I Love LA: Όταν η κουλτούρα του influencer γίνεται sitcom (VIDEO)

Με τον ερχομό του HBO στην Ελλάδα, δεν γινόταν να μην δω μια από τις πιο hot σειρές της περιόδου που σου μεταφέρει όλη την ένταση, την τρέλα και την ψευτιά του Λος Άντζελες. 

Το  I Love LA, έχει δημιουργηθεί από την Rachel Sennott, ένα rising star του Hollywood που έχει καταφέρει αρκετές φορές να γίνει viral και μας βάζει στην χαώδη ζωή της 27χρονη Νεοϋορκέζας, την Maia που πλέον έχει μετακομίσει στο  Λος Άντζελες και εργάζεται ως βοηθός σε ένα boutique πρακτορείο ταλέντων. Μαζί της είναι το αγόρι της ο  Dylan, έναν «κανονικό» άνθρωπο – δάσκαλο, μακριά από τη φούσκα του influencer οικοσυστήματος – και παλεύει σιωπηλά με το άγχος ότι μένει πίσω, επαγγελματικά και κοινωνικά.

Η βαρετή καθημερινότητά της ανατρέπεται όταν στη ζωή της επιστρέφει η Tallulah, πρώην κολλητή της και πλέον ανερχόμενη influencer από τη Νέα Υόρκη. Η Tallulah ενσαρκώνει το χάος και τη γοητεία της online φήμης: ασταθής, υπερ-σεξουαλικοποιημένη, αλλά μαγνητική. Η Maia βλέπει στη φίλη της μια διπλή ευκαιρία – να ξαναχτίσει τη σχέση τους και ταυτόχρονα να την «αναλάβει» επαγγελματικά, ελπίζοντας ότι η επιτυχία της Tallulah θα γίνει και δική της.

Γύρω τους κινείται ένας μικρόκοσμος τυπικός της νέας δημιουργικής τάξης του Λος Άντζελες: ο Charlie, ένας καυστικός celebrity stylist που ζει για το status, και η Alani, ένα καλοπροαίρετο nepo baby με απεριόριστη πρόσβαση σε χρήμα και καμία πραγματική αίσθηση ευθύνης. Καθώς τα επεισόδια προχωρούν, η σειρά χαρτογραφεί τις μικρές και μεγάλες κρίσεις της influencer οικονομίας – cancelations, PR apologies, brand deals – και τη σταδιακή διάβρωση των προσωπικών σχέσεων όταν όλα μετατρέπονται σε «ευκαιρίες».

Στο δεύτερο μισό της σεζόν, το I Love LA αλλάζει πλεύση και αφήνει πίσω την επιφανειακότητα και σε βάζει σε δίλλημα: καλύτερα να κυνηγάς μια «μεγάλη ζωή» σε έναν κόσμο όπου, αν σταματήσεις έστω για λίγο, απλώς εξαφανίζεσαι από τον αλγόριθμο. 

Το I Love LA δεν είναι – και δεν προσποιείται ότι είναι – μια ερωτική επιστολή προς το Λος Άντζελες. Είναι μια σειρά για το «L.A.» με εισαγωγικά: έναν τόπο-σύμβολο, απογυμνωμένο από κοινωνικό βάθος, όπου η αξία μετριέται σε clicks, προσκλήσεις και brand safety. Και ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται το ενδιαφέρον της.

Η Rachel Sennott, επιχειρεί κάτι ριψοκίνδυνο: να μεταφέρει τη λογική της online περσόνας σε φόρμα sitcom. Στα πρώτα επεισόδια, αυτό μοιάζει προβληματικό. Η Maia λειτουργεί περισσότερο ως sketch παρά ως χαρακτήρας, ένα σύμπλεγμα vocal fry, αυτοαναφορικότητας και νευρωτικής φιλοδοξίας. Η σειρά ζητά υπομονή – και δεν είναι βέβαιο ότι όλοι οι θεατές θα τη δώσουν.

Όταν όμως το I Love LA αρχίζει να χαμηλώνει ταχύτητα, αποκαλύπτεται κάτι πιο ουσιαστικό: μια σχεδόν κοινωνιολογική αποτύπωση του άγχους των late-20s στην εποχή της προσοχής. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με κακομαθημένους εικοσάρηδες, αλλά με ανθρώπους που μεγάλωσαν πιστεύοντας ότι η ορατότητα ισοδυναμεί με αξία. Η σειρά είναι λιγότερο αστεία απ’ όσο θα περίμενε κανείς, αλλά πιο ειλικρινής απ’ όσο φαίνεται αρχικά.

Για το κοινό της Gen Z και των zillennials, το I Love LA λειτουργεί σαν καθρέφτης: άβολος, εξαντλητικός, αλλά αναγνωρίσιμος. Το hustle δεν παρουσιάζεται ως aspirational, παρουσιάζεται ως φαύλος κύκλος. Οι φιλίες γίνονται συναλλαγές, οι σχέσεις networking, και η ταυτότητα κάτι που πρέπει διαρκώς να «αποδίδει». Δεν είναι τυχαίο ότι ο πιο ανθρώπινος χαρακτήρας της σειράς είναι ο Dylan – ο μόνος που δεν έχει προσωπικό brand.

Η σειρά καταγράφει κάτι αρκετά επίκαιρο: την κούραση μιας γενιάς που έμαθε να ζει online, αλλά δεν έμαθε ποτέ πώς να αντέχει τη σιωπή. Όπως λέει και η ίδια η σειρά, αν σταματήσεις για λίγο, εξαφανίζεσαι. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό – και που αξίζει μια δεύτερη σεζόν – είναι αν αξίζει να συνεχίζεις μόνο και μόνο για να φαίνεσαι.

Το I Love LA είναι άνισο, αν δεν γνωρίζεις την κουλτούρα λίγο εκνευριστικό, αλλά τελικά πιο ειλικρινές απ’ όσο αφήνει να φανεί. Και αυτό, σε μια τηλεοπτική πραγματικότητα γεμάτη ασφαλή προϊόντα, ίσως είναι αρκετό για να το κρατήσει στο παιχνίδι.