Γ. Αλκαίος: «Η επιτυχία είναι περαστική, όμως η αξιοπρέπεια μένει»

Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή της Μονής Λαζαριστών, την Πέμπτη 2 Ιουλίου, με το «360°», ο Γιώργος Αλκαίος μιλά στο TheOpinion  για τα τραγούδια που αποκτούν άλλο βάρος με τον χρόνο, τη δημιουργική σιωπή, το «OPA» και την ανάγκη να μένει κανείς κοντά στην προσωπική του αλήθεια.

Το «360°» έχει στηθεί ως ένας κύκλος που πιάνει δεκαετίες, χωρίς να λειτουργεί σαν τυπική αναδρομή. Ο Γιώργος Αλκαίος θα βρεθεί  στη Θεσσαλονίκη, στη Μονή Λαζαριστών στις 2 Ιουλίου, σε δύο από τις σπάνιες πλέον εμφανίσεις του, με ένα πρόγραμμα που διατρέχει τη μουσική του πορεία από τα ’90s μέχρι σήμερα. Μαζί του στη σκηνή θα είναι δώδεκα μουσικοί και τρεις φωνές, σε μια ζωντανή ανασύσταση τραγουδιών που, όπως λέει ο ίδιος, «αποκτούν ξανά σώμα».

Το πρόγραμμα στο «360» θα καλύψει δεκαετίες ολόκληρες. Πώς επιλέγετε τι μπαίνει και τι μένει έξω;

Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι μιας τέτοιας συναυλίας. Δεν επιλέγεις μόνο τραγούδια, επιλέγεις αναμνήσεις. Κάθε κομμάτι κουβαλά ανθρώπους, εποχές, στιγμές. Το «360» δεν είναι μια συναυλία επιτυχιών· είναι μια διαδρομή. Προσπάθησα να βάλω τραγούδια που αφηγούνται αυτή τη διαδρομή από την αρχή μέχρι σήμερα. Κάποια αγαπημένα αναγκαστικά μένουν απ’ έξω, αλλά ήθελα ο κόσμος να φύγει με την αίσθηση ότι είδε ολόκληρο τον κύκλο και όχι μόνο τις πιο γνωστές στάσεις του.

Στη σκηνή θα υπάρχουν 12 μουσικοί και τρεις ακόμη φωνές δίπλα σας. Τι αλλάζει όταν τα τραγούδια ξαναστήνονται ζωντανά; 

Τα πάντα. Η μουσική γεννήθηκε για να μοιράζεται ανάμεσα σε ανθρώπους που βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Οι οθόνες είναι χρήσιμες, αλλά δεν μπορούν να μεταφέρουν την ενέργεια μιας μπάντας που αναπνέει μαζί, ούτε την ανταλλαγή βλέμματος ανάμεσα στον καλλιτέχνη και το κοινό. Με δώδεκα μουσικούς και τρεις εξαιρετικές φωνές δίπλα μου, τα τραγούδια αποκτούν ξανά σώμα. Γίνονται ζωντανοί οργανισμοί. Και κάθε βράδυ γεννιούνται λίγο διαφορετικά.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που σήμερα τραγουδάτε με διαφορετικό τρόπο, με άλλο βάρος, σε σχέση με το παρελθόν;

Ναι, αρκετά. Όσο μεγαλώνεις, αλλάζεις εσύ και αλλάζουν και τα τραγούδια. Υπάρχουν στίχοι που έγραψα νέος και σήμερα καταλαβαίνω βαθύτερα τι ήθελαν να μου πουν. Δεν είναι ότι αλλάζει το τραγούδι. Αλλάζει ο άνθρωπος που το τραγουδά. Κι αυτό δίνει σε κάποιες λέξεις μεγαλύτερο βάρος και μεγαλύτερη αλήθεια.

Έχετε αγαπημένη δεκαετία;

Κάθε δεκαετία είχε τη δική της ομορφιά. Τα ’90s είχαν την αθωότητα και την ορμή της αρχής. Τα 2000s είχαν την ωριμότητα και την εμπειρία. Τα χρόνια που ακολούθησαν είχαν τη γνώση και την ανάγκη να επαναπροσδιορίσω πράγματα. Αν μιλάμε προσωπικά, αγαπώ πολύ τη δεκαετία των πρώτων ονείρων. Αν μιλάμε μουσικά, αγαπώ όλες τις εποχές που μου επέτρεψαν να εξελιχθώ και να μη μείνω στάσιμος.

Είχατε πει ότι κάποια στιγμή νιώσατε πως δεν είχατε κάτι άλλο να δώσετε μουσικά. Εκείνη η περίοδος «σιωπής» υπήρξε τελικά γόνιμη περίοδος;

Αποδείχθηκε από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου. Όταν απομακρύνεσαι από τη φασαρία, αρχίζεις να ακούς καλύτερα τον εαυτό σου. Νομίζω ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να μάθει να ξεχωρίζει την εξάντληση από την ανάγκη της σιωπής. Η κούραση σε αδειάζει. Η ουσιαστική σιωπή σε γεμίζει. Εγώ χρειάστηκα αυτή τη σιωπή για να ξανασυναντήσω τον λόγο που ξεκίνησα να γράφω τραγούδια.

Έχετε πει: «Δεν είπα ψέματα μέσα από το ρεπερτόριο που έκανα». Είναι συχνό φαινόμενο να λέγονται ψέματα μέσα από καλλιτεχνικές πορείες;

Δεν ξέρω αν θα το έλεγα ψέμα. Ίσως πολλές φορές υπάρχει η πίεση να ακολουθήσεις μια εικόνα που περιμένουν οι άλλοι από σένα. Να γίνεις αυτό που πουλάει περισσότερο ή αυτό που θεωρείται επίκαιρο. Εγώ πάντα προσπαθούσα να ακολουθώ το ένστικτό μου, ακόμη κι όταν αυτό είχε κόστος. Ο κόσμος καταλαβαίνει τελικά πότε ένας καλλιτέχνης υπηρετεί μια αλήθεια και πότε υπηρετεί μια στρατηγική.

Το «OPA» το 2010 ήταν τραγούδι χαράς ή επιβίωσης;

Σήμερα θα έλεγα πως ήταν και τα δύο. Η χαρά πολλές φορές είναι πράξη αντίστασης. Εκείνη την εποχή η κοινωνία έμπαινε σε μια πολύ δύσκολη φάση. Το «OPA» δεν ήταν μια άρνηση της πραγματικότητας. Ήταν μια υπενθύμιση ότι ακόμη και στις δύσκολες στιγμές ο άνθρωπος χρειάζεται φως, χορό και ελπίδα για να συνεχίσει. Ίσως γι’ αυτό το τραγούδι επικοινώνησε τόσο έντονα με τον κόσμο.

Μιλήσατε πρόσφατα για τα παιδικά σας χρόνια και τη σχέση με τη μητέρα σας. Ήταν καθαρτήρια εμπειρία;

Ναι, ήταν. Όχι γιατί ήθελα να αποκαλύψω κάτι, αλλά γιατί ήρθε η στιγμή να το κοιτάξω χωρίς φόβο. Η αλήθεια απελευθερώνει. Από την άλλη, ένας καλλιτέχνης οφείλει να προστατεύει και κάποια κομμάτια του εαυτού του. Δεν είναι όλα για δημόσια κατανάλωση. Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην εξομολόγηση και στην έκθεση. Προσπαθώ να την κρατώ όσο πιο καθαρή γίνεται.

Αν ο νεότερος Γιώργος Αλκαίος ζητούσε σήμερα συμβουλή πριν μπει στη νύχτα, στη δισκογραφία και στη δημοσιότητα;

Θα του έλεγα να μην κυνηγήσει ποτέ τη δημοσιότητα. Να κυνηγήσει μόνο το έργο του. Να μην πιστέψει ούτε τα πολύ καλά ούτε τα πολύ κακά που θα ακούσει. Να θυμάται ότι η επιτυχία είναι περαστική, όμως η αξιοπρέπεια μένει. Και να κρατήσει ανθρώπους δίπλα του που τον αγαπούν για αυτό που είναι και όχι για αυτό που εκπροσωπεί.

Τα σχέδια για την επομένη των δύο αυτών συναυλιών;

Κυκλοφορούν νέα τραγούδια, υπάρχουν ιδέες που δουλεύονται για το επόμενο διάστημα και φυσικά υπάρχει η ηχογράφηση αυτών των δύο μεγάλων συναυλιών, που για μένα έχουν ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Όμως αυτή τη στιγμή θέλω να ζήσω το «360». Να απολαύσω αυτές τις δύο βραδιές με τον κόσμο που όλα αυτά τα χρόνια κράτησε αυτά τα τραγούδια ζωντανά. Μετά θα ανοίξει ο επόμενος κύκλος. Και όπως συμβαίνει πάντα στη ζωή και στη μουσική, κάθε τέλος κρύβει ήδη μια καινούργια αρχή.

info

Πέμπτη 2 Ιουλίου | Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών / Ώρα έναρξης 21:30

Προπώληση εισιτηρίων στο more.com  

Τις φωτογραφίες παραχώρησαν στο TheOpinion οι διοργανωτές της συναυλίας.