Όταν οι λέξεις δεν φτάνουν για να περιγράψουν τις εικόνες

Έπρεπε να περάσει τουλάχιστον ένα 24ωρο, προκειμένου το μυαλό να «έρθει στη θέση του» και να μπορούν όλες οι εικόνες που συγκέντρωσε ο εγκέφαλος να μπουν σε μία σειρά. Το βράδυ της Κυριακής (01/02) ήταν πολύ δύσκολο στην Τούμπα. Ήταν κάτι το ιδιαίτερο, μία συνθήκη, που εύχομαι να μην ξανά συναντήσει ποτέ κανείς. Μία «βουβαμάρα» έξω και μέσα από το γήπεδο, πριν και κατά τη διάρκεια του αγώνα ΠΑΟΚ-Πανσερραϊκός.

«Τρέχω» στα γήπεδα από τα έξι μου και αυτή ήταν η πρώτη φορά που δεν ήθελα να πάω, πόσο μάλλον να καλύψω το συγκεκριμένο παιχνίδι. Τέτοιες μέρες το ποδόσφαιρο περνά σε δεύτερη μοίρα και ήξερα ότι για όσους παρευρεθούν στην Τούμπα θα ισχύει το ίδιο. Δεν γνώριζα αν ήμουν σε θέση να το αντέξω ψυχολογικά όλο αυτό. Χιλιάδες οι σκέψεις μου, από το άκουσμα της είδησης και έπειτα. Μεγάλη η στεναχώρια, ειδικά στο πέρασμα της σκέψης ότι θα μπορούσα στη θέση τους να βρίσκομαι εγώ, κάποιος φίλος, συγγενής, γνωστός, όμως έστω και έτσι, χωρίς να γνωρίζω προσωπικά κάποιον εξ’ αυτών, «έφυγαν» επτά νέα παιδιά στον δρόμο για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα. Όσοι έχουν μπει έστω και μία φορά σε αυτοκίνητο, βανάκι, λεωφορείο, μετρό, αεροπλάνο κλπ. για να ταξιδέψουν για έναν ποδοσφαιρικό-μπασκετικό κ.ο.κ. αγώνα και έμαθαν-διάβασαν-είδαν τι συνέβη, «σφίχτηκαν». Τουλάχιστον αυτοί που «νιώθουν», γιατί δυστυχώς τα σχόλια που διαβάζω δεξιά και αριστερά -και είναι αρκετά- τις τελευταίες μέρες, δεν φανερώνουν και μεγάλη «ανθρωπιά», για να μην πω οτιδήποτε άλλο.

Από νωρίς το απόγευμα, πριν την σέντρα στον αγώνα του «Δικεφάλου» κόντρα στα «λιοντάρια», το κλίμα ήταν πολύ βαρύ. Ενώ υπήρχε αρκετός συγκεντρωμένος κόσμος έξω από το γήπεδο, κάποιος περαστικός μπορεί να νόμιζε ότι τηρείται ενός λεπτού σιγή. Ήταν η πρώτη φορά στα χρονικά, που η αποστολή του ΠΑΟΚ έφτασε στην Τούμπα και δεν ακούστηκε «κιχ», έστω ένα «άντε ΠΑΟΚάρα». Κατέβηκαν οι παίκτες, πήγαν στα αποδυτήρια, την ώρα που ο κόσμος άναβε κεριά, άφηνε λουλούδια, κρεμούσε μπλούζες, κασκόλ κλπ. έξω από τη θύρα 1, κάτι που συνέβη τις περασμένες ημέρες από όλο τον κόσμο του ποδοσφαίρου και όχι μόνο.

Μέσα και έξω από την Τούμπα διέκρινες ως επί το πλείστον σκυθρωπά πρόσωπα, κάτι που γινόταν εμφανές όσο πλησίαζε η σέντρα, με τον καιρό να βρίσκεται στο… ίδιο κλίμα, με βροχή, αέρα και κρύο. Στεφάνια, ενός λεπτού σιγή, πυρσοί, όλα θύμιζαν τι συνέβη το μεσημέρι της 27ης Ιανουαρίου. Τα γκολ που δεν πανηγυρίζονταν, το ότι τα συνθήματα που ακούγονταν ήταν μόνο πένθιμα. Δεν είναι τυχαίο αυτό που έγινε με τη συμπλήρωση 27:01 λεπτών. Η Τούμπα «κοκκίνισε», αλλά για λίγα δευτερόλεπτα επικρατούσε «βουβαμάρα». Ακουγόταν μόνο ο ήχος των πυρσών, μέχρι ο κόσμος να ξεσπάσει και να φωνάξει ξανά και ξανά με όλη του τη δύναμη «Αδέρφια ζείτε, εσείς μας οδηγείτε», όπως κάνει εδώ και 27 χρόνια, στα οποία δεν ξέχασε ούτε στιγμή τα έξι παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη. Όπως το ίδιος κάνει για τον Χρήστο, τον Νάσο, τον Ευθύμη, τον Κώστα, τον Παναγιώτη Κατσούρη και όλα τα παιδιά που «έφυγαν» νωρίς.

Υ.Γ.: Φτάνει πια με τα πορίσματα και τις «γνώσεις» του καθενός. «Έφυγαν» επτά νέοι άνθρωποι, όπως και αν έγινε αυτό, υπό όποιες συνθήκες και αν συνέβη το τραγικό δυστύχημα. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία, ούτε τι ομάδα ήταν, ούτε οτιδήποτε άλλο. Ας τους αφήσουμε να αναπαυθούν…

Υ.Γ 2: Την ημέρα του ΠΑΟΚ-Πανσερραϊκός συμπληρώθηκαν 4 χρόνια από τη δολοφονία του Άλκη Καμπανού. Ποτέ ξανά! Ούτε Άλκης, ούτε Νάσος, ούτε Μιχάλης, ούτε κανένας!

Υ.Γ 3: Αν και εύχομαι μέσα από την καρδιά μου αυτό που γράφω παραπάνω, ήδη το σαββατοκύριακο που πέρασε, ούτε μία εβδομάδα από τις τραγωδίες σε «Βιολάντα» και Ρουμανία και με όλη τη χώρα να πενθεί, ήδη διαδραματίστηκαν περιστατικά βίας σε γήπεδα ποδοσφαίρου και μάλιστα σε αγώνα γυναικών, αλλά και της Γ’ Εθνικής. Δυστυχώς, ντρέπομαι που το λέω, αλλά δεν διακρίνω φως στο τούνελ…

Υ.Γ. 4: Όσοι πηγαίνουμε, τόσοι να γυρνάμε!