Η υπερθέρμανση της Θεσσαλονίκης απαιτεί περισσότερο πράσινο, άμεσα

Το χθεσινό ρεπορτάζ της Ευφροσύνης Καζεπίδου πάνω στην υπερθέρμανση του πολεοδομικού συγκροτήματος Θεσσαλονίκης αποτυπώνει ένα φαινόμενο γνώριμο: η πόλη γίνεται όλο και πιο αβίωτη, με τα καλοκαιρινά βράδια της να μην έχουν πια καμία σχέση με εκείνα της νιότης μας. Τα δροσερά καλοκαιρινά βράδια, από τα οποία τόσες όμορφες αναμνήσεις έχουμε.

Στο ίδιο ρεπορτάζ καταγράφονται οι βασικές αιτίες για τούτη την κατάσταση: η ζώνη κατοικίας αναπτύσσεται μπροστά σε έναν ρηχό κόλπο που όλο και θερμαίνεται· διαθέτει ελάχιστο πράσινο και υπερβολικά πολύ τσιμέντο· η αυξανόμενη χρήση κλιματιστικών χειροτερεύει το πρόβλημα, καθώς όσος ζεστός αέρας αφαιρείται από τα διαμερίσματα καταλήγει στην ατμόσφαιρα· η γενικά κακή ποιότητα της ατμόσφαιρας προκαλεί περαιτέρω υποβάθμιση.

Χρειάζονται επειγόντως λύσεις. Πολύ συζήτηση έγινε το τελευταίο δωδεκάμηνο γύρω από την ανάπλαση της ΔΕΘ και τη διαμόρφωση μεγάλου πάρκου εκεί. Σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες, το σχετικό πλάνο θα δημοσιευθεί μέσα στον Ιούλιο. Τότε υποτίθεται πως θα διευκρινιστεί τι επιφάνεια θα καταλαμβάνουν οι φυτεύσεις, τι το πλακόστρωτο και τι τα περίπτερα. Θέλοντας να περιχαρακώσει την περιουσία του, όταν το Υπερταμείο μιλά για τους ελεύθερους χώρους, τους αναφέρει ως προαύλιο του εκθεσιακού και συνεδριακού κέντρου. Εντούτοις, υπάρχει διαφορά μεταξύ προαυλίων: μία κατασκευή από άσφαλτο διαφέρει από μία με ψυχρά υλικά και χώμα.

Πάντως, η ανακοίνωση όσων έχουν δρομολογηθεί δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία καλά σκιαγραφημένη πρόθεση. Το κύριο ζητούμενο είναι να πραγματοποιηθεί ένας διαγωνισμός που θα είναι απρόσβλητος σε προσφυγές υποψηφίων αναδόχων και ταυτόχρονα θα είναι αρκούντως ελκυστικός ώστε να συγκεντρώσει αρκετές προσφορές. Σίγουρα δεν χρειαζόμαστε έναν διαγωνισμό γραμμένο πρόχειρα, που θα καταστεί άγονος και θα πρέπει να επαναληφθεί. Με απλά λόγια, χρειαζόμαστε έναν διαγωνισμό στρατηγικό και όχι προεκλογικό. Είναι οδυνηρή η έως τώρα εμπειρία μας από την πλατεία Ελευθερίας, ενώ φαίνεται ότι κακή τροπή παίρνει και η ανάπλαση της Αριστοτέλους.

Τούτων δοθέντων, οι ελεύθεροι χώροι της Θεσσαλονίκης δεν εξαντλούνται μόνο στην έκταση της ΔΕΘ, άρα απαιτείται τόλμη για να αναπλαστούν πολύ περισσότεροι. Ο κεντρικός και οι υπόλοιποι δήμοι οφείλουν να επιμείνουν για την παραχώρηση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους των παλιών στρατοπέδων, να επιταχύνουν με ρεαλισμό την ενοποίηση του παραλιακού μετώπου, να εργαστούν συντονισμένα ώστε το τμήμα του Σέιχ Σου μέσα από την Περιφερειακή να αποκτήσει χαρακτήρα πάρκου, και γενικά να απέχουν από την ανοικοδόμηση οποιουδήποτε αδόμητου οικοπέδου βρίσκεται στην κατοχή τους.

Η διοίκηση Αγγελούδη επαίρεται για την πρόοδο των Στάβλων της Παπάφη. Πρόκειται για έργο σύλληψης Γιάννη Μπουτάρη, που δυστυχώς επιβαρύνει μία ήδη ασφυκτικά δομημένη περιοχή, αντί να την ανακουφίζει. Όποιες κι αν είναι οι στεγαστικές ανάγκες του ΔΘ, θα ήταν πολύ καλύτερο αν τις κάλυπτε από το υπάρχον αστικό κτιριακό δυναμικό αντί να χτίσει παραπάνω. Η συγκεκριμένη γειτονιά ζητούσε απεγνωσμένα πάρκινγκ ή πάρκο, όχι νέα τριώροφα και τετραώροφα.

Οι πολίτες ελπίζουν πως τέτοια σφάλματα δεν θα επαναληφθούν και πως οι τοπικοί φορείς και βουλευτές θα πιέσουν την κεντρική εξουσία για μία πόλη αισθητά πιο βιώσιμη. Ενόψει εκλογών, πολιτευτές υπόσχονται τη Θεσσαλονίκη που μας αξίζει. Καλό θα είναι κάποτε να περιγράψουμε ποια ακριβώς είναι η Θεσσαλονίκη που μας αξίζει και να την επιδιώξουμε σθεναρά.