Η ακτινογραφία της πρόθεσης ψήφου
Γράφει ο Πασχάλης – Αλέξανδρος Τεμεκενίδης Διευθυντής Ερευνών Palmos Analysis
theopinion 
Γράφει ο Πασχάλης – Αλέξανδρος Τεμεκενίδης Διευθυντής Ερευνών Palmos Analysis
Με την ολοκλήρωση της 90ης ΔΕΘ και της παρουσίας των κομμάτων σ’ αυτήν, ήρθε η στιγμή για το δημοσκοπικό «ταμείο».
Στην πανελλαδική έρευνα της Palmos Analysis για το theopinion.gr, το Κυβερνών κόμμα βρίσκεται με μεγάλη διαφορά στην πρώτη θέση, με το εκτιμώμενο ποσοστό της εκλογικής του επιρροής να φτάνει στο 30%, ενώ στην πρόθεση ψήφου καταγράφει 27,5%.
Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι η εκτίμηση εκλογικής επιρροής της Palmos Analysis, δεν προκύπτει με απλή μαθηματική αναγωγή επί της διευκρινισμένης ψήφου που αγνοεί συχνά την πολιτική σύνθεση και κατεύθυνση της δεξαμενής των αναποφασίστων, αλλά λαμβάνοντας υπόψη τις απαντήσεις των ίδιων των αναποφάσιστων σχετικά με τις δύο πιθανότερες επιλογές τους στην κάλπη.
Ακολουθούν η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του πρώην Πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα με εκτιμώμενο ποσοστό εκλογικής επιρροής λίγο πάνω από το 15% (με πρόθεση ψήφου στο 13%) και «σεμνή» άνοδο σε σχέση με την αρχική καταγραφή του περασμένου Ιουνίου και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ. με 12,8% (με πρόθεση ψήφου στο 10%) και σαφή ενίσχυση σε σχέση με τον περασμένο Ιούνιο. Μάλιστα, η αισθητή αύξηση της επιρροής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ. οδηγεί στη μείωση της διαφοράς με την ΕΛ.Α.Σ., καθιστώντας πιο αμφίρροπη τη μάχη για τη δεύτερη θέση. Στα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα ευρήματα της έρευνας πρέπει να προσθέσουμε την κατάρρευση των ποσοστών της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» της κυρίας Καρυστιανού (από 10,3% τον Ιούνιο στο 5,2% σήμερα σε επίπεδο εκλογικής επιρροής) που θέτει εν αμφιβόλω τη βιωσιμότητα του εγχειρήματος σε μια μακρά και σκληρή προεκλογική περίοδο που μόλις ξεκίνησε, αν δεν αλλάξει ουσιαστικά η μέχρι σήμερα στρατηγική του κόμματος.
Με τους παραπάνω συσχετισμούς, και εάν αυτοί επιβεβαιώνονταν στην κάλπη, η αυτοδυναμία είναι για τη «Νέα Δημοκρατία» ένας πολύ μακρινός στόχος, καθώς θα κατακτούσε λίγο περισσότερες από 120 έδρες. Ακόμα και ο σχηματισμός Κυβέρνησης συνεργασίας θα προϋπέθετε, είτε μια συνεργασία της ΝΔ με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ. ή με την ΕΛ.Α.Σ. (κάτι που και τα δύο κόμματα της αντιπολίτευσης απορρίπτουν ασυζητητί σήμερα), ή τη συμμετοχή τουλάχιστον δύο μικρότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης με έντονα αντισυστημικά χαρακτηριστικά, κάτι που σήμερα μοιάζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Βέβαια, την επόμενη μέρα των εκλογών όλα μπορεί να αλλάξουν, δεν θα είναι άλλωστε η πρώτη φορά που αυτό θα συμβεί σ’ αυτή τη χώρα…
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα αναλυτικά στοιχεία της πρόθεσης ψήφου. Η Νέα Δημοκρατία αντλεί το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της δύναμής της από τις ηλικίες άνω των 55 ετών, με το ποσοστό της στην πρόθεση ψήφου να εκτοξεύεται στο 48% στις ηλικίες άνω των 75 ετών. Στον αντίποδα, το Κυβερνών κόμμα καταγράφει χαμηλότατα ποσοστά στους νέους ηλικίας 17 –34 ετών (13%), αλλά και στην ηλικιακή ομάδα 35 – 44 ετών (19%). Σε αυτές τις ηλικιακές ομάδες καταγράφουν υψηλότερο του μέσου όρους τους ποσοστά τα κόμματα με αντισυστημικό πρόσημο και έκφραση διαμαρτυρίας, όπως η Πλεύση Ελευθερίας, η Φωνή Λογικής, το ΜέΡΑ25, οι Σπαρτιάτες και η Ελληνική Λύση. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ. είναι δεύτερο ξεπερνώντας την ΕΛ.Α.Σ. στους ηλικιωμένους άνω των 75 ετών, αλλά «πάσχει» στους νεότερους μέχρι 44 ετών, ενώ η ΕΛ.Α.Σ. σημειώνει τις καλύτερές της επιδόσεις, είτε στους νέους 17 – 34 ετών, είτε στην ηλικιακή ομάδα 65 – 74 ετών.
Σε επίπεδο αυτοτοποθέτησης στον ιδεολογικό-πολιτικό άξονα, η ΝΔ κυριαρχεί στη Δεξιά (51% πρόθεση ψήφου) και στην Κεντροδεξιά (65%) και προηγείται με χαμηλό όμως ποσοστό (23%) στους ψηφοφόρους του Κέντρου. Η ΕΛ.Α.Σ. αντλεί τις δυνάμεις της κυρίως από το χώρο της Αριστεράς (25% με έντονο ανταγωνισμό από το ΚΚΕ στο χώρο αυτό) και από το χώρο της Κεντροαριστεράς, όπου συγκεντρώνει το 31% έναντι 21% του ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ., ενώ η παρουσία του κόμματος στο χώρο του Κέντρου είναι ακόμα χαμηλή (11% και κάτω από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ. που συγκεντρώνει 18%). Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ., από την άλλη, εξακολουθεί να έχει σχεδόν μηδενική διείσδυση στο χώρο της Αριστεράς (μόλις 4% στην πρόθεση ψήφου).
Σε σχέση, τέλος, με τις εκλογές του 2023, η ΝΔ συσπειρώνει σήμερα περίπου 2 στους 3 ψηφοφόρους της, ενώ χάνει περίπου 8% προς τα δεξιά της (3% στην Ελληνική Λύση και 5% προς τη Φωνή Λογικής), 5% προς την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα και 4% προς το ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ. και εισπράττει το 6% των ψηφοφόρων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ. του 2023. Παράλληλα, η δεξαμενή των ψηφοφόρων της που δεν έχουν ακόμα αποφασίσει τι θα ψηφίσουν, βρίσκεται σε σχετικά χαμηλό επίπεδο (9% σε σχέση με το 13% στο σύνολο του εκλογικού σώματος), καθιστώντας δυσκολότερη την περαιτέρω αύξηση της επιρροής του κόμματος. Η ΕΛ.Α.Σ. αντλεί το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών της από την εκλογική δεξαμενή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Π.Σ. του 2023 (51%), ενώ αλιεύει και το 12% των ψηφοφόρων άλλων κομμάτων της Αριστεράς (ΚΚΕ, Πλεύση Ελευθερίας, ΜεΡΑ25). Το ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΚΙΝ.ΑΛ. συσπειρώνει 6 στους 10 ψηφοφόρους του 2023, εισπράττει το 4% των ψηφοφόρων της ΝΔ και το 6% των ψηφοφόρων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Π.Σ. του 2023, αλλά χάνει το 6% των δικών του ψηφοφόρων του 2023 προς τη ΝΔ και το 4% προς την ΕΛ.Α.Σ., ενώ έχει διαρροές τάξης του 6% προς κόμματα που κινούνται δεξιά της ΝΔ, 4% προς κόμματα στα αριστερά του και 3% προς την Ελπίδα για την Δημοκρατία της κας Καρυστιανού. Γενικά το ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ. καταγράφει ενδιαφέρουσα κινητικότητα στην εκλογική του βάση, με σημαντικές εισροές, αλλά και απώλειες σε σχέση με το 2023.
Η σύγκριση της ικανότητας των τριών κομμάτων με Κυβερνητικές βλέψεις (ΝΔ. ΕΛ.Α.Σ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΚΙΝ.ΑΛ.) σε τρεις κρίσιμους τομείς (ανάπτυξη/δουλειές, αντιμετώπιση ακρίβειας/πληθωρισμού και δίκαια/διαφανής διακυβέρνηση), είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και αναδεικνύει δυνατά και αδύναμα σημεία για το καθένα. Η ΝΔ θεωρείται ότι μπορεί να φέρει ανάπτυξη και θέσεις εργασίας από το 31% των ερωτώμενων, ποσοστό σαφώς υψηλότερο από την πρόθεση ψήφου του κόμματος και οριακά υψηλότερο από την εκτίμηση εκλογικής επιρροής της. Επιλέγεται ως το καταλληλότερο κόμμα για να αντιμετωπίσει την ακρίβεια και τον πληθωρισμό από το 27% (στο ίδιο επίπεδο με την πρόθεση ψήφου της, αλλά χαμηλότερο από την εκτιμώμενη εκλογική της επιρροή), ενώ το ποσοστό όσων τη θεωρούν καταλληλότερο κόμμα για να κυβερνηθεί η χώρα με δικαιοσύνη και διαφάνεια πέφτει στο 23%, κάτι που σημαίνει ότι ακόμα και σημερινοί της ψηφοφόροι είναι τουλάχιστον επιφυλακτικοί για τα πεπραγμένα της Κυβέρνησης στον τομέα αυτό. Από την άλλη, το ΠΑ.ΣΟ.Κ.-ΚΙΝ.ΑΛ. καταγράφει σε όλους τους τομείς ποσοστά κοντά στο επίπεδο της εκλογικής του επιρροής, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι τα ποσοστά των πολιτών που επιλέγουν την ΕΛ.Α.Σ. είναι σε όλους τους τομείς υψηλότερα ακόμα και από την εκτίμηση εκλογικής επιρροής του κόμματος: φαίνεται να υπάρχει μια ευρύτερη περίμετρος ψηφοφόρων που δεν επιλέγουν σήμερα την ΕΛ.Α.Σ. αλλά την αξιολογούν ήδη θετικότερα σε σύγκριση με τα άλλα «Κυβερνητικά» κόμματα, κάτι που ενδεχομένως θα μπορούσε να μεταφραστεί και σε επιπλέον εκλογική επιρροή στο μέλλον.
Βέβαια, το βασικό εύρημα το ερώτημα αυτό βρίσκεται αλλού: σχεδόν το 41-44% του εκλογικού σώματος, είτε θεωρούν ανίκανα και τα τρία αυτά κόμματα, είτε δεν προκρίνουν κάποιο από αυτά. Είναι το τμήμα αυτό του εκλογικού σώματος που, είτε επιλέγει μικρότερα κόμματα διαμαρτυρίας και απόρριψης, είτε αποστρέφει το βλέμμα και επιλέγει τον καναπέ και την αποχή.
