Φλύαρη Βουλή, χωρίς λύσεις

Η εγχώρια κομματική αντιπαράθεση δυστυχώς δεν αναστέλλεται ούτε στην εκπνοή του έτους. Στη Βουλή, οι πολιτικοί συνεχίζουν τις  κοκορομαχίες τους, δίχως να καταθέτουν υλοποιήσιμες ιδέες για έξοδο από την αδράνεια, με τον ορίζοντα τους να μην ξεπερνά το 2030.

Αν και κοντεύουμε έναν μήνα από τα πρώτα μπλόκα, από πουθενά δεν έχει κατατεθεί οποιαδήποτε θαρραλέα πρόταση για το πώς οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι θα παράγουν και θα ζουν αξιοπρεπώς, χωρίς να εξαρτώνται από κρατική ελεημοσύνη και απάτες. Τα κόμματα σπρώχνουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί, ελπίζοντας ότι απλώς θα λυθεί μόνο του. Πράγματι θα “λυθεί”, όμως αυτό πιθανότατα θα συμβεί με ακόμη μεγαλύτερη εγκατάλειψη της υπαίθρου.

Θεσσαλονίκη: Την Κυριακή η πανελλαδική σύσκεψη των αγροτών στα Μάλγαρα

Οι λεόντιες ανακοινώσεις των υπουργείων Προστασίας του Πολίτη και Μετανάστευσης τελικά αγνοούνται από τους εκ Λιβύης παράνομους μετανάστες. Τον φετινό Δεκέμβριο οι αφίξεις τους στην Κρήτη ήταν δεκαπλάσιες σε σύγκριση με τον περσινό. Τα αριστερά κόμματα ενθαρρύνουν τις μετακινήσεις, τα ακροδεξιά ζητούν εξωπραγματικά μέτρα και οι κυβερνώντες κάνουν επικοινωνιακή διαχείριση.

Η κυβέρνηση ορθώς επαίρεται για τα οικονομικά της επιτεύγματα, όμως δεν απαντά με σαφήνεια πώς θα αυξηθεί το απελπιστικά χαμηλό διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων. Επιμένει μόνο στην –τραπεζικώς αρεστή– οδό της πρόωρης εξόφλησης δανείων, ενώ αφήνει απλήρωτους τους προμηθευτές της (κατά δύο δισ. € αυξήθηκαν οι κρατικές οφειλές στο φετινό ενδεκάμηνο) και διακόπτει έργα κοινωνικής μέριμνας, στερώντας πολύτιμη ρευστότητα από την αγορά. Και εδώ σιωπηλή η αντιπολίτευση.

Η έλλειψη ποιοτικής στέγης ταλανίζει τις νεότερες γενιές, με την αντιμετώπιση του ζητήματος να επαφίεται σε έναν φορέα απόκτησης υποθηκευμένων ακινήτων και σε μικρά προγράμματα επιδοτούμενων δανείων. Το ότι μη-έχοντες θα χάσουν ακίνητα ώστε αυτά να παραχωρηθούν σε λιγότερο μη-έχοντες μένει γενικά ασχολίαστο. Ασχολίαστο επίσης μένει και το ότι η τρέχουσα αδυναμία αποταμίευσης καθιστά σχεδόν αδύνατη τη λήψη στεγαστικού δανείου, όπως και το ότι πάμπολλες κατοικίες με καλές προοπτικές αξιοποίησης μένουν αδιάθετες λόγω πολυϊδιοκτησίας ή/και ενεργοβόρας κατασκευής.

Παρά την ουσιαστική απλοποίηση του κανονιστικού πλαισίου, η δυσκολία εξεύρεσης κατάλληλων εργαζομένων υπονομεύει σοβαρά τις επενδυτικές προοπτικές. Σύσσωμο το κομματικό σύστημα εστιάζει στην –υπερτροφική– τριτοβάθμια εκπαίδευση (νέο πεδίο αντιπαράθεσης η κοινωνικά αδιάφορη διαγραφή των αιωνίων φοιτητών), αντί να ασχοληθεί με τη σπανιότητα τεχνιτών, πληροφορικάριων, νοσηλευτών και καταρτισμένων αγροτών. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν προσφέρει καν στοιχειώδεις δεξιότητες σε όσους αποφασίζουν να εργαστούν άμεσα ή να φύγουν από την οικογενειακή εστία.

Μετά την αφαίρεση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, των φανερωμένων “μαύρων” συναλλαγών και της τιμαριθμικής αύξησης βασικών αγαθών, ήδη είναι δύσκολο να μιλούμε για πραγματική ανάπτυξη. Μπορεί οι ονομαστικοί δείκτες να μην το δείχνουν, όμως η κατάσταση της χώρας όλο και περισσότερο θυμίζει  περισσότερο στασιμοπληθωρισμό. Λαϊκίζοντας, τα αντιπολιτευόμενα κόμματα ζητούν 13ους και 14ους μισθούς/συντάξεις και περισσότερα επιδόματα. Ζητούν αναβίωση προμνημονιακών πρακτικών και όχι βιώσιμη προκοπή.

Με λύπη συνειδητοποιούμε ότι οι κάθε λογής ταγοί του έθνους αδιαφορούν για όσα συζητάμε με τις παρέες μας. Αντίθετα, ενδιαφέρονται για ζητήματα παρωχημένα, άσχετα με την πιεστική ανάγκη της Ελλάδας για εκ νέου σύγκλιση με την ανεπτυγμένη Ευρώπη. Είναι λοιπόν δύσκολο να είμαστε αισιόδοξοι μπροστά στο 2026. Ομολογουμένως δεν απειλούμαστε άμεσα από κάποια μεγάλη καταστροφή. Ωστόσο, απειλούμαστε ζωτικά από μια παρατεταμένη παρακμή.