τους αδύναμους, ενώ οι ισχυροί τούς σκίζουν και περνούν»

Ανάχαρσις, Σκύθης φιλόσοφος 

Καΐκια κι ένα Μόντε Κάρλο στον Θερμαϊκό!

Πολύς ντόρος εσχάτως με την απεργία των αλιέων, οι οποίοι αποφάσισαν να σηκώσουν άγκυρα από τη σιωπή και να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Έψαξαν λοιπόν ευήκοα ώτα στο πρόσωπο του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Μαργαρίτη Σχοινά. Όμως, κάτι «καρδερίνες μας» που φτερούγιζαν εκεί γύρω, ελπίζουμε να μην άκουσαν καλά, μας σφύριξαν έναν διάλογο που μυρίζει περισσότερο μπαγιάτικο ψάρι παρά πολιτική ενσυναίσθηση.

Φημολογείται, λοιπόν, πως ο υπουργός τούς πέταξε το αμίμητο: «Αν δεν μπορείτε, αλλάξτε επάγγελμα!». Άκουσον, άκουσον! Αντί να σκύψει η εξουσία μετ’ ευλαβείας πάνω στα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων του μόχθου και του αρμυρού νερού, επιλέγει την οδό της υπεροψίας. Είναι τουλάχιστον προκλητικό, αντί για λύσεις, να τους κουνάς το δάχτυλο με ύφος καρδιναλίων, καλώντας τους να δέσουν για πάντα τα καΐκια τους.

Μέσα σε όλη αυτή την αρμυρή ιστορία, όμως, υπήρξε και κάτι που φώτισε τη νύμφη του Βορρά. Η απόφαση των αλιέων να παρκάρουν τις τράτες και τα καΐκια τους στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, έφερε χαμόγελα. Οι Θεσσαλονικείς χάρηκαν με  την ψυχή τους, καθώς το θέαμα ανέσυρεν εκ της λήθης εικόνας αλλοτινών εποχών, θυμίζοντας ρετρό ασπρόμαυρες φωτογραφίες, τότε που τα καράβια έδεναν μιαν ανάσα από τον κόσμο.

Και ρωτάμε τώρα, απλά και λαϊκά, Δήμαρχε Στέλιο Αγγελούδη, αντί να παιδευόμαστε με ξύλινα deck στον Θερμαϊκό, το πιάνεις το υπονοούμενο; Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν! Γιατί να μην προεκτείνεις την Παλιά Παραλία, μετατρέποντάς την σε μια υπερσύγχρονη και κομψή μαρίνα; Να δένουν τα κότερα και τα καράβια, να βολτάρει ο κόσμος, να γίνουμε επιτέλους ένα βαλκανικό Μόντε Κάρλο! Να αφήσουμε πίσω τη μιζέρια και να δώσουμε στην πόλη την αίγλη που ονειρεύεται.

 «Έκαστος τόπος έχει την πληγήν του, Η Αγγλία την ομίχλην, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τους πολιτικούς της»

Εμμανουήλ Ροΐδης

Ο Σαμουήλ και τα 48 ρέστα

Η βαλκανική διπλωματία απέκτησε τιμοκατάλογο, ένας τσάρος ίσον 48 κειμήλια. Η Ελλάδα έδωσε στη Βουλγαρία τα λείψανα που αποδίδονται στον Σαμουήλ και η Σόφια έστειλε πίσω αντικείμενα που είχαν φύγει το 1917 από μονές της Βόρειας Ελλάδας. Χειραψίες, σημαίες, χαμόγελα. Δηλαδή βαλκανικός καβγάς, απλώς αυτή τη φορά είχε γραβάτες και catering.🏺

Στην Ελλάδα άρχισε αμέσως η αριθμητική. Όταν οι ιστορικές καταγραφές μιλούν για εκατοντάδες χειρόγραφα, ιερά σκεύη και χιλιάδες βιβλία και κειμήλια, τα 48 δεν τα λες αποκατάσταση. Τα λες «δείγμα δωρεάν, τα υπόλοιπα σε επόμενη παραγγελία». Κυκλοφορεί και ο αριθμός των 3.500 συνολικά, χωρίς ενιαία απογραφή που να τον κλειδώνει. Και για να μη βαρεθούμε, στη Βουλγαρία ειπώθηκε ότι τα 48 είναι στην πραγματικότητα 53 επιμέρους αντικείμενα. Δεν συμφωνούμε ούτε πόσα είναι αυτά για τα οποία συμφωνήσαμε. 📜

Στη Βουλγαρία ακούστηκαν ενστάσεις ότι ορισμένα κειμήλια δεν έπρεπε να δοθούν καθόλου, επειδή θεωρούνται μέρος της δικής τους πολιτιστικής κληρονομιάς. Εμείς λέμε «μας τα πήρατε», εκείνοι περίπου «ναι, αλλά τώρα τα αγαπήσαμε» και η Ιστορία ψάχνει δικηγόρο και υπογλώσσιο. 🤦

Και μέσα σε όλα επιστρέφει ο Σαμουήλ. Το 1014 ο Βασίλειος Β΄ τον συνέτριψε στο Κλειδί και, σύμφωνα με τις πηγές, τύφλωσε χιλιάδες αιχμαλώτους. Ο Σαμουήλ πέθανε λίγο αργότερα. Χίλια χρόνια μετά εκπολιτιστήκαμε. Δεν έχουμε σπαθιά. Έχουμε υπουργούς, επιτροπές και ανακοινώσεις για να εξηγήσουμε γιατί όλοι κέρδισαν, ενώ όλοι γκρινιάζουν. ⚔️

Επισήμως οι δύο χώρες μιλούν για ιστορικό βήμα και συνεχίζουν τις διαπραγματεύσεις, πολύ σωστά, στα Βαλκάνια τίποτε δεν λύνεται οριστικά. Απλώς παίρνει αριθμό πρωτοκόλλου και περνάει στην επόμενη γενιά, μαζί με τις οικογενειακές παρεξηγήσεις. 🧾

Τελικά, εδώ ακόμη και τα κόκαλα κάνουν εξωτερική πολιτική, τα κειμήλια έχουν εθνικότητα και η Ιστορία λειτουργεί σαν παλιό μπακάλικο, όλοι θυμούνται τι τους χρωστάνε, κανείς τι χρωστάει. 💀

«Δεν υπάρχει κανένα τεκμήριο πολιτισμού που να μην είναι ταυτόχρονα και τεκμήριο βαρβαρότητας»

Βάλτερ Μπένγιαμιν, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος

IQ εις την βάσιν!

Η ανακάλυψη του Νίκου Νυφούδη άνοιξε νέους ορίζοντες στην πολιτική επιστήμη. Υπάρχει, είπε, μια «Παγκόσμια Βάση Δεδομένων» που γνωρίζει ότι το 1% των πλουσιότερων Ελλήνων διαθέτει περιουσία 200 δισ. ευρώ.  Και αφού υπάρχει βάση για τα λεφτά, η Φαιδρά Πορτοκαλέα θέτει το αυτονόητο ερώτημα. Μήπως κάπου, σε έναν υπόγειο server στη Γενεύη, υπάρχει και Παγκόσμια Βάση IQ; 🧠

Θα ήταν σωτήρια. Πριν από κάθε τηλεοπτική εμφάνιση στελέχους της ΕΛΑΣ, θα πληκτρολογεί το όνομά του η γραμματεία, θα ακούγεται ένα διακριτικό «μπιπ» και το σύστημα θα απαντά: «Σήμερα μιλάτε μόνο για πολιτισμό». Για τους πιο τολμηρούς θα υπάρχει δεύτερη ένδειξη: «Οικονομία επιτρέπεται, αλλά χωρίς δισεκατομμύρια και παγκόσμιες βάσεις». 📺

Οι Καρδερίνες μας με ανθρώπινη μορφή , που ερεύνησαν το ζήτημα με αυστηρότητα ανώτερη διεθνούς οργανισμού, προτείνουν μάλιστα να συνδεθεί η βάση με τα τηλεοπτικά πλατό. Μόλις δύο στελέχη της ΕΛΑΣ  πουν αντίθετα πράγματα, να ανάβει κόκκινο λαμπάκι και να εμφανίζεται η επιγραφή: «Παρακαλώ συντονιστείτε μεταξύ σας πριν συντονιστείτε με το κανάλι». 🐦

Θα μπορούσε μάλιστα να διαθέτει και λειτουργία «προληπτικής σιωπής». Αν το σύστημα εντοπίζει περίσσευμα βεβαιότητας και έλλειμμα τεκμηρίωσης, το μικρόφωνο θα χαμηλώνει μόνο του. Όχι λογοκρισία, προς Θεού. Απλή ψηφιακή ευγένεια προς τον τηλεθεατή και, κυρίως, προς την αριθμητική. 🤫

Διότι στην πολιτική δεν είναι πρόβλημα να μη γνωρίζεις κάτι. Πρόβλημα είναι να το λες με τη βεβαιότητα ανθρώπου που μόλις κατέβηκε από το όρος Σινά κρατώντας τάμπλετ. Και επειδή η Παγκόσμια Βάση IQ μάλλον δεν υπάρχει, ίσως αρκεί μια μικρότερη, ελληνική εφαρμογή. Να λέγεται «Σκέψου πριν μιλήσεις». Δωρεάν, εύχρηστη και, κυρίως, απολύτως αναγκαία για όλους. 🍊

«Η εμπειρία είναι το όνομα που δίνει ο καθένας στα λάθη του»

Όσκαρ Ουάιλντ, Ιρλανδός συγγραφέας και θεατρικός συγγραφέας 🎭

Σταθμός – Φάντασμα, εκεί όπου τα Τρένα Περνούν, αλλά μόνο η Λογική σταματά!

Με αφορμή το εξαιρετικό και άκρως αποκαλυπτικό δημοσίευμα του theopinion.gr, ρίχνουμε σήμερα φως στο σύγχρονο «γιοφύρι της Άρτας», τη σιδηροδρομική στάση του προαστιακού του Νέου Παντελεήμονα Πιερίας. 🔦

Αγαπητοί μου, οφείλουμε να προσεγγίσουμε το ζήτημα με βαθιά φιλοσοφική διάθεση, διότι τι είναι τελικά ο χρόνος για το ελληνικό κράτος; Μια ταπεινή, ανθρώπινη ψευδαίσθηση! Το μακρινό 2014 μας ανακοίνωσαν το έργο με δόξες και τιμές, το 2021 έπεσαν οι πολυπόθητες υπογραφές για τους 24 μήνες παράδοσης, και εν έτει 2026 καθόμαστε ακόμα και θαυμάζουμε τα κλειστά ρολά. 🕰️

Φυσικά, σε αυτό το έπος δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τη… μέγιστη  συμβολή του τότε υφυπουργού Μεταφορών της Νέας Δημοκρατίας και βουλευτή Κοζάνης, Μιχάλη Παπαδόπουλου. Ο άνθρωπος κατέβηκε στην παραλία το 2014, έκανε αυτοψία, έδωσε αυστηρές εντολές και “ξεμπέρδεψε” το κουβάρι με τέτοια πρωτοφανή αποτελεσματικότητα, που από τη φόρα του ξεμπερδέματος η τοπική κοινωνία ψάχνει ακόμα να βρει πού πήγε η άκρη του νήματος! 🧶

Πρόκειται προφανώς για μια στοχευμένη, υπαρξιακή παρέμβαση των αρμοδίων, που μας μαθαίνει να απολαμβάνουμε τη στασιμότητα και το ζεν. Άλλωστε, γιατί να φτάσεις βιαστικά στον προορισμό σου, όταν μπορείς πολύ απλά να μην επιβιβαστείς ποτέ; 🧘‍♂️

Ο σταθμός απορρόφησε πολύτιμους πόρους από δημόσιους και ευρωπαϊκούς προϋπολογισμούς, απέκτησε επιβλητική υπόσταση, αλλά αρνείται πεισματικά να δεχτεί επιβάτες. Οι τουρίστες που θέλουν να επισκεφθούν τον Όλυμπο και το Κάστρο του Πλαταμώνα, ας περπατήσουν, καθώς η πεζοπορία, ως γνωστόν, σφίγγει τους γλουτούς και καθαρίζει το πνεύμα. 🥾

Η παλιά γραμμή δίπλα στο κύμα καταργήθηκε χάριν του εκσυγχρονισμού και της υπογειοποίησης, στερώντας από τον Νέο Παντελεήμονα και τις παραλίες την άμεση σιδηροδρομική τους σύνδεση, με την τοπική κοινωνία να κοιτάζει πλέον τις άδειες ράγες σαν θλιμμένη πρωταγωνίστρια σε αργόσυρτο δράμα του Θόδωρου Αγγελόπουλου. 🎬

Όμως, επειδή το αστείο πάλιωσε επικίνδυνα, η κυβέρνηση και οι αρμόδιοι φορείς πρέπει επιτέλους να ξυπνήσουν από τον γραφειοκρατικό τους λήθαργο και να δώσουν την αυτονόητη λύση. Ή θα ανοίξετε τον σταθμό να εξυπηρετηθεί ο κόσμος, ή κάντε τον «Μουσείο Σύγχρονης Ελληνικής Αδράνειας». Τουλάχιστον, βρε αδερφέ, να κόβουμε ένα εισιτήριο για την κοροϊδία! 🤡

«Στην Ελλάδα τα έργα δεν παραδίδονται στο κοινό, παραδίδονται στη λήθη. Άλλωστε, το πιο γρήγορο τρένο της χώρας είναι αυτό που μεταφέρει διαρκώς τις ευθύνες από τον έναν στον άλλον»🚂

Φαιδρά Πορτοκαλέα

Κι επειδή έχουμε καιρό να σας βάλουμε ένα κουίζ ας σας σκανδαλίσουμε……

 Τι κοινό έχουν μια συστημική τράπεζα, μια πολυεθνική συμβουλευτική κι ένας κλινικάρχης με… παράνομες «συνταγές»;