Γιατί το παιδί σου αφήνει όλη την ένταση της ημέρας μόλις περάσει την πόρτα του σπιτιού

Το παιδί σχολάει, βγαίνει από το σχολείο και η δασκάλα σας λέει ότι ήταν υπόδειγμα όλη την ημέρα. Μόλις όμως φτάσει στο σπίτι, η εικόνα αλλάζει: φωνάζει, αντιδρά έντονα, θυμώνει ή κλείνεται στον εαυτό του.

Αυτό που ορισμένοι ψυχολόγοι χαρακτηρίζουν «κατάρρευση μετά το σχολείο» είναι κάτι σύνηθες. Το παιδί περνά όλη την ημέρα προσπαθώντας να διαχειριστεί τη συμπεριφορά του, τις υποχρεώσεις και τις απαιτήσεις του σχολείου. Όταν επιστρέφει στο σπίτι, μπορεί να νιώθει ότι βρίσκεται σε ένα ασφαλές μέρος όπου μπορεί πλέον να εκφράσει όσα συγκρατούσε.

Δώστε του χρόνο να αποσυμπιεστεί

Μετά το σχολείο, κάθε παιδί μπορεί να χρειάζεται κάτι διαφορετικό. Μπορεί να θέλει να τρέξει ή να παίξει στην παιδική χαρά πριν επιστρέψει στο σπίτι, ένα υγιεινό σνακ ή λίγη ησυχία χωρίς μουσική και συζήτηση στον δρόμο της επιστροφής. Δώστε του αυτόν τον χρόνο και παραμείνετε ήσυχοι είτε επιστρέφετε με τα πόδια είτε με το αυτοκίνητο. Η σύνδεση με το παιδί δεν χρειάζεται να ξεκινά με την ερώτηση «πώς ήταν η μέρα σου;». Μπορεί να γίνει μέσα από μια γνήσια συναισθηματική σύνδεση. Φράσεις όπως «Είμαι χαρούμενη που σε βλέπω, που γυρίζουμε μαζί στο σπίτι. Με κάνει χαρούμενη να βγαίνεις από το σχολείο έτσι» μπορούν να λειτουργήσουν υποστηρικτικά.

Βοηθήστε το παιδί να νιώσει ότι ακούγεται

Είναι σημαντικό τα παιδιά να αισθάνονται ότι ακούγονται και ότι έχουν τον σεβασμό των γονιών τους. Όταν το παιδί φωνάζει, μπορείτε να αναγνωρίσετε αυτό που βλέπετε χωρίς να προσπαθήσετε απαραίτητα να συζητήσετε εκείνη τη στιγμή.

Για παράδειγμα, μπορείτε να του πείτε: «Σε βλέπω που φωνάζεις, ότι θέλεις να φωνάξεις δυνατά, ίσως να πάμε στο πάρκο πριν από το σπίτι». Αν είναι αγενές εκείνη τη στιγμή, δώστε του λίγο χρόνο. Η συζήτηση πάνω στην ένταση δεν θα βοηθήσει. Η κατάρρευση μετά το σχολείο αποτελεί μια συναισθηματική έκφραση που συχνά εκδηλώνεται και σωματικά. Οι γονείς μπορούν να αναγνωρίζουν τα σημάδια και να τα συνδέουν με το συναίσθημα. «Βλέπω ότι κλωτσάς το κουβαδάκι, μπορώ να δω ότι έχεις κοκκινίσει, ακούω ότι φωνάζεις και καταλαβαίνω ότι έχεις θυμό. Θέλω να σε βοηθήσω. Ωστόσο, εδώ δεν είναι το πιο ασφαλές μέρος για να το κάνουμε αυτό, ας πάμε στο πάρκο». Με αυτόν τον τρόπο χτίζεται το συναισθηματικό λεξιλόγιο του παιδιού και γίνεται ευκολότερο να εκφράσει τι νιώθει. Έτσι, μπορεί να μη νιώθει μόνο του. Τα μεγαλύτερα παιδιά, ωστόσο, συχνά δεν θέλουν να μιλούν ή να συζητούν για το σχολείο.

Αναζητήστε βοήθεια όταν χρειάζεται

Ένα παιδί μπορεί να είναι ιδιαίτερα αναστατωμένο όταν σχολάει, αν μέσα στη μέρα αντιμετώπισε δυσκολίες που δεν επιλύθηκαν ή συνέβη κάτι που παρέμεινε άλυτο. Αν η συμπεριφορά του μετά το σχολείο αλλάζει ή είναι διαφορετική από τη συνηθισμένη, προσπαθήστε να διαπιστώσετε αν υπάρχουν πράγματα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της σχολικής ημέρας και μπορεί να την επηρεάζουν. Οι πληροφορίες από το σχολείο και τους δασκάλους μπορούν να βοηθήσουν τους γονείς να προσεγγίσουν καλύτερα μια κατάσταση και να διαπιστώσουν αν υπάρχει κάτι που χρειάζεται επίλυση.

Δημιουργήστε χρόνο για σύνδεση

Η σύνδεση βοηθά το παιδί να αισθάνεται ότι είναι αγαπημένο και ότι ο γονιός βρίσκεται δίπλα του, ό,τι κι αν συμβεί. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι θα κουλουριαστείτε μαζί στο κρεβάτι, θα διαβάσετε ένα βιβλίο, θα παίξετε ένα σύντομο παιχνίδι ή απλώς θα συζητήσετε για λίγο. Αξίζει επίσης να σκεφτείτε την πρωινή σας ρουτίνα. Υπάρχει κάτι που θα μπορούσατε να προσθέσετε ώστε το παιδί να νιώσει πιο συνδεδεμένο μαζί σας; Μπορείτε να του πείτε ότι ανυπομονείτε να το δείτε αργότερα, γι’ αυτό που είναι και όχι για όσα θα έχει πετύχει. Αν το παιδί δυσκολεύεται με τον αποχωρισμό, μπορείτε να του δώσετε ένα σημείωμα ή κάτι δικό σας για να έχει μαζί του στο σχολείο. Για ορισμένα παιδιά, το να γνωρίζουν ότι η μαμά ή ο μπαμπάς είναι ένα τηλεφώνημα μακριά και δεν θα τους το στερήσουν, μπορεί να τα ηρεμεί περισσότερο.

Μιλήστε για τα συναισθήματα στο σπίτι

Είναι σημαντικό να βοηθάμε τα παιδιά να χτίζουν συναισθηματικό λεξιλόγιο, ανθεκτικότητα και δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων. Όσο πιο προβλέψιμες είναι οι μεταβάσεις, τόσο λιγότερο τρομακτικές μπορεί να φαίνονται. Τα παιδιά μπορούν να διαχειριστούν καλύτερα τα συναισθήματά τους όταν γνωρίζουν τι πρόκειται να συμβεί.

Για κάποια παιδιά το σχολείο είναι ιδιαίτερα απαιτητικό

Στο τέλος της σχολικής ημέρας, τα παιδιά μπορεί να νιώθουν συναισθηματική, σωματική και πνευματική εξάντληση. Όλη την ημέρα προσπαθούν να διαχειριστούν τη μάθηση, τις κοινωνικές προσδοκίες, την αυξανόμενη επίγνωση του εαυτού τους και την ανατροφοδότηση που λαμβάνουν από δασκάλους και συμμαθητές. Όταν απομακρύνονται από αυτό το περιβάλλον, είναι σαν να απελευθερώνεται μια βαλβίδα πίεσης. Αν αισθάνονται αρκετά ασφαλή ώστε να εκφραστούν, θα το κάνουν. Η μετάβαση από το σχολείο στο σπίτι μπορεί επίσης να είναι απαιτητική. Κάποια παιδιά δυσκολεύονται με τον αποχωρισμό από τον γονιό. Η στιγμή που τον βλέπουν ξανά μπορεί να αποτελεί ανακούφιση, καθώς ο γονιός συμβολίζει την ασφάλεια. Ταυτόχρονα, όμως, μπορεί να είναι θυμωμένα ή φορτισμένα. Πρόκειται για μια θετική επανένωση, η οποία όμως μπορεί να είναι ιδιαίτερα έντονη συναισθηματικά.

Αυτό μπορεί να είναι ακόμη πιο δύσκολο για τα νευροδιαφορετικά παιδιά, τα οποία προσπαθούν να διαχειριστούν αισθητηριακές υπερευαισθησίες και έντονα συναισθήματα καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Όταν σχολάνε, συχνά δεν μπορούν πλέον να «κρατήσουν μέσα» όσα ένιωθαν. Για τα μεγαλύτερα παιδιά, η επιστροφή στο σπίτι μπορεί επίσης να είναι σύνθετη. Μπορεί να χρειάζονται χώρο και χρόνο μετά το σχολείο, να μη θέλουν να μιλήσουν αμέσως ή να προτιμούν να αποσυρθούν για λίγο στο δωμάτιό τους.