Δίκη για το Μάτι: «Έφυγαν μόνοι τους, αβοήθητοι. Εγώ και η κόρη μου από τύχη ζούμε»

Σπαρακτικές μαρτυρίες των συγγενών θυμάτων που έχασαν τη ζωή τους στη φονική πυρκαγιά στο Μάτι τον Ιούλιο του 2018.

Η δίκη της υπόθεσης για την απόδοση ευθυνών συνεχίζεται και το ανθρώπινο δράμα αναβιώνει στις δικαστικές αίθουσες.

«Δεν θέλω να κατηγορηθεί κάποιος αθώος, αλλά θα ήταν μια δικαίωση κάποιος που δεν έκανε καλά τη δουλειά τους, να του αποδοθούν οι κατηγορίες. Δεν είναι δυνατόν μέσα στην Αττική και να έχουν χαθεί τόσοι άνθρωποι. Κι εμείς οι εκατοντάδες συγγενείς αυτών των ανθρώπων είμαστε ζωντανοί νεκροί. Αυτός ο πόνος και η απώλεια δεν θα περάσει ποτέ. Δεν θα μπορώ να δεχτώ. Ότι έφυγαν μόνοι τους, αβοήθητοι κι εγώ με την κόρη μου κατά τύχη ζούμε», κατέθεσε η κα Αβραμίδου που έχασε τη μητέρα της, την αδελφή της, τον γαμπρό και τον ανιψιό της.

Όπως αναφέρει το iefimerida.gr, η μάρτυρας ξεκίνησε να περιγράφει τα γεγονότα του μοιραίου απογεύματος της 23ης Ιουλίου 2018. Βρισκόταν στο Μάτι και ετοιμαζόταν να φύγει για μια εκδήλωση στην Αθήνα. Οι συγγενείς της την ειδοποίησαν ότι υπάρχει φωτιά στην περιοχή τους.

«Φεύγοντας, στην πρώτη είσοδο του Βουτζά, είδα αρκετό καπνό. Είπα στην κόρη μου, “πάρε τη γιαγιά τηλέφωνο να της πεις να φύγουν”. Στη Μαραθώνος δεν υπήρχαν αυτοκίνητα. Ήταν σαν να φεύγαμε μόνοι μας. Δεν άκουσα σειρήνες, ούτε πυροσβεστικά», ανέφερε.

Στη συνέχεια, πήγε στο σπίτι της στον Περισσό και τότε περίπου στις 18.15 μίλησε ξανά με τους συγγενείς της. «Ήταν σε απόλυτο πανικό η μητέρα μου, έκλαιγε. Φοβόταν ότι θα καεί το σπίτι μας. Ξαναμίλησα με τη μητέρα μου, μου είπε ότι έχουν πάρει τα αυτοκίνητα. Βρίσκονταν Λεωφόρο Δημοκρατίας. Είχαν εγκλωβιστεί. Στο τελευταίο τηλεφώνημα μαζί της μου λέει “βλέπω μπροστά μου φωτιές”. Νόμιζα ότι ήταν υπερβολή. Δεν πίστευα ότι ήταν σε τόσο άμεσο κίνδυνο. Μου κλείνει το τηλέφωνο. Το τηλέφωνό της μετά ήταν νεκρό. Δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με κανέναν», κατέθεσε η κα Αβραμίδου.

Όπως περιέγραψε, έπαιρνε τηλέφωνα την πυροσβεστική, συγγενείς, φίλους μήπως κάποιος γνώριζε κάτι για την τύχη τους: «Ακούσαμε ότι κάποιους τους πάνε σε νοσοκομεία. Αποφασίσαμε να σκορπιστούμε. Ήμουν σίγουρη ότι θα τους βρω στο λιμάνι της Ραφήνας. Έρχονταν σε δύο αποβάθρες καΐκια με κόσμο. Έτρεχα από τη μια στην άλλη. Βλέπω έναν γνωστό μου και μου λέει είναι πολλοί νεκροί πίσω. Τα γόνατά μου κόπηκαν. Παρακάλεσα κάποιον να μπω σε μια βάρκα για να τους βρω. Μου είπαν όχι».

Στη συνέχεια η μάρτυρας κατέθεσε πως τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 2018 δήλωσε τους συγγενείς της ως αγνοούμενους και μαζί με τον άλλον γιο της αδελφής της πήγαν προς το σπίτι της οικογένειας. Εκεί όπως είπε είδε ένα «βομβαρδισμένο τοπίο».

Όπως είπε «ήταν ασύλληπτο αυτό που είδα. Το σπίτι μου ολοσχερώς καμένο. Μια μάζα από αυτοκίνητα καμένα. Προχωρήσαμε και βρήκανε αυτοκίνητα των δικών μας άθικτα. Πήγαμε με την αδελφή του γαμπρού μου να δώσουμε dna. Ζούσαμε αυτή την αναμονή λεπτό προς λεπτό ώρα με την ώρα περιμένοντας να έχουμε κάποιο νέο τους. Κάποια στιγμή βρισκόμασταν στο σαλόνι και ο ανιψιός μου πήρε αναπτήρα και πήγε να κάψει το πόδι του. “Τι κάνεις;” του είπα, “τίποτα, ήθελα να δω τι θα νιώσω”, μου απάντησε».

Η μάρτυρας συνέχισε την κατάθεσή της λέγοντας ότι στις 29 Ιουλίου ταυτοποιήθηκαν οι συγγενείς της. Τραγική σύμπτωση, όπως είπε, η κηδεία τους έγινε την ημέρα των γενεθλίων του ανηψιού της Δημήτρη, ο οποίος όταν ξέσπασε η φωτιά βρισκόταν στην Κρήτη.

Από τη μια στιγμή στην άλλη βρεθήκαμε χωρίς την οικογένειά μας

«Από τη μια στιγμή στην άλλη βρεθήκαμε χωρίς την οικογένειά μας. Έμεινε ένα παιδί ορφανό. “Εγώ τώρα τι θα γίνω;”, μου είπε ο ανιψιός μου. “Θα μείνεις εδώ πάνω μαζί μου”, του απάντησα. Βρεθήκαμε μπροστά σε τέσσερα φέρετρα, του Πάρη ήταν λευκό…», κατέθεσε η μάρτυρας.

Κλείνοντας την κατάθεσή της η κα Αβραμίδου είπε πως ρώτησε να μάθει πώς τα αγαπημένα της πρόσωπα χάθηκαν στις φλόγες, χωρίς όμως μέχρι σήμερα να μάθει: «Εκείνη την ημέρα μαζί με την αδελφή ήταν και μια άλλη κυρία, η οποία επέζησε. Μου είπε ότι κανείς δεν τους βοήθησε. Άλλοι έτρεχαν πανικόβλητοι, άλλοι έκαναν αναστροφή. Εκείνη σώθηκε γιατί κάποιος της είπε “τι περιμένεις; Θα κάνουμε ζωντανοί” και κατέβηκε ένα δρομάκι προς τη θάλασσα. Έκτοτε δεν τους ξαναείδε ποτέ».