Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Προκάλεσε αυτονόητη αίσθηση η πρόσφατη εγκύκλιος του διοικητή της ΑΑΔΕ, βάσει της οποίας απαλλάσσονται από δυνητικές ποινικές διώξεις στελέχη μεγάλων ομίλων με εμπλοκή σε ύποπτες ενδοομιλικές συναλλαγές. Ως γνωστόν, τέτοιου είδους συναλλαγές συχνά αξιοποιούνται από επιχειρήσεις με παρουσία σε πολλά κράτη, ώστε να μειώνουν τα κατά τόπους φορολογικά τους βάρη. Εξυπακούεται πως όταν μειώνονται τα φορολογικά βάρη, μειώνονται και οι εισπράξεις ενός κράτους από υπερβολικά κέρδη. Να θυμίσουμε ότι οι κυρώσεις για εικονικά τιμολόγια είναι βαρύτατες όταν πρόκειται για τυπικές ΜμΕ.

Με άλλα λόγια, οι τριγωνικές συναλλαγές, ενδοομιλικές και μη, άμεσα αυξάνουν τις τιμές βασικών ειδών, μέσω υπερκοστολογήσεων. Έμμεσα όμως διευρύνουν και το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των μεγάλων επιχειρήσεων, καθώς τα κρυμμένα κέρδη μπορούν να αξιοποιηθούν σε επενδύσεις ή σε καμπάνιες προσέλκυσης πελατείας. Επίσης προστίθενται στα υπόλοιπα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα των κυριότερων παικτών. Σε αυτά περιλαμβάνονται η υψηλή αναγνωρισιμότητα, η δεσπόζουσα θέση σε διαπραγματεύσεις με προμηθευτές, η ευχερής λήψη τραπεζικού δανεισμού, η αναλογικά οικονομικότερη προσαρμογή στο κανονιστικό πλαίσιο.

Αν τα αφορολόγητα κέρδη οδηγούσαν σε νέες επενδύσεις και σε περισσότερες, καλύτερα πληρωμένες θέσεις εργασίας, η όποια δυσαρέσκεια θα ήταν περιορισμένη. Ωστόσο εύκολα διαπιστώνουμε πως οι μεγάλοι της αγοράς –της με κρατική συμμετοχή ΔΕΗ συμπεριλαμβανομένης– επενδύουν στο εξωτερικό πλείστα όσα κέρδη συγκεντρώνουν στο εσωτερικό. Δηλαδή επενδύουν εκεί όπου θεωρούν ότι τα κεφάλαιά τους θα επιτύχουν καλύτερες αποδόσεις, όπως άλλωστε δικαιούνται.

Την ίδια στιγμή, συμβαίνουν και άλλα δυσάρεστα. Ο πληθωρισμός κατατρώει το κεφάλαιο κίνησης των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων, καθώς συχνά ταυτίζεται με τον οικογενειακό κορβανά. Αν και προεξοφλούνται μνημονιακά δάνεια, προμηθευτές του Δημοσίου μένουν ανεξόφλητοι· μείζον πρόβλημα για όσους δεν έχουν άνετη πρόσβαση σε φθηνό χρήμα. Ο ψυχολογικός πόλεμος μέσω στοχευμένων δημοσιευμάτων, με αναφορές σε… σαφάρι και σε βαριές τιμωρίες, βαίνει αμείωτος. Παρά τη συνεχιζόμενη αποτύπωση τεράστιου ιδιωτικού χρέους, είναι μικρή η ζήτηση για τη ρύθμιση των 72 δόσεων, δείγμα εξάντλησης πάμπολλων ΜμΕ.

Τα λουκέτα σε λιγότερο κεντρικούς εμπορικούς δρόμους (εκεί όπου συνήθως συγκεντρώνονται μικρότερα καταστήματα) αυξάνονται, διότι απλούστατα μειώνονται όσοι μπορούν να ανταπεξέλθουν στα βάρη του σημερινού επιχειρείν. Εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι κινήσεις όπως η υπό συζήτηση εγκύκλιος υποσκάπτουν το ήδη χαμηλό ηθικό αμέτρητων αυτοαπασχολούμενων.

Κρίνοντας από τα παραπάνω, ορισμένα κυβερνητικά στελέχη δίνουν την εντύπωση πως διεξάγουν κανονική… σταυροφορία εναντίον των μικρών και πολύ μικρών. Ενδεχομένως πιστεύουν πως λιγότερες ΜμΕ συνεπάγονται πιο παραγωγική εθνική οικονομία. Ενδεχομένως έχουν δίκιο, στη θεωρία. Πάντως στην πράξη η καταστροφή των μικρών συνεπάγεται μείωση θέσεων εργασίας, απώλεια κεφαλαίου κίνησης, περιορισμό μικρών ιδιωτικών επενδύσεων, και μακροχρόνια -αν όχι οριστική- απαξίωση ακινήτων περιουσιών.

Εν ολίγοις, η ακολουθούμενη πολιτική βραχυπρόθεσμα προκαλεί διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου, χωρίς να εγγυάται μακροπρόθεσμο θετικό αποτύπωμα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Η ακολουθούμενη πολιτική στρέφεται κατά της παραδοσιακής εκλογικής βάσης της ΝΔ, δίχως να την κάνει πιο προσφιλή σε άλλα ακροατήρια. Σύμφωνα με τον Παύλο Πολάκη, η εν λόγω ακολουθούμενη πολιτική είχε βλάψει τον ΣΥΡΙΖΑ. Εξ όσων παρατηρούμε καθημερινά, η ακολουθούμενη πολιτική πλέον υπονομεύει το μέλλον της χώρας.