Τhe Six Triple Eight: Οι αφανείς ηρωίδες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Netflix (VIDEO)

Η ιστορική ταινία The Six Triple Eight του Netflix αντλεί έμπνευση από το μοναδικό αμερικανικό τάγμα Αφροαμερικανίδων που στάλθηκε στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: το 6888ο Κεντρικό Ταχυδρομικό Τάγμα του Women’s Army Corps.

Σε μια περίοδο όπου εκατομμύρια γράμματα στρατιωτών και οικογενειών σαπίζουν σε αποθήκες της Ευρώπης, το τάγμα αναλαμβάνει μια φαινομενικά αδύνατη αποστολή: να αποκαταστήσει τη ροή της αλληλογραφίας και, μαζί της, το ηθικό του στρατεύματος.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η ταγματάρχης Charity Adams (Κέρι Ουάσινγκτον), η πρώτη Αφροαμερικανίδα αξιωματικός του αμερικανικού στρατού, η οποία καλείται να διοικήσει 855 γυναίκες σε ένα περιβάλλον διαβρωμένο από ρατσισμό, σεξισμό και θεσμική απαξίωση. Παράλληλα, η αφήγηση ακολουθεί τη νεαρή Lena Derriecott King, μια κοπέλα που κατατάσσεται στον στρατό μετά την απώλεια του αγαπημένου της στον πόλεμο, αναζητώντας νόημα και δικαίωση.

Από τα στρατόπεδα εκπαίδευσης της Τζόρτζια μέχρι τις παγωμένες αποθήκες της Αγγλίας και της Γαλλίας, οι γυναίκες του 6888ου εργάζονται σε απάνθρωπες συνθήκες, με χρονικό περιθώριο έξι μηνών για να διεκπεραιώσουν δύο και τρία χρόνια αλληλογραφίας. Με σύστημα, πειθαρχία και συλλογικότητα, καταφέρνουν το ακατόρθωτο: μέσα σε λίγους μήνες αποστέλλουν περίπου 17 εκατομμύρια γράμματα και δέματα, αποδεικνύοντας ότι «No mail, low morale» δεν ήταν απλώς σύνθημα, αλλά στρατηγική επιβίωσης.

Η ταινία κλείνει με αρχειακό υλικό και πραγματικές μαρτυρίες, υπενθυμίζοντας πως οι γυναίκες αυτές τιμήθηκαν δεκαετίες αργότερα, με αποκορύφωμα την απονομή του Congressional Gold Medal και τη μετονομασία του Fort Lee σε Fort Gregg-Adams.

Το The Six Triple Eight έχει ένα αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα: αφηγείται μια ιστορία που η Ιστορία φρόντισε να αγνοήσει. Η συμβολή των Μαύρων γυναικών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο παραμένει στο περιθώριο του συλλογικού αφηγήματος, και μόνο γι’ αυτό, η ύπαρξη της ταινίας είναι πολιτιστικά και πολιτικά αναγκαία.

Ωστόσο, η καλή πρόθεση δεν αρκεί πάντα. Ο Τάιλερ Πέρι, γνωστός για τον μελοδραματικό και συχνά διδακτικό κινηματογραφικό του λόγο, αντιμετωπίζει εδώ ένα υλικό που απαιτεί λεπτότητα, σιωπές και εμπιστοσύνη στη δύναμη των ίδιων των γεγονότων. Αντί γι’ αυτό, η σκηνοθεσία και το σενάριο βαραίνουν από υπερβολικά φορτισμένους διαλόγους, επαναλαμβανόμενα μοτίβα έμπνευσης και μια αισθητική που συχνά μοιάζει «καθαρή» σε σχέση με τη σκληρότητα της πραγματικότητας που υποτίθεται πως αναπαριστά.

Η Κέρι Ουάσινγκτον δίνει μια στιβαρή, σχεδόν μαγνητική ερμηνεία ως Charity Adams, όμως ο χαρακτήρας της σπάνια αποκτά εσωτερικές αποχρώσεις. Η ηρωίδα παρουσιάζεται περισσότερο ως σύμβολο παρά ως άνθρωπος, κάτι που στερεί από την ταινία τη δυνατότητα βαθύτερης ταύτισης. Το ίδιο ισχύει και για πολλές από τις γυναίκες του τάγματος, οι οποίες λειτουργούν συλλογικά ως έμπνευση, αλλά ατομικά παραμένουν σκιαγραφημένες.

Κι όμως, στις στιγμές που το The Six Triple Eight εγκαταλείπει τον στόμφο και εστιάζει στη γυναικεία αλληλεγγύη – στους χορούς, στις σιωπηλές απώλειες, στη φροντίδα της μιας προς την άλλη – η ταινία βρίσκει τον παλμό της. Εκεί, η ιστορία αποκτά σάρκα και οστά και θυμίζει πως η αντίσταση δεν εκφράζεται μόνο με λόγους, αλλά με καθημερινή επιμονή.

Για ένα σύγχρονο, νεανικό κοινό, η ταινία λειτουργεί και ως καθρέφτης: υπενθυμίζει ότι η θεσμική αναγνώριση έρχεται συχνά πολύ αργά και ότι η εργασία – ακόμη και η «αόρατη» – μπορεί να αλλάξει τον κόσμο χωρίς να καταγραφεί άμεσα. Το The Six Triple Eight ίσως δεν καταφέρνει να γίνει το σπουδαίο ιστορικό δράμα που θα μπορούσε, αλλά ανοίγει έναν αναγκαίο διάλογο για το ποιοι γράφουν την Ιστορία και ποιοι μένουν εκτός κάδρου.

Σε μια εποχή που η εκπροσώπηση συχνά εξαντλείται στο συμβολικό, η ιστορία του 6888ου τάγματος θυμίζει κάτι πιο ουσιαστικό: ότι η ανθεκτικότητα, η συλλογικότητα και η αξιοπρέπεια μπορούν να επιβιώσουν ακόμη και μέσα στα πιο εχθρικά συστήματα. Και μόνο γι’ αυτό, αξίζει να ειπωθεί — ακόμη κι αν η κινηματογραφική της απόδοση δεν καταφέρνει πάντα να σταθεί στο ύψος της.