«Εγώ, μια δούλα»: Όταν δίνεται η φωνή στους μικρούς τη Ιστορίας

Ανώνυμη, μαθημένη να υπακούει, η δούλα της Εκάβης εκτελεί την εντολή της κυράς της. Με αφετηρία τον στίχο 890 του Ευριπίδη, ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης, έγραψε τον θεατρικό μονόλογο «Εγώ, μια δούλα», προσφέροντάς σε αυτόν τον αφανή, δευτερεύοντα χαρακτήρα ολόκληρο έργο για να μιλήσει, να αναρωτηθεί, να θρηνήσει και να αναμετρηθεί με όσα έκανε. Να πει για τη βασίλισσα, για τον πόλεμο, για το βάρος της ενοχής της υπακοής.

«Αποκτά, δηλαδή, τη φωνή που θα είχε αυτός ο ταπεινός, λαϊκός άνθρωπος, που δεν τόλμησε να έχει τότε που έπρεπε», τονίζει στο TheOpinion η Στέλλα Τσιροπινά, η οποία σκηνοθετεί την παράσταση, την οποία, μάλιστα, έχει και επεξεργαστεί δραματουργικά. Με την Ανθούλα Χαιροπούλου στον ομώνυμο ρόλο, η παραγωγή της Ε.Θ.Ο.Σ. Αιγαίου παρουσιάζεται στις 24 και 25 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη, για τέσσερις παραστάσεις. Έχοντας προηγηθεί η Σύρος, η Λέρος και η Χίος, η στάση εδώ έχει προσωπική σημασία. «Η πρωταγωνίστρια είναι Θεσσαλονικιά και εγώ πριν από τέσσερις δεκαετίες σπούδασα σ’ αυτή την πόλη».

Η Τροία έχει πέσει. Έχοντας χάσει την Πολυξένη και τον Πολύδωρο, η Εκάβη σχεδιάζει την εκδίκησή της, χρησιμοποιώντας την υπηρέτριά της για να παγιδεύσει τον Πολυμήστορα και τα παιδιά του. Και τώρα, μπροστά σε μια αόρατη επιτροπή, η δούλα καλείται να λογοδοτήσει. Θύμα του πολέμου η ίδια, βρέθηκε να συμμετέχει στη βία, χωρίς να μπορέσει εγκαίρως να βρει, όπως επισημαίνει η σκηνοθέτιδα, «την άρνηση να συμμετάσχει σε κάτι στο οποίο δεν συμφωνούσε».

Μέσα στην αφήγησή της χωρούν το παράπονο, ο θυμός, η ανάγκη να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Εκεί αναγνωρίζει η κ. Τσιροπινά τα ζητήματα που μας ακολουθούν, «τα μεγάλα ναι ή τα μεγάλα όχι τα οποία καλούμαστε στη διάρκεια της ζωής μας να πούμε».

Έχοντας η ίδια δουλέψει χρόνια με μαθητικές ομάδες, μέσα και από το φεστιβάλ «Νέοι Ομηρίδες» της Ε.Θ.Ο.Σ. Αιγαίου, μιλά με πάθος για τη σχέση μας με τα παλιά κείμενα. «Όλο αυτό το οποίο εμείς το ονομάζουμε αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και είμαστε περήφανοι και κοκορευόμαστε, είναι αυτό που, εάν το διαβάσεις μέσα από τη σύγχρονη σκοπιά των προβλημάτων που έχουν οι κοινωνίες μας, αναγεννάται».

Επί σκηνής, η ερμηνεύτρια καλείται να ζωντανέψει και τα πρόσωπα που συναντά στην αφήγησή της η δούλα, όπως την Εκάβη, τον Οδυσσέα, την Πολυξένη, τις άλλες υπηρέτριες. «Πραγματικά πλάθεται επί σκηνής ένας χαρακτήρας που είναι πολύ κοντινός μας. Πρόκειται για μια πολυφωνική κατάσταση. Άλλοτε μας κάνει ο τρόπος της να γελάμε, άλλοτε μας κάνει να συναισθανόμαστε πάρα πολύ βαθιά τις ατάκες του μονολόγου, άλλοτε κλαίμε κανονικά», υπογραμμίζει η σκηνοθέτιδα, περιγράφοντας τη διαδρομή της ερμηνείας.

Μετά τη Σύρο, τη Λέρο και τη Χίο, η παραγωγή της Ε.Θ.Ο.Σ. Αιγαίου φτάνει στη Θεσσαλονίκη με μια απαίτηση που η σκηνοθέτιδα θέτει πρώτα στον εαυτό της. «Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να μην επαναπαυθείς». Να μη θεωρήσεις αρκετή μια δουλειά επειδή έγινε με κόπο, σε ένα νησί. «Θα πρέπει να το κάνεις με όλη σου την ψυχή και δονκιχωτικά πολλές φορές, αλλά δεν θα πρέπει καθόλου να κατεβάζεις τον πήχη».

Στο Θέατρο Τ, Αλεξάνδρου Φλέμιγκ 16, το Σάββατο 24 Οκτωβρίου στις 19.15 και 21.15 και την Κυριακή 25 Οκτωβρίου στις 18.45 και 20.45. Διάρκεια 55 λεπτά. Εισιτήρια 14 ευρώ και μειωμένο 10 ευρώ για φοιτητές και ΑμεΑ.