42 βοοειδή και άπειρη υποκρισία

Κυριακή πρωί. Καθαρίζω τον κήπο μου, χαλαρά, από αυτές τις στιγμές που λες ότι για λίγο η ζωή ηρεμεί. 

Χτυπάει το τηλέφωνο.

Βλέπω το όνομα και χαμογελάω. Είναι ο άνθρωπος που πριν λίγο καιρό μου έκανε τη μετακόμιση. Τίμιος, εργατικός, από αυτούς που δεν σου αφήνουν περιθώριο να πεις κακή κουβέντα.

Το σηκώνω.

«Γιάννη, με έγραψαν χθες για αλκοόλ… μου πήραν το δίπλωμα. Μπορούμε να κάνουμε κάτι;»

Σιωπή για λίγα δευτερόλεπτα. Κοιτάζω το κινητό.

Έναν άνθρωπο που ζει από το τιμόνι. Που το δίπλωμα δεν είναι απλώς ένα χαρτί αλλά το εργαλείο της επιβίωσής του.

Του λέω θα κάνω μια ερώτηση, αλλά φοβάμαι έχεις κάνει βλακεία.

Κλείνω το τηλέφωνο και μένω με μια σκέψη που δεν είναι καθόλου προσωπική. Είναι βαθιά συλλογική.

Γιατί αυτό που μόλις συνέβη δεν είναι μια εξαίρεση. Είναι ο κανόνας.

Δεν είναι μόνο το λάθος. Είναι η αυτονόητη προσδοκία ότι κάπου υπάρχει μια άκρη. Κάποιος που θα βοηθήσει. Μια πόρτα που θα ανοίξει. Μια «διευκόλυνση».

Και κάπου εκεί αρχίζει η μεγάλη μας υποκρισία.

Με αφορμή τις αποκαλύψεις γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η χώρα δεν περίμενε ούτε δευτερόλεπτο. Έβγαλε πόρισμα.

Εμείς.

Τα ΜΜΕ.

Η αντιπολίτευση.

Όλοι μαζί.

Ένοχοι.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς αποστάσεις, χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη. Λες και η δικογραφία είναι απόφαση δικαστηρίου. Λες και ένα μήνυμα, μια συνομιλία, μια αναφορά ισοδυναμεί αυτομάτως με καταδίκη.

Και εδώ η υποκρισία χτυπάει κόκκινο.

Γιατί οι ίδιοι που σήμερα μιλάνε για κράτος δικαίου, για θεσμούς, για δικαιοσύνη, είναι οι ίδιοι που δικάζουν από τα πάνελ και τα timelines. Οι ίδιοι που απαιτούν σεβασμό στις διαδικασίες, είναι οι ίδιοι που τις παρακάμπτουν όταν δεν τους βολεύουν.

Και το έχουμε ξαναδεί το έργο.

Πόσες φορές στο παρελθόν δεν στήθηκαν σκάνδαλα ως βεβαιότητες, για να καταρρεύσουν μετά σαν φούσκες. Πόσες φορές δεν καταδικάσαμε συλλογικά πριν μιλήσει η Δικαιοσύνη.

Και όμως, δεν μάθαμε τίποτα.

Γιατί υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά που επιλέγουμε να αγνοούμε.

Άλλο η πραγματική, τεκμηριωμένη καταδίκη.

Άλλο η πολιτική και επικοινωνιακή καταδίκη.

Άλλο περιπτώσεις όπως του Άκη Τσοχατζόπουλου ή του Νίκου Παππά, όπου υπήρξαν συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις, ευθύνες, ποινές.

Και άλλο ένα μήνυμα. Μια κλήση. Μια συνομιλία που μπορεί να σημαίνει πολλά ή και τίποτα.

Αλλά εμείς δεν μπαίνουμε σε αυτή τη διαδικασία. Δεν μας ενδιαφέρει η απόχρωση. Θέλουμε την ετυμηγορία. Και τη θέλουμε τώρα.

Και κάπου εκεί, μέσα σε αυτή τη βιασύνη να καταδικάσουμε, επιστρέφει και η γνώριμη μας διπλή στάση.

Σκάνδαλα με ΠΑΣΟΚ. Διαφθορά εκατομμυρίων. Χρηματιστήρια. Εξοπλιστικά προγράμματα. Βαριά πράγματα. Με κύρος. Με βάθος. Με παράδοση.

Σκάνδαλα με Νέα Δημοκρατία.

Έχω 42 βοοειδή στο χωριό, μπορείς να μου τα τακτοποιήσεις;

Και μέσα σε αυτή τη γελοιογραφία της πολιτικής αντιπαράθεσης, χάνεται ξανά η ουσία.

Γιατί η πιο άβολη αλήθεια δεν είναι ποιος φταίει περισσότερο.

Είναι ποιος φέρεται ακριβώς το ίδιο.

Τα ίδια φυσικά πρόσωπα που ζητούν μια διευκόλυνση, είναι τα ίδια που μετά θα βγουν να την καταγγείλουν. Οι ίδιοι που θα σηκώσουν το τηλέφωνο, είναι οι ίδιοι που μετά θα πάρουν απόσταση. Οι ίδιοι που θα ωφεληθούν, είναι οι ίδιοι που θα αγανακτήσουν.

Βαθιά υποκριτικό. Και απόλυτα διαχρονικό.

Το ρουσφέτι δεν χάθηκε ποτέ. Απλώς έγινε πιο ευγενικό. Πιο κομψό. Πιο εύπεπτο.

Δεν λέγεται πια έτσι. Λέγεται διευκόλυνση.

Δεν είναι εξυπηρέτηση. Είναι μια μικρή βοήθεια.

Δεν είναι παρέμβαση. Είναι ανθρώπινο ενδιαφέρον.

Και κάπως έτσι, αλλάζοντας τις λέξεις, προσπαθούμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς ένα ακόμα σκάνδαλο. Είναι καθρέφτης. Και όπως όλοι οι καθρέφτες, δεν δείχνει μόνο αυτούς που βρίσκονται μέσα στις δικογραφίες. Δείχνει και όλους εμάς.

Και το πιο κρίσιμο είναι ότι δεν έχουμε δει ακόμα όλη την εικόνα.

Οι εξελίξεις δεν σταματούν εδώ. Νέες δικογραφίες φαίνεται να ακολουθούν. Νέα στοιχεία να βγαίνουν. Νέα ονόματα να έρχονται στο προσκήνιο.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξουν αποκαλύψεις. Το ερώτημα είναι αν θα αντέξουμε να τις δούμε χωρίς να κάνουμε αυτό που κάνουμε πάντα.

Να δικάσουμε πρώτα και να σκεφτούμε μετά.

Να ξεχάσουμε όταν δεν μας βολεύει.

Γιατί αυτό είναι το πραγματικό μας πρόβλημα. Όχι ότι δεν μαθαίνουμε τι συμβαίνει. Αλλά ότι δεν έχουμε μάθει να περιμένουμε, να ξεχωρίζουμε, να θυμόμαστε.

Ίσως αυτή τη φορά χρειάζεται κάτι πιο δύσκολο από την αγανάκτηση.

Λίγη υπομονή.

Λίγη συνέπεια.

Και κυρίως λίγη ειλικρίνεια.

Γιατί αλλιώς, την επόμενη φορά που θα χτυπήσει το τηλέφωνο, δεν θα έχουμε καν το δικαίωμα να απορήσουμε.

Θα ξέρουμε ήδη την απάντηση.

Και θα είμαστε πάλι οι ίδιοι.

Βαθιά υποκριτές και κατά τα άλλα βαθιά διαβασμένοι.