Καλή η φρεγάτα Κίμων, μα δεν αρκεί
Η άφιξη του νεότευκτου πολεμικού αναζωπυρώνει τη συζήτηση για ανανέωση του στόλου επιφανείας, και για συνολική ενίσχυση Ναυτικού, Αεροπορίας και Στρατού Ξηράς.
Φάνης Ουγγρίνης
Προσερχόμενη στο ναύσταθμο Σαλαμίνας, η φρεγάτα Κίμων αποτέλεσε πολύκροτο μιντιακό θέμα. Καλύφθηκε ζωντανά από όλα τα κανάλια και εμφανιζόταν ψηλά στην αρχική σελίδα των περισσότερων ιστοσελίδων, επειδή το ελληνικό κοινό ενδιαφέρθηκε για το γεγονός. Πλέον οι πολίτες αισθάνονται απειλούμενοι από το εξωτερικό, οπότε κάθε είδηση σχετική με την αμυντική μας θωράκιση ανεβάζει το ηθικό τους και καταπραΰνει την ανησυχία τους. Άλλωστε, οι ίδιοι πληρώνουν για κάθε αγορά όπλων, μέσω των φόρων τους.
Ο Κίμων είναι το πρώτο καινούργιο μεγάλο πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού μετά από περίοδο άνω των τριάντα ετών. Συζητήσεις για σκάφη κλάσης FREMM είχαν διεξαχθεί επί Σημίτη, χωρίς συνέχεια. Έκτοτε οι ανάγκες μας καλύπτονταν από 6 νεότευκτες και 8 μεταχειρισμένες φρεγάτες, οι παλαιότερες από τις οποίες σήμερα κοντεύουν την πεντηκονταετία. Παρόμοια είναι και η κατάσταση των υπολοίπων σκαφών, με ορισμένα μόνο υποβρύχια και πυραυλακάτους να αποτελούν εξαίρεση. Με απλά λόγια, τα μνημόνια είχαν σαν αποτέλεσμα να έχουμε έναν ευμεγέθη αλλά απαρχαιωμένο στόλο.
Δυστυχώς, ο Κίμων και οι επόμενες τρεις φρεγάτες Belharra της υπό εκτέλεση παραγγελίας δεν επαρκούν για να καλύψουν τις υποχρεώσεις του Πολεμικού Ναυτικού στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, δηλαδή σε μια τεράστια -διαφιλονικούμενη- θαλάσσια ζώνη. Θα χρειαστούμε περισσότερες, όπως και περισσότερα υποβρύχια και πυραυλακάτους, παράκτιους πυραύλους, drones, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, λογισμικό αντιμετώπισης κυβερνοεπιθέσεων, ολοκληρωμένα συστήματα διοίκησης, εκσυγχρονισμούς συστημάτων, και άλλα πολλά. Θα χρειαστούμε υλικά και μέσα που θα κοστίσουν μεγάλους πόρους, ώστε να παραμείνουμε θαλασσοκράτορες. Και πέρα από το Ναυτικό, θα χρειαστούμε επιπλέον χρήματα για την Αεροπορία και τον Στρατό Ξηράς.
Η συνεχής επιδείνωση της παγκόσμιας ισορροπίας θα καταστεί σταδιακά εμφανέστερη στη γειτονιά μας. Πλανάται οικτρά όποιος πιστεύει ότι η τρέχουσα γεωπολιτική φάση είναι ήδη η χειρότερη. Μπροστά στα νέα δεδομένα, η χώρα πρέπει να θωρακιστεί με σβελτάδα. Πρέπει να μιμηθεί την ουκρανική πρακτική, υιοθετώντας τις βέλτιστες λύσεις ως προς το κόστος, το όφελος και το χρόνο υλοποίησής τους. Πρέπει να αξιοποιήσει στο μέγιστο βαθμό την εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα, χωρίς να επηρεάζεται από τις ίντριγκες ντόπιων αντιπροσώπων και μεγαλοβιομηχάνων. Πρέπει να διαθέτει πλήρως αξιόπιστη εσωτερική ασφάλεια, από κάθε άποψη. Και παράλληλα, πρέπει να εξασφαλίσει -στο μέγιστο δυνατό βαθμό- επισιτιστική και ενεργειακή επάρκεια για τους κατοίκους της.
Στα αμέσως επόμενα χρόνια, η Ελλάδα θα πρέπει να στραφεί στην εθνική άμυνα με πρωτοφανή σοβαρότητα, χωρίς να ριψοκινδυνεύσει τα εύθραυστα δημοσιονομικά της. Δύσκολος στόχος, αλλά επιβεβλημένος αν δεν θέλουμε να μηδενιστούμε. Και προφανώς, σοβαρότητα δεν είναι τα πολύωρα τηλεοπτικά πανηγύρια. Τέτοια είχαμε παρακολουθήσει και στα Ίμια – και την κατάληξη την ξέρουμε.